The Veils :: Sun Gangs

‘Lavinia’ is een imposant, groots, magistraal nummer dat ons
wederom van onze sokken blies toen de iTunes-DJ het nogmaals door
de luidsprekers deed schallen, waarvoor nogmaals onze excuses aan
de buren. Dat er deze maand dan ook een nieuw album van The Veils
verschijnt kan dan ook geen toeval zijn. Deze derde langspeler van
Finn Andrews, geboren in Nieuw-Zeeland maar ondertussen al volledig
verknocht aan het grijze Londen, is wat ze in vaktermen zouden
omschrijven als een break-up plaat, zo eentje waarmee Tim
Vanhamel maar vooral Bon Iver ons vorig jaar -euh-
verblijdde.

Dat Finn Andrews geen vrolijke vogel is hoeven we u waarschijnlijk
niet meer te vertellen, alhoewel hij op sommige tracks van
Nux Vomica‘ uit 2006 zijn wat zonniger kant liet
horen. Nu zijn lief hem heeft laten zitten, kunnen we die
lentefrisse songs wel zeker op onze buik schrijven. Of we daar
rouwig om zijn? Helemaal niet want wat we hier te horen krijgen,
behoort tot het beste van wat deze band ooit al aan een zilveren
schijfje toevertrouwde.

Dat maakt de openingstrack ons al direct duidelijk. Luister en voel
hoe een eenvoudig en lieflijk klinkend akoestisch gitaartje je
verleidt met intieme ontboezemingen aan het kampvuur, waarna een
beklemmend gevoel zich langzaam van je meester maakt als blijkt dat
het ‘vuur’ in dit geval de allesvernietigende kracht heeft om het
verleden met de grond gelijk te maken om op die manier met een
schone lei te kunnen (her)beginnen.

Ook geen vrolijkheid in de titeltrack, waar Andrews laat horen dat
hij zich bijna moeiteloos kan meten met de meester der sad songs,
Nick Cave. Meer zelfs, de song zou een verloren track
van ‘The Boatman’s Call’ kunnen zijn.
‘It Hits Deep’ is dan weer een venijnige song die, op het ritme van
de hartslag van een Zen-boedhist, langzaam onder je vel kruipt om
je daar dieper te raken dan je wil toegeven. Bij ‘The House She
Lived In’ zal je ook geen vreugdedansje maken. Zelfs na de
smeekbede in het refrein voelt de aandachtige luisteraar dat het
huis akelig leeg zal blijven, ja die ‘luduvudu‘ is een
echte bitch!

Zeer therapeutisch zouden we vervolgens het nummer ‘Three Sisters’
kunnen omschrijven. Deze wilde regendans moet in staat zijn om de
ergste demonen uit te drijven en is zowat een van de beste
antigifsongs tegen de hersenloze muzak waar het gros van de
radiozenders ons mee om de oren slaat. Een tip trouwens voor wie
zich in deze economische crisis op een goedkope én legale manier
een weg naar hogere sferen wil banen: probeer deze song eens uit op
eindeloze repeat!
‘The Letter’ laat dan weer de meest toegankelijke kant van The
Veils horen want dit zeer radiovriendelijke met galmend refrein
uitgeruste nummer, zou helemaal niet misstaan in de ether. En als
uw favoriete radiozender deze track niet op zijn playlist zet,
stuur dan uw klachten stante pede aan ons door, wij laten de
Modrikamen in ons vervolgens zijn werk doen, want dit kunnen en
zullen wij niet tolereren!
‘Killed by the Boom’, over de dood van een dakloze, zal dan op de
radio heel wat minder potten breken maar met deze duistere en
onheilspellende track lijkt het of Finn zijn eigen miserie wat
probeert te minimaliseren (‘God what a tragedy‘). Maar,
ook hier, tevergeefs.

‘Sun Gangs’ is alweer een uitstekend album van The Veils, eentje
die een meer consistent geheel laat horen dan ‘Nux Vomica’ en die
door de thematiek zelfs klinkt als de soundtrack bij een niet zo
happy love-story. Maar dat dit verhaal geen happy end kent, is hier
alleen maar een pluspunt want hoe Andrews erin slaagt om zijn
hartzeer te delen met de luisteraar, is bijna uniek. Dat deze
protagonist nog jong is en er nog heel veel visjes zijn die met hem
in zee willen gaan, is alvast een opsteker voor wie uitkijkt naar
nog meer fraaie plaatjes van deze band. Laat het wachten een
aanvang nemen en geniet ondertussen van dit nieuw meesterwerkje van
The Veils!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × drie =