Hier hebben we enorm op zitten te wachten: het échte vervolg op Writer’s Block, de ongelooflijk fijne doorbraakplaat van Peter, Bjorn And John uit 2006. Helaas blijkt Living Thing voor het grootste deel een ronduit saaie plaat te zijn, die zelfs de duimen moet leggen tegenover het vorig jaar verschenen instrumentale tussendoortje Seaside Rock.
Nochtans leek het Zweedse drietal initieel op een mooie carrière af te stevenen. Met het titelloze debuut en het beloftevolle Falling Out werden de eerste voorzichtige passen gezet, om vervolgens met Writer’s Block zwaar toe te slaan. Single "Young Folks" werd zowaar een hit en nummers als "Objects Of My Affection" en "Amsterdam" blijken drie jaar na verschijnen nog steeds in staat rillingen te veroorzaken.
En toen begon het grote dolen. Peter Morén bracht vorig jaar met The Last Tycoon een soloplaat uit die amper wist te boeien en afgelopen najaar was er plots Seaside Rock, een vinyl en digital only-release — die als u dat wenst als bonusschijf bij dit album gevoegd zit — met instrumentale spielerei van Peter, Bjorn And John. Die laatste plaat had zijn momenten, en wist aanvankelijk wel iets los te maken, maar qua houdbaarheid bleek Seaside Rock toch niet alles te zijn.
Hetzelfde gaat helaas op voor Living Thing, de nieuwe volwaardige plaat van het trio. Zelf stelt de band dit album voor als een kennismaking met de meer experimentele kant van Peter, Bjorn And John, wat vermoedelijk een grap van de band is, gezien het juiste woord in deze "ongeïnspireerd" is. Opener "The Feeling" stuitert bijvoorbeeld zo’n beetje alle kanten op, zonder kant of wal te raken. En dat is de teneur op zowat het hele album. Neem single "Nothing To Worry About". Peter, Bjorn And John hadden absoluut geen nieuwe "Young Folks" moeten maken, het siert hen dat ze iets nieuws uitproberen, maar het koortje in "Nothing To Worry About" klinkt ergerlijker dan het krassen van een vork op een schoolbord. En dat kan niet de bedoeling zijn van een nummer met een dergelijke titel.
Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes: het titelnummer bouwt op een funky manier voort op de bezwerende ritmes van voorganger Seaside Rock en vermengt deze op ingenieuze wijze met de sixtiesaanpak waarin het trio in het verleden zo sterk bleek. Ook "Blue-Period Picasso" is een voltreffer. Een nummer als dit maakt dat je Peter, Bjorn And John niet wilt opgeven en rechtvaardigt in een moeite zowat de aanschaf van Living Thing. De goedgemutste melancholie waar het nummer van overloopt, voelt zo goed aan na een half uur kwakkelnummers dat de euforie die het veroorzaakt, bijna groter is dan het nummer echt verdient. Maar laat dat de pret niet bederven. Samen met het betoverende "4 Out Of 5" zorgt "Blue-Period Picasso" immers voor twee uitermate fijne nummers in de staart van deze plaat.
Tel daar nog de eigenlijke en zeer sfeervolle afsluiter "Last Night" bij en je blijft achter met een zeer dubbel gevoel. Een kleine optelsom leert immers dat amper vier van de twaalf nummers weten te overtuigen. Maar door het gros daarvan helemaal achteraan te verstoppen, zorgen Peter, Bjorn And John ervoor dat je na het beluisteren van Living Thing best voldaan achterblijft, wat raar, heel raar is aangezien het toch gaat om een verdomd saaie plaat.
