Marc Bianchi ziet het licht. Niet in de religieuze betekenis, maar als in: weg met de zwartgalligheid en sombere deunen, hier met de zonovergoten popsongs! En die klinken heel aanstekelijk, maar helaas ook net iets te licht om tot het einde te blijven boeien.
Er zijn geen zekerheden meer. Stond Her Space Holiday vroeger bijna garant als zijnde de uitlaatklep voor de donkere kant van Marc Bianchi’s persoonlijkheid, dan spat de vrolijkheid nu zo ongeveer in het rond. The Young Machines was weliswaar een enigszins dromerige plaat, maar albums als Home Is Where You Hang Yourself en, meer recenter, The Past The Present The Future lieten de man horen als een niet bepaald optimistisch persoon.
Op deze nieuwe langspeler gooit Bianchi het even over een andere boeg. Opener en semi-titelnummer "The New Kid Revival" laat onmiddellijk horen dat de zon door de wolken gebroken is bij Her Space Holiday. Handclaps, subtiele backingvocals en rustgevende strijkers lijken aan te geven dat iemand een feelgoodplaat heeft proberen te maken. En dat is grotendeels gelukt. Enige minpunt: met zijn veertien songs valt het album net te lang uit om tot het einde te blijven boeien.
Maar goed, daar heb je in de eerste helft van het album geen last van. En op dat punt van de plaat lijkt Bianchi er plezier in te scheppen enige verwarring te zaaien bij zijn luisteraars. "The Truth Hurts So This Should Be Painless" verwijst wel zeer expliciet naar het vroegere werk van de man, maar muzikaal wordt uit een heel ander vaatje getapt. Het nummer laat zich omschrijven als een levenslustige countrydeun. Ook "The Heartbreak Moment" heeft dezelfde feel over zich: een akoestische deun met lichtmelancholische ondertoon die toch een kleine, oprechte glimlach weet op te wekken.
Hoewel ook op deze plaat de tegenslagen, relatieproblemen en noem maar op, niet gemeden worden, is Her Space Holiday er in geslaagd al die tegenslagen ditmaal in een aanstekelijke, bij momenten aan Bright Eyes refererende verpakking te steken. Neem "Sleepy Tigers", dat zowaar het woord kampvuurgehalte van zijn negatieve connotaties lijkt te bevrijden. Hier en daar is er, bijvoorbeeld in het gruizige popnummer "Four Tapping Shoes And A Kiss", bovendien zelfs plaats voor de nodige frivoliteit en vrolijkheid. Hoe mooi dat ook klinkt, en dat doét het, toch wordt het op den duur een beetje té. Té langdradig vooral. Het wel heel hoorbaar op "Being For The Benefit Of Mr. Kite!" van The Beatles geïnspireerde "The Day In Review" sleurt je tegen het einde aan nog even hardnekkig terug bij de les, maar eigenlijk is het dan al te laat. Prima plaat, dat zeker, maar net iets te licht om van begin tot einde te boeien.
