The Hickey Underworld :: The Hickey Underworld

Luider dan luid. Bij momenten ongrijpbaar. Maar evengoed verslavend. Dat is de eerste van The Hickey Underworld in een notendop. Niet exact wat we verwacht hadden, maar liever een aangename verrassing dan een ontgoocheling die je kilometers op voorhand ziet aankomen.

The Hickey Underworld begon zijn claim to fame in 2006 met een eerste plaats in de Rock Rally. In de tussenliggende jaren timmerde het gezelschap aan de weg, zoals dat zo mooi heet. Wie de band in die periode zo’n beetje gevolgd heeft, kon getuige zijn van een interessante evolutie. Van een bijna rommelig klinkend stelletje lawaaimakers uitgroeien tot het brein achter de uitermate fijne single "Future Words", het is een mooi parcours. Zeker als die single een grote nieuwsgierigheid naar de debuutplaat weet aan te wakkeren. De magie die van de single spatte, leek immers dermate aanstekelijk dat de band er keer op keer in slaagde voor vier minuten te doen vergeten dat het winter was. Bovendien was "Future Words" het soort nummers dat je verbaasd deed opkijken telkens als de plaat afgekondigd werd. Want klonk "Future Words" immers niet helemaal anders, grootser, dan wat we op basis van de concerten van de band konden vermoeden?

Ja, zo blijkt bij beluistering van de langspeler. Want "Future Words" is niet The Hickey Underworld. Niet dat de rest van de plaat slecht is, of zelfs maar minder goed. Wel is dat album wennen. Het vraagt, na weken op een dieet van "Future Words", best wat inspanning om opnieuw gewoon te worden aan de hardere kant van het Antwerps gezelschap. Maar geef de plaat een draaibeurt of vijf, zes, zeven misschien en kaboem! Weg zijn de twijfels, gedaan met het vervelende "deze band is wel aardig, maar ik weet het niet zo goed"-gevoel. The Hickey Underworld klinkt als een bompakket dat geduldig heeft liggen wachten tot iemand, zich van geen kwaad bewust, het verwachtingsvol kwam openmaken. Zo klinkt in ieder geval openingstrack "Zero Hour", die zich eerder als aanslag dan als popsong laat omschrijven.

Een aanslag die van alle kanten lijkt te komen, want The Hickey Underworld maakt het zijn luisteraars niet noodzakelijk gemakkelijk. Songs blijken meermaals van karakter te veranderen en presenteren zich op het eerste gezicht als tamelijk ongrijpbaar. Maar ook oh zo indrukwekkend. Zo doet alleen al de intro van "Blonde Fire" je hopen dat deze band het ooit nog tot in de arena’s schopt. Het wispelturige "Zorayda" toont zich vervolgens van een handvol verschillende kanten, in tegenstelling tot het opzwepende en funky "Vrmnsmr" dat als een toegankelijke en massieve brok rockmuziek naar voren komt en zich bijna als euforische afsluiter aandient. Eén wereldsingle, één nieuw favoriet nummer om onderweg met de maximumsnelheid te flirten ("Mystery Bruise") en nog acht songs waarvan geen enkele minder dan goed is. Jup, The Hickey Underworld heeft een knoert van een debuutplaat gemaakt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + twintig =