Wat ‘game over’ leek, werd dan toch ‘level up’: bijna tien jaar na derde plaat Ill keert The Hickey Underworld terug. Op Cold Sun toont de band zich snediger, vinniger en scherper dan ooit. ‘Toen we opnieuw samen kwamen, konden we niet anders dan eens goed met elkaar praten.’
enola: Dan toch een reünie. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan?
Younes Faltakh (gitaar/zang): “Zo is dat. We hebben elkaar opnieuw ontmoet op een lockdownfeestje in 2021. Het was toen ongeveer vijf jaar geleden dat we nog samen hadden gespeeld en die avond besloten we dat het daar opnieuw tijd voor was.”
Jonas Govaerts (gitaar): “Het is niet dat we elkaar vijf jaar vermeden hebben, maar we zagen elkaar heel weinig in die periode. We waren allemaal met andere dingen bezig. Enkel Younes en ik hebben nog samengespeeld in de liveband van zijn ander project Arabnormal.”
enola: De eerste twee singles, “Wall On The Fly” en “Living On Big Foot”, kwamen vervolgens in 2023, waarna het weer stil gevallen is. Het vroeg allemaal toch wat tijd?
Faltakh: “Toen we in 2021 beslisten om opnieuw samen te spelen, zijn we begonnen met het schrijven van nieuwe songs. En het duurde inderdaad wel even tot we een goeie twintig demo’s hadden, waaruit we voldoende nummers voor het album konden selecteren. We vonden het wel belangrijk dat we met iets zouden afkomen dat beter of toch minstens even goed was als ons vorig werk.”
enola: Jullie leken achteraf ook niet zo blij met Ill, jullie laatste plaat voor de stilte.
Faltakh: “Dat was gewoon een moeilijke periode. Ik vind dat die songs er nog altijd staan, maar we linken het gewoon met een donkere tijd voor de groep. Al was het maar omdat Jonas door een probleem met zijn oor uit de band was gestapt. Ik denk dat ik daarom soms wat slecht praat over Ill, maar eigenlijk is die op zich niet slecht.”
enola: Hoe was het om die eerste keer opnieuw in het repetitiehok te kruipen? Ben je meteen het Hickey Underworld van weleer?
Faltakh: “Dat was van de eerste repetitie duidelijk. De nummers zaten nog in onze vingers, we speelden ze alsof het gisteren was. Dat ging eigenlijk allemaal behoorlijk gemakkelijk.”
Govaerts: “Voor mij was het vooral van belang dat we er live opnieuw stonden. Het was het einde van de pandemie en ik miste optreden. Die eerste twee singles waren dus vooral een excuus om opnieuw geboekt te kunnen worden. En toen dat goed bleek te zitten – de respons in de Beursschouwburg was geweldig – konden we pas echt aan nieuwe nummers beginnen. Want je weet niet of er na zoveel jaar nog mensen op je zitten te wachten. Dat dat wel zo bleek te zijn, gaf het vertrouwen om door te zetten.”
enola: Jullie waren bang vergeten te zijn?
Faltakh: “Dat niet. We hebben altijd muziek gemaakt voor onszelf. Die eerste plaat hebben we louter gemaakt om onze output veilig te stellen, puur om het creatief zijn. Of er dan veel of weinig mensen naar een optreden komen, is niet zo belangrijk voor ons. Het draait om het samenspelen.”
enola: Hebben jullie het gevoel dat jullie nu anders schrijven dan vroeger?
Faltakh: “Ik vind van wel. De nummers zijn scherper, en korter. Het vet is er wat af. We gebruiken ook minder klassieke songstructuren. Ik denk eigenlijk dat we betere songschrijvers zijn geworden. Ik voel me er in elk geval comfortabeler bij; ik heb de indruk dat ik me nu beter kan uitdrukken.”
Govaerts: “Mijn aandeel in het schrijven is veel kleiner, maar ik vind de nieuwe songs in elk geval leuk om te spelen. Ik had er zelf nog niet bij stilgestaan, maar het is waar wat Younes zegt: het is niet meer strofe-refrein, het muteert onderweg. De akkoorden zijn ook niet meer zo voor de hand liggend. Ons eerste album hebben we nog in Drop D geschreven, zo’n simpele tuning om te riffen. Dat doen we nu niet meer.”
enola: De dynamiek in de band is ook veranderd, niet?
Faltakh: “Het werkt nu beter tussen ons. We communiceren beter, er is minder spanning. Ja, we zijn ouder geworden, er zijn minder ego’s, of we houden ze toch meer onder controle. Iedereen heeft nu duidelijk zijn plaats.”
Govaerts: “Eigenlijk is het niet evident om na twintig jaar nog altijd de songs van je debuutplaat graag te spelen, maar eerlijk: ik apprecieer dat nu veel meer dan vroeger. Toen was alles een beetje een evidentie.”
Faltakh: “We hebben dat vijf, zes jaar gemist. Doordat dat nu in volle vaart terugkomt, voelt het ook beter.”
enola: Als je naar documentaires over pakweg Blur of The Libertines kijkt, komt het er toch vaak op neer dat rockbands bestaan uit jongetjes die niet goed met elkaar kunnen praten, waardoor het fout loopt.
Faltakh: “Dat, en het feit dat Jonas en ik natuurlijk nog kinderen waren toen we voor het eerst samen speelden. We waren toen twaalf of dertien. De dynamiek van toen heeft zich voortgezet in ons spel, tot er een breuk is gekomen toen hij in 2014 uit de band stapte. Toen we opnieuw samen kwamen, moesten we dus wel met elkaar praten. We zijn toen opnieuw op de lappen gegaan, en er zijn veel lessen geleerd.”
Govaerts: “Weet je, er is ook iets bizars aan een riff spelen die je twintig jaar geleden hebt gemaakt. Je voelt dat die nog altijd marcheert en je kunt je alleen maar in het haar krabben waar dat toen in godsnaam vandaan kwam. De zelfverzekerheid, de arrogantie, dat popgevoel om dat te doen … fascinerend.”
enola: Jullie werkten opnieuw met Niek Meul van Das Pop. Is hij jullie vaste sparring partner?
Faltakh: “Hij is gewoon heel goed als het gaat om ons begrijpen of onze sound te vatten. Hij heeft de gave om de popkantjes van onze songs te laten doorschemeren. Op die manier heeft hij een heel grote stempel gedrukt op onze eerste twee albums, en het voelde logisch om nu opnieuw met hem samen te werken.”
enola: Jullie hadden na jullie overwinning in Humo’s Rock Rally in 2006 ook een heel andere, veel hardere en radicalere richting kunnen uitgaan. Dat jullie dat niet deden, is zijn invloed?
Faltakh: “Het is ook gewoon onze smaak, die heel breed is. We houden ook van pop, hiphop en jazz en zelf luister ik nu ook meer en meer naar klassiek.”
Govaerts: “En toch, ook in die tijd waren we al bezig met popstructuren. Ik weet nog goed hoe Niek “Future Words” mee heeft gekneed tot een soort popnummer.”
enola: Waardoor toenmalig Studio Brussel-nethoofd Jan Van Biesen, die na jullie overwinning beloofde dat jullie nooit de radio zouden halen, tenzij over zijn lijk, zijn woorden moest inslikken.
Govaerts: “Dat was natuurlijk een kleine overwinning.”
Faltakh: “Als we Cold Sun straks voorstellen in Trix zal het overigens dag op dag twintig jaar geleden zijn dat we die finale wonnen.”
enola: Younes, ik las dat jij belang hecht aan je teksten, maar zelf kan ik er niet zoveel chocola van maken, dus: op welke zin ben je zelf het meest trots?
Faltakh: “Euh. Daar moet ik even over nadenken. Goed als ik daar op terugkom?”
enola: Zolang het maar voor het einde van het interview is. Waarom hebben “Wall On The Fly” en Living On Big Foot” Cold Sun niet gehaald?
Faltakh: “Wall On The Fly” was een oud nummer, een demo uit de sessies voor ons debuut. Dat had sowieso niet gepast op deze plaat. Ook “Living On Big Foot” was met die autotune op mijn stem iets te veel een buitenbeentje dat niet in het geluidspalet van Cold Sun hoorde.”
enola: Wat die twee titels ook laten horen, is een voorliefde voor domme woordspelletjes. Is er iets als typische Hickey Underworld-humor?
Faltakh: “Wij zijn altijd op zoek naar dat soort vreemde woordspelingen, door Engels te zingen vanuit een Nederlandse uitdrukking. Het zijn een soort inside jokes.”
Govaerts: “Al mag het ook niet té flauw worden. Josh Homme maakt in zijn Queens Of The Stone Age-titels ook vaak van dat soort woordgrapjes, maar tegenwoordig gaat hij daar te ver in. En wat die humor betreft: we hebben voor Cold Sun een teaser gemaakt en daarbij is gediscussieerd over wat het ideale punt tussen grappig en gruwelijk is. Blijkbaar is dat soms een delicaat evenwicht. Younes vond het dier dat in die clip wordt opgegeten erg grappig, maar het geschreeuw van de actrice was hem te echt.”
Faltakh: “Ze ging er helemaal voor. Mijn hart voor dieren bloedde.”
Govaerts: “Zelf al was dat geen echt dier? We hebben stemacteur Tom Borremans dan maar gevraagd om er een komische variant van in te schreeuwen. Het was finetunen om dat goed te krijgen.”
enola: Er is veel werk in die teaser gekropen, net als in jullie videoclips. Loont dat in deze tijd nog de moeite?
Faltakh: “Er wordt niet veel naar gekeken of toch minder dan vroeger. Dus het is wat dubbel …”
Govaerts: “We krijgen toch goeie reacties op die teaser. Ach, we zijn tien jaar weg geweest, het mocht wel met iets baroks herbeginnen. En het is, denk ik, ook mijn nineties-kijk op de dingen. Ik heb graag dat er een full package is, clip incluis. Net zoals we ernaar streven dat de plaat ook op vinyl uitkomt. En ook het artwork daarvan zal heel verzorgd zijn. We hebben daar lang aan gewerkt. Het is heel belangrijk dat daar de juiste artiesten bij betrokken zijn.”
enola: Hoe zijn jullie voor de hoes bij de Poolse kunstenares Aleksandra Waliszewska beland?
Govaerts: “Gewoon, via Instagram. Toen het album was opgenomen, zijn we heel hard op zoek gegaan naar een beeld dat erbij paste en dat ging niet vanzelf. Tot we op haar werk stuitten. We hebben wat over en weer gestuurd en zijn tot een akkoord gekomen.”
“Vreemde dame, overigens. Ze wilde niet in geld betaald worden, maar in penselen die we vanuit Barcelona moesten importeren en dan doorsturen. Het heeft ons meer aan transportkosten gekost dan iets anders. We moesten zelfs eerst een testborstel laten overkomen voor we de volledige bestelling konden doen. (droog) Dat gaan we dus niet meer doen.”
enola: Laatste vraag. Wat is dat met die Basic Fit-rugzakken op jullie Instagram?
Govaerts: (doodernstig) “Het is ons op een bepaald moment beginnen opvallen hoe vaak je die in het straatbeeld ziet en wat voor uiteenlopende mensen die rugzak dragen. Daarnaast was het natuurlijk belangrijk om opnieuw aansluiting te vinden bij de jeugd en dan kom je vanzelf uit bij Instagram.”
“Ach neen, het is gewoon iets onnozels waarmee we ons zijn gaan bezighouden. Telkens we iemand met zo’n rugzak spotten, posten we die in een chatgroep. Gewoon, omdat niemand van ons kan verklaren waarom die zo populair zijn. Het is niet alsof ze zo handig zijn.”
enola: Wat was de gekste plek waar je er zo eentje hebt gespot?
Govaerts: “Ik heb er zelf een cadeau gekregen. Toen was de mop te ver gegaan. Dat was vrij gênant, maar ik ben hem meteen op ironische wijze beginnen dragen. En plots werd dat mijn echte rugzak, en snapte ik iedereen: niet mooi, wel stevig. Zelfs al is oranje en grijs best een mottige kleurcombinatie.”
enola: Bon, we zijn rond. Younes, die tekstflard waar je trots op bent?
Faltakh: “In “Constant Wave On A Rock” zing ik ‘And then maybe save me from the ancient pain and the millions of maggots that will infest me too’ en in “Oligargoyle” ‘A maggot screaming about its magnitude’. Ik gebruik graag het woord maggot. En dat zonder metal te klinken – daar ben ik wel trots op.”
The Hickey Underworld speelt op 27 maart in Trix, Antwerpen, 2 april in Cactus Club, Brugge, op 16 april in Beurschouwburg, Brussel en op 23 april in De Club, Mechelen.
