Onze platenspeler is ondertussen al zo vergroeid met Cold Sun dat hij klaagt van fantoompijn in de arm wanneer we dat album een dag niet hebben laten draaien. Hoogste tijd dus om te checken of The Hickey Underworld dat op vrijdagavond ook live kan waarmaken.
De verwachtingen zijn hooggespannen en de club van Trix is uitverkocht. Aanwezig is al wie goed en schoon is in Antwerpen – of dat toch ooit is geweest, want die overwinning in de Rock Rally dateert ondertussen immers ook al van twintig jaar geleden. Het doet veel deugd om te zien dat er nog welopgevoede jeugd overblijft die zich heeft kunnen ontworstelen aan Zuhal Demirs drang naar elitaire eenheidsworst en zich vandaag komt laven aan de levenslessen die enkel smerige rockmuziek kan bieden. Voor de rest lijkt het met al die kalende koppen in het publiek wel een bijeenkomst van de Jimmy Wouters-fanclub.
Het is te hopen dat hij er een heeft, want wat voor beest is de man toch? Anderhalf uur lang geselt hij zijn drums aan een tempo dat zo moordend is dat de politie een detective op de zaak zet. Hij is ook degene die er zelf het hardst in gelooft bij het begin van de set. Nog voor er een noot is gespeeld, roept hij al op tot armpje zwaaien en niet veel later, wanneer de band “Magical Divorce” inzet, snauwt hij licht gefrustreerd: “dansen!”.
Daar wringt immers het schoentje tijdens de eerste songs. Is de band nog wat roestig na de lange afwezigheid? Is het enige vorm van stress en onzekerheid die we daar bespeuren? Aan de muziek ligt het alvast niet. “Cold Sun” is de logische opener: een song als een kernfusie die op plaat een spoor van smeulende as achter zich laat, maar live nog niet écht veel energie opwekt. Het publiek is enthousiast, maar kijkt vooral nog statisch toe wanneer de band zich door “Bloody Muscle Builder In Hell” wroet en “Constant Wave On A Rock” huppelt, draaft en doorsjeest als een losgeslagen hengst. Het gejongleer van Jonas Govaert’s gitaarvolume tussen ‘nucleaire explosie’ bij die eerste en ‘slapende krekel’ bij die tweede helpt uiteraard niet. Ja, het is wennen voor iedereen. De groep merkt het ook en er sluipt een verbetenheid in hun spel, aangevuurd door het spook van verloren tijd de afgelopen jaren.
En die grinta staat hen goed. Twee jaar geleden in De Studio was er nog veel ruimte voor ironie en moppen tappen, maar niets daarvan vanavond. We zouden het woord sérieux gebruiken als het niet zo’n vieze nasmaak had. Haperend trekt “Of Asteroids And Men… Plus Added Wizardry” zich op gang als startschot voor een rondje muzikale spieren flexen. De zinderende en lang uitgesponnen outro steekt het vuur aan de lont van de explosie die “Blonde Fire” is, Faltakh klauwt naar zijn gitaar, graaft diep en knijpt alles uit die strot waarop de aders zich steeds meer als scheepskabels beginnen af te tekenen. Hier wordt gewérkt om de energie in de zaal op te pompen.
Finaal trekken ze het publiek over de streep. “Neuromancer” slaagt er als nieuweling in om overeind te blijven te midden van de oude rotten van songs, maar het is natuurlijk prijsbeest “Future Words” dat het luidst wordt meegekrijst. De band staat nu volledig onder stoom: Wouters drumt zo strak als een bos bio-uien en houdt iedereen in de maat, terwijl Govaerts ondertussen een en al opwippende haardos is en Yorgos Tsakiridis er als een echte Griek stoïcijns bijloopt. Wouters wil dat we moshen bij “Whistlin” en gedwee stellen de eerste rijen zich op in strijdformatie. En kijk, daar passeren de eerste crowdsurfende ledematen ons molenwiekend over het hoofd.
Het vraagt met andere woorden ballen om op dit withete punt in de set een rustmoment in te bouwen met “Keep” en “The Cramps”, maar het draait goed uit. De mooie liedjes (mogen we dat zeggen over Hickey-songs? Ja, toch?) blazen zuurstof in de set om het vuur brandend te houden. Via “Oligargoyle” als afsluiter van de reguliere set krijgen we met “Capt Fragile”, “Dwamgoz” en “Flamencorpse” een bisronde vol voodoo, bezweerderig genoeg om uw slang bij te doen doen ratelen. Wie geen oorsuizingen had, krijgt ze alsnog als uitsmijter mee naar huis.
Foutloos was The Hickey Underworld niet in Trix, maar een groep die een optreden met een aarzelende start in de loop van één enkele avond kan rechttrekken zodra hij warmgelopen is, is een straffe groep. De goesting is terug, de brutaliteit was nooit weg, en de rugzak puilt als vanouds uit van de topsongs: dat belooft voor de komende maanden, wanneer ze meer en meer gerodeerd gaan geraken. Dat geeft ons nog even tijd om de trommelvliezen in een ijsbadje te steken.
