J. Tillman :: Vacilando Territory Blues

Bella

Dat apostelen beter functioneren in groep wees het Oude Testament
al uit, maar op indieterrein gaat het er niet anders aan toe. Met
Fleet Foxes orakelde J. Tillman schier onmiddellijk
voor een devote massa gelovigen, maar solo bleef de drummer van dé
band van 2008 een eenzame preker in de woestijn. Als Vrouwe
Justitia bij de les is, zal z’n isolement dankzij ‘Vacilando
Territory Blues’ echter snel worden opgeheven. Na vier platen die
nog geen destert bush deden opwaaien, pakt Tillman
namelijk uit met een album dat beter verdient dan een stoffig
bestaan in de catacomben van de platenkast. Hoewel hij wat onkruid
uit de plaat is vergeten te wieden, bloeien er op ‘Vacilando
Territory Blues’ immers vele hartverscheurende, sepiakleurige
folksongs om grimlachend bij weg te mijmeren.

Wanneer J. Tillman z’n roedel van vossen even laat voor wat ze is,
zoekt de man een rustig plekje onder het lover om z’n demonen te
bezweren. Geen glorieuze, hymnische gospelpop meer, maar uit
vruchtbare americana-akkers geboren countryfolk maakt de dienst uit
op ‘Vacilando Territory Blues’. Geen regenbogen van meerstemmige
harmonieën met goudpotten van songs op het eind, maar een broeierig
nachtje met de akoestische gitaar in trailerpark USA. Solo
opereert Tillman in een ander universum dan met z’n band, maar
bijwijlen is de pracht van z’n songs er niet minder om.

Ironisch genoeg vangt de plaat wel aan met ‘All You See’, een
polyfonisch miniatuurtje à la Fleet Foxes en het hekje dat je
toegang verleent tot Tillman’s muzikale biotoop. Daarna volgt
echter onmiddellijk ascetische, spaarzaam gearrangeerde folk
waarbij het heerlijk zonsondergangen kijken is. ‘No Occasion’,
‘Firstborn’ en ‘Vessels’: het zijn sputterende olielampjes van
songs die met sober getokkel en een lijzige fluisterstem de
duisternis op een afstand proberen te houden. Hoewel Tillman met
z’n uitgebeende sound meer dan overeind blijft, kleurt hij z’n
composities toch nog in met piano, cello en de mandoline van Fleet
Fox Casey Wescott. Die muzikale addenda zijn echter allerminst
bloedeloze stoplappen want ze verrijken de songs zonder ze aan
intimistische schoonheid te laten inboeten.

Dat uitgekiende evenwicht kan echter niet verhinderen dat Tillman
geen plaat lang kan boeien. De kunst van het ziften en schiften
beheerst de bebaarde Amerikaan namelijk nog niet tot in de puntjes,
waardoor het album een aantal onvolgroeide tracks telt die beter
geaborteerd waren geweest. Zo haalt hij de breinaalden boven in
‘James Blues’, een al te gezapige track die sneller vervliegt dan
ether op een winderige dag. Ook ‘Barter Blues’ en ‘Master’s House’
zijn slachtoffers van het gebrek aan variatie dat soms de kop
opsteekt. Het zijn de schaarse momenten waarop Tillman’s tedere
gefluister verandert in het gehijg van een astmapatiënt die z’n
puffer kwijt is en de gitaar maar wat aanstellerig snikt in plaats
van te beklijven.

Alsof Tillman zelf beseft dat de harteklop van z’n plaat af en toe
afzwakt, last hij een paar polsslagversnellende intermezzo’s in. Zo
voorkomt de uptempo single ‘Steel On Steel’ een flatline
middels feller geaccentueerde percussie en een huilende french
horn. ‘New Imperial Grand Blues’ vormt nog een grotere stijlbreuk
met de overige ingetogen songs. Een stevig ritme zet er bijna
militaristisch de pas in terwijl de korzelige gitaren Crazy
Horse-gewijs mogen feedbacken en grommen. Twee prima nummers, maar
in de intimistische context van ‘Vacilando Territory Blues’ vallen
ze jammer genoeg tussen wal en schip. Geef ons dan maar het superbe
‘Laborless Land’, een naar Neil Young ten tijde van ‘Prairie Wind’
knipogende bucolische folkparel met ijzingwekkend mooie
backings.

‘Vacilando Territory Blues’ is een plaat voor doorzetters. De rit
door Tillman’s muzikale, aardebruine terrein is lang en de man duwt
slechts heel af en toe op het gaspedaal. Toch breit de
getalenteerde songwriter allerminst muf ruikende geitenwollensokken
op deze plaat. Daarvoor zijn de melodieën te verleidelijk, de
arrangementen te vernuftig en de belijdenissen te oprecht. Ook
zonder Fleet Foxes trekt Tillman dus meer dan z’n streng en
hopelijk lonkt een bescheiden doorbraak aan de einder. We gunnen
het hem van harte!

http://www.jtillmanmusic.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − 7 =