Antony and the Johnsons :: The Crying Light

Een wensdroom: Antony Hegarty die een Blood and Honour-conclaaf
binnensluipt, tussen de nazipunk een aria aanheft en de
extreem-rechtse kleerkasten tot empathische lammeren transformeert
met het trillende toverstafje van z’n stem. In een rechtvaardige
wereld zou de Brits-Amerikaanse vrouw in een mannenlijf namelijk
met gemak elke duivelse gedachte of ideologie terug naar z’n
hellekrocht moeten kunnen sturen. Voorlopig is Antony een Heiland
op beperktere schaal, maar ‘The Crying Light’ zal z’n actieradius
ongetwijfeld verder doen uitdijen. De opvolger van het
fabeltastische ‘I Am A Bird Now‘ lost de astronomische
verwachtingen namelijk meer dan in. ‘The Crying Light’ is een
muzikale choreografie die de luisteraar bedwelmt en intrigeert in
al z’n verleidelijke gratie en hartverscheurende ontroering

De hoes (met de Japanse danser Kazuo Ohno) geeft het echter al aan:
‘The Crying Light’ is allesbehalve een zwierig walsje. Antony noemt
z’n nieuwe album een natuurplaat, maar in werkelijkheid graaft ‘The
Crying Light’ dieper. Terwijl hij het trieste vooruitzicht van het
Wall-E-scenario overpeinst, laat de muziek namelijk net als de
rupsbandjes van het lieflijke robotje gekartelde sporen achter in
de ziel. ‘I need another world, this one’s nearly gone‘,
kreunt de androgyne New Yorker dan ook in ‘Another World’ terwijl
hij z’n piano met roodomrande ogen gedoseerde tranen van klanken
laat plengen. Existentiële verdoemenis, eenzaamheid, onbegrip,…:
in se zijn de gegroefde zielenroerselen van het al vier jaar oude
I
Am A Bird Now
‘ grotendeels dezelfde gebleven.

De naar keel, scrotum en andere lichaamsdelen grijpende puurheid
mag dan identiek zijn, maar de invulling van die emoties is wel
danig gewijzigd. Zoals de ep ‘Another
World
‘ al liet vermoeden, heeft Antony de pathos van z’n sound
afgeroomd, enkele aangekoekte restjes dramatiek niet te na
gesproken. Geen vocale pirouettes meer, anno 2009 schuifelt hij
vervuld van ingehouden theatraliteit over dooiend ijs, de bijten
ontwijkend en elke beweging vol betekenis. In ‘Water And Dust’
heeft Antony genoeg aan een onheilspellende drone en mantrisch
herhaalde tekstflarden om tot op het bot te ontroeren en opener
‘Her Eyes Are Underneath The Ground’ beroept zich op piano,
strijkers en blazers, maar slaagt er toch in om een intimistische
parel te blijven.

In die zin kan ‘The Crying Light’ vergeleken worden met ‘Sea
Change
‘ van Beck. Beide platen zijn rijk georkestreerd, maar
voelen tegelijkertijd uitgepuurd en toegankelijk aan. Elk
instrument mag op het gepaste moment z’n zegje doen, maar het
indrukwekkendste instrument blijft uiteraard Antony’s stem, een
wichelroede die ons de weg wijst in z’n eigenzinnige universum van
melancholie. Van krols spinnend in het dartele ‘Kiss My Name’ tot
koortserig trillend als een espenblad in het fenomenale een-tweetje
‘One Dove’ en ‘Epilepsy Is Dancing’: in welke haarspeldbochten de
man z’n stem ook wringt, hij behoudt steeds de controle en
verglijdt niet in notenkakkerij. Probeer de zakdoek trouwens maar
droog te houden wanneer hij in het laatstgenoemde nummer meerdere
keren ‘Cut me in quadrants, leave me in the corner
debiteert.

Dat Antony met zijn Johnsons nog 18 maanden aan deze plaat heeft
gesleuteld nadat ze eigenlijk zo goed als af was, valt er trouwens
in elk nummer aan te horen. De minimale songs resoneren als de
perfecte klankkast, maar bulken tegelijkertijd van subtiele details
die de nummers nog boven zichzelf doen uitstijgen. Luister
bijvoorbeeld naar de cello die als een stem from beyond the
grave
‘Her Eyes Are Underneath The Ground’ afsluit. Of de
piepende scharnieren in ‘One Dove’, of de nauwelijks hoorbare
handclaps in het titelnummer, of… enfin, u snapt het wel.

‘The Crying Light’ bewijst nog maar eens dat Antony samen met The
Johnsons geen acquired taste is. Doet u zijn songs graag
af als salonfähige, nichterige muziek die enkel in darkrooms
thuishoort? Wel, dan ligt dat volledig aan u en blijft u beter zo
ver mogelijk uit onze buurt. Net als op ‘I Am A Bird Now’ scheppen
Antony and the Johnsons namelijk raszuivere, tijdloze melancholie,
gebotteld in pure klassesongs. ‘The Crying Light’ is een
sprankelende diamant die niet alleen het einde van de tunnel maar
ook de tunnel zelf van licht voorziet. Een zeldzaamheid!

Antony and the Johnsons spelen op 13 april in Bozar
(Brussel).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 − 6 =