Slumdog Millionaire





120 min. / GB-VS/2008

Ons filmgevoelig hart is groot, maar genrehoppers kunnen bij
ons net op dat tikkeltje meer respect rekenen. Regisseurs die
zichzelf steeds opnieuw durven uitvinden, die hun grenzen blijven
verleggen, dát zijn de interessante mannen. Danny Boyle is zo’n
kameleon. Van de desolate milky ways uit interessante
mislukking ‘Sunshine’ naar mierennest Mumbai voor het originele
stadssprookje ‘Slumdog Millionaire’: een grote stap voor zijn
publiek, een kleine voor de getalenteerde Trainspotter. Hoe divers
zijn palmares ook is qua genre, thematiek of setting, één ding
hebben al zijn films gemeen: ze laten een zinderende indruk na op
het netvlies. Bij de feelgoodromance ‘Slumdog Millionaire’ kom je
alvast een paar zintuigen te kort. Het overweldigende
kleurenfestijn dat Boyle op de Bollywoodbeats van guerrilla
groove princess
M.I.A. onze richting in katapulteert laat ons
de zoete smaak van de kalverliefde proeven en bedwelmt ons met de
verleidelijke geur van de overwinningsroes: de eerste topper van
2009 is binnen!

Is dit je definitieve antwoord? De 18-jarige Jamal (Dev Patel)
zit op de hoge, ongemakkelijke stoel van de Indische versie van het
spelprogramma ‘Who wants to be a Millionaire?’. Nog één vraag moet
hij juist beantwoorden en dan rijft hij een slordige 20 miljoen
roepie binnen. Maar dat is buiten de politie gerekend, die hem
arresteert en hem op de rooster te sudderen legt. Zijn
hoerenchance doet namelijk menig wenkbrauw fronsen. Als
zelfs dokters en advocaten nooit zover in het spel geraken, hoe kan
een sloppenkind dan zomaar alle antwoorden weten? Speelt hij vals?
Heeft hij geluk? Is hij een genie? Of is het zijn lot? Waar hij de
antwoorden vandaan haalt, komen we te weten aan de hand van
flashbacks naar de harde kindertijd van weeskinderen Jamal en zijn
opstandige broer Salim. Eén naam duikt verrassend vaak op in het
verhaal en dat is die van Latika (Freida Pinto), Jamals
jeugdvriendinnetje dat hij onderweg kwijtraakt en waar hij door de
jaren heen obsessief naar op zoek blijft gaan. Hij zal haar vinden,
al martelen ze hem dood.

Twee straatkinderen die bij elkander niet kunnen komen? Ja,
‘Slumdog Millionaire’ is een heel klassiek liefdesverhaal. Het
onderscheidt zich echter van andere
‘wij-zijn-voor-elkander-geboren’- en from-zero-to-hero-films door
zijn hip gemonteerde stijljacket en zijn origineel verpakte
verteltechniek: de vragen uit het kansspel dienen als kapstok om
Jamals levensverhaal aan op te hangen en zijn historie geeft dan
weer de puzzelstukjes vrij voor zijn verdienste in de
televisieshow. Een scenario dat strak en onfeilbaar als een slang
in haar eigen staart bijt. Danny Boyle switcht met gemak tussen
heden en verleden en voor dode momenten is er geen tijd. Beter dan
bij zijn andere hoopvolle parabel ‘Millions’ weet Boyle gelukkig
ook de juiste toon te vatten. De sentimentele kraan gaat niet
lekken, hij omzeilt immers al te kleffe romantiek en blaast
doorheen de zware thematiek vertederende humor (de toiletscène uit
‘Trainspotting’ wordt met gemak overtroffen) en concentreert zich
met succes meer op een goddelijke welnessbeurt voor onze ogen.

De achtervolging door de met wasdraden behangen rommelsteegjes,
de avonturen van de koters bovenop de runaway train, een
dansende Latika gespot door een sleutelgat… De op hectische
locatie gefilmde beelden van de twee broertjes in het ontluikende
maar gevaarlijke Mumbai daveren opdringerig ons gezichtveld binnen.
De camera van Anthony Dod Mantle gaat straaljagerhard en legt
slechts af en toe het knipogen stil om in close-up de
vastberadenheid of vertwijfeling te registreren in Jamals
glinsterende ogen. Vooral het survivaluniversum van de
vuilnisbeltkinderen, dat echo’s oproept naar ‘Cidade De Deus’, weet
Boyle indrukwekkend creatief en oogstrelend in beeld te brengen.
Vergis je niet, de film is een ‘feelgoodmovie’ en vangt de stad
Mumbai misschien onder de schoonste lenzen en felste zonnestralen,
maar schrikt evenmin terug om ook haar duistere geheimen bloot te
geven: straatkinderen worden er zodanig mishandeld en gebruikt dat
het een wonder mag heten dat Jamal zo’n eerlijke en trouwe jongen
is gebleven. Een rol die ‘Skins’-ontdekking Dev Patel met veel
charme neerzet. Niet alleen Patel en Indië’s bekendste
exportproduct Irrfan Khan in de rol van de ondervragende
politieagent weten het verhaal geloofwaardigheid mee te geven, de
volledige cast, zeker de fotogenieke kindacteurs, zet de
Dickensiaanse personages overtuigend en met de juiste vertederende
naturel neer. Het enige mespuntje van kritiek is misschien het
personage van Latika, dat iets meer uitgewerkt mocht zijn, maar
zijn muzes niet net bedoeld om geïdealiseerd te worden?

‘Slumdog Millionaire’ is een geslaagde smeltkroes tussen oost en
west: een universeel liefdesverhaal op bruisende, kinetische
Bollywoodbodem gekweekt (inclusief danspasjes!) en door een
Westerse camera naar filmbeeld vertaald. Het beste van twee
werelden is ook verzameld in de aanstekelijke soundtrack; de
dominant aanwezige muziek die perfect gemonteerd is op het
actieritme van de film en de juiste knopjes indrukt, is met de
melange van Indische popdeuntjes van A.R. Rahman en de papieren
vliegertjes en gunshots van M.I.A. een bom van een
soundtrack! Dekking zoeken heeft geen zin, ‘Slumdog Millionaire’
blaast u omver met zijn fruitige kleuren, pakkende beelden,
grootste cinema en peperkoeken hartje. Een terecht prijsbeestje
waar helemaal niet zo bescheiden over gedaan hoeft te worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + negen =