Rachael Yamagata :: Elephants… Teeth Sinking Into Hearts

Ten huize (pn) heeft deze plaat heel december lang op de schoot gelegen als de katten hier die de koude winter uitspuwen als een haarbal. Ze bevat enkele van de mooiste nummers van 2008, die strooizout zijn voor uw trommelvlies dat ondergesneeuwd is door het soort bullshit dat ons elke dag ongevraagd overvalt en ons een big time belooft. En toch.

Ja, en toch. Deze Elephants… heeft ’iets’ niet, maar Rachael Yamagata heeft zo veel meer wel. Sexiness? Hm, neem maar aan van wel. Een stem? Niet om direct een bevlogen recensie over naar huis te schrijven. Lef? Dat wel. En de feeling om ontzettend mooie songs te schrijven die bij treurwilgen een begrijpende glimlach van troost in de bast zouden kunnen opwekken.

Waarom lef? Wie het debuut Happenstance en deze plaat na elkaar beluistert, zal ingegeven door de muziekcultuur (excuseer: muziekbusiness) van vandaag ongetwijfeld denken dat deze platen in omgekeerde volgorde zijn gereleased. Op Happenstance durfde Yamagata namelijk wel eens klinken als een soort Kelly Clarkson die de Bacardi Breezer had ingeruild voor een gebeurlijke whisky, en de eyeliner voor een degelijke pen om songs mee te schrijven. Een voorbeeld daarvan is single "Worn Me Down", al is haar pianoversie dan weer op het adembenemende af — checkt u vooral YouTube eens.

Happenstance was een plaatje dat enkele fijne nummers bevatte, maar halverwege afgleed naar het zompige niemandsland van de FM-pop. Twee derde van deze Elephants… is daarentegen van een mistroostigheid die de liefde zelfmoordneigingen kan bezorgen. Geen erg, die liefde sterft bij Yamagata sowieso in elk nummer van het eerste deel een gewisse dood. Want ja, Elephants… is een dubbelalbum. En het opent ongemeen pakkend met titelsong "Elephants", dat met zachte, net niet te koude handen de haartjes in uw nek een voor een zachtjes rechttrekt. Piano en strijkers maken een late herfstwandeling — hand in hand, zolang het nog duren kan — op de donkerste dag van het jaar, wanneer de laatste bladeren aan de bomen zich ook de vraag stellen: "Waarom nog?", en schouderophalend hun dwarrelende val naar beneden inzetten.

Van datzelfde, uw longen zware tijden bezorgende niveau, is "Sunday Afternoon", waarin Yamagata de violisten van het fabelachtige, op plaat uitgebrachte optreden van Sophia op de Nachten in Amsterdam even lijkt te hebben geleend. Een negen minuten durende, zilte flirt met zelfmedelijden is het resultaat, tot ze uiteindelijk besluit "I’m not gonna shed one more tear for you" — of toch "At least not ’til Sunday afternoon", eindigt het met een diepe zucht. Ten slotte nog een eervolle vermelding voor "What If I Leave" waarin een gitaar een zakdoek uit de schuif neemt en hem aan Yamagata aanreikt, en vooral "Over And Over", dat als sfeervolle motregen uw avondwandeling wat inkleedt.

Nog een kwartier dat niveau en dat vermaledijde, ondertussen al bestofte eindejaarslijstje van 2008 had er heel wat anders uitgezien. Maar wat volgt, is nog een halfuur gewone liedjesmakerij die in al zijn pogingen om kant en wal tegelijk te raken, glad vergeet de luisteraar te beroeren. Tegen het einde van het eerste "trage" deel van dit dubbelalbum zijn de mooiste tranen wel geplengd, vooral "Horizon" is de neus die daarna maar niet leeg gesnoten geraakt.

Op het tweede deel, dat (gelukkig) slechts vijf nummers telt, wil Yamagata bewijzen dat ze ook wel weet hoe een rocksong in elkaar zit, maar haar nummers zijn, zoals de ene pinguïn van de andere, niet te onderscheiden van zoveel andere meisjes die hetzelfde proberen. Beetje alarmerend is dat dit voor de tweede keer op evenveel platen gebeurt. Dat lijkt geen toeval meer. Maar wie "Elephants", "Sunday Afternoon" en "Over And Over" hoort, zal hardnekkig hetzelfde over die songs beweren.

Ach ja, zo valt er altijd iets te zeuren. De mooiste nummers zijn immers een zoetzuur smakende vinger op uw lippen, die u het zwijgen zal opleggen. Hopelijk kan Yamagata echter ook eens een hele plaat vullen met dat beklijvende materiaal. Driemaal is scheepsrecht, maar als de derde plaat dezelfde euvels bevat, wacht halfweg de ijsschots der onverschilligheid. Wie songs als "Elephants" schrijft, zou echter moeten aanmeren in het collectief geheugen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 1 =