KK :: Oxygen Flash

Vereenvoudigd gesteld kunnen muziekgroepen in drie grote categorieën onderverdeeld worden: de eerste (en grootste groep) brengt louter varianten op de debuutplaat uit en maakt zichzelf na enkele releases zo goed als overbodig. Een tweede groep betreedt met elk album nieuw terrein (Zorn, Zappa,…) terwijl een derde de combinatie van de eerste twee vormt en het eigen geluid blijft uitdiepen.

Tot die laatste groep mag de Japanse avant-gardeartiest KK gerekend worden: zijn platen vallen nog steeds onder de noemer avant-garde-electro noise, alleen tast hij op elk album de eigen grenzen verder af waardoor er onmogelijk tweemaal van eenzelfde geluid kan worden gesproken. Binnen zijn oeuvre, dat meer dan zestig albums omvat en waar dit jaar alleen al drie releases bijgeteld mogen worden en er al enkele aangekondigd zijn voor volgend jaar, zijn er echter wel een aantal constanten.

Het is bijvoorbeeld niet moeilijk om bij KK (net als bij Merzbow) over sonische terreur te spreken alsook over een typisch Japans grootstedelijk, aliënerend geluid of een nieuwe ondefinieerbare vorm van auditieve poëzie. Het is een conditio sine qua non om dergelijke omschrijvingen te gebruiken bij zijn releases, zozeer lijken ze er immers van doordrongen te zijn. Maar dergelijke beperkende termen vormen slechts een deel van het verhaal en plaatsen binnen een te specifiek kader.

De waarheid is immers dat platen als Oxygen Flash niet zomaar gedetermineerd kunnen worden, daarvoor is hun beleving te individualistisch en te tijdsgebonden. Meer nog dan gewone rockgroepen of zelfs electroartiesten creëert KK een canvas dat door de luisteraar naar eigen goeddunken ingevuld moet worden. Waar hij op het eerder dit jaar verschenen Akumu nog enkele wegwijzers achterliet, behoeft dit album geen externe wegenkaart. Alle paden leiden naar een ander maar evenwaardig einddoel.

Uiteraard kan er verwezen worden naar de klassiekere electro-elementen die in de verschillende songs opduiken en zo aan 8-40(elke titel verwijst louter naar de tijdsduur) het statuut van een gemuteerde ambientsong geven, maar dat schiet het doel voorbij. Definities horen op deze plaat niet thuis omdat ze slechts kunnen beschrijven wat er aanwezig is, maar niet wat er opgeroepen wordt. Wie meent dat de echoënde glitches in 4-09 iets over de belevenis van de song zeggen, of in de geluiden gepuurd uit sci-fi lasergevechten en Lynchiaanse verlaten industriepanden anderzijds de essentie van 5-21 herkent, heeft de opzet van het album niet begrepen.

Oxygen Flash is een plaat die uitdaagt en tot een steeds wisselende stellingname dwingt. Het is geen snoepgoed voor de oren noch een auditief koffietafelboek, maar een confrontatie. KK wil niet behagen noch uitdagen, hij levert alleen het materiaal aan waarmee iedere individuele luisteraar aan de slag kan gaan. Het is een introspectieve plaat die bewust extravert is. Wie naar Oxygen Flash luistert, beseft dat een plaat beluisteren geen passief ondergaan is, maar een doelbewust handelen en kiezen. Het is een positie innemen zonder deze noodgedwongen vol te moeten houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − 17 =