Rachael Yamagata :: Elephants … Teeth Sinking Into Heart

Warner, 2008


Laten we dit epistel starten met een straffe stelling: ‘Elephants’
is dé song van 2008. Een ballade die je recht naar de keel grijpt
en muzikaal wandelt van zijdezacht gefluister bij de piano naar een
onverbiddelijk meeslepende finale met strijkers en drums in
marsritme waarbij er zelfs nog wat goed advies afkan: “So for
those of you falling in love: keep it kind, keep it good, keep it
right. Throw yourself in the midst of the danger but keep one eye
open at night”
. Met dit prachtstuk kondigde Rachael Yamagata
na vier jaar wachten eindelijk officieel de opvolger van haar
solodebuut ‘Happenstance’ aan. Met dat vorige, nochtans heel fijne
werkje, kon de Amerikaanse in Europa geen voet aan wal krijgen,
hoewel zij hier platencollecties bevolkt op albums van onder meer
Ryan Adams, Bright Eyes, Ray LaMontagne en Jason Mraz.

Met ‘Elephants … Teeth Sinking Into Heart’ doet ze nu een gooi
naar naambekendheid buiten haar geboorteland en daarvoor heeft ze
geen moeite gespaard. In tegenstelling tot de zoete melodieën van
‘Happenstance’ toont Yamagata hier haar donkerder kantjes: op de
twee afzonderlijke schijven van deze release toont ze enerzijds
haar meest duistere weemoed en ontbloot ze anderzijds haar
snijtanden voor een portie rocksongs. Wie het brave meisje van het
debuut iets te eendimensionaal vond, zal op dit vervolg dus ruim de
kans krijgen om alle hoekjes van haar veelzijdige persoonlijkheid
te ontdekken.

Het eerste luik, ‘Elephants’, start met de gelijknamige Amerikaanse
single en dus een onmetelijk hoogtepunt, maar weet het niveau hoog
te houden – op een kleine inzinking bij het met een te kleurloos
refrein getooide ‘What If I Leave’ na . Naast de titeltrack staan
hier nog minstens twee nummers op die we zonder verpinken op een
verzamelaar van de toppers van 2008 zouden branden. Nooit gedacht
voor een regendans te kunnen vallen, maar de fluwelen stem die in
het knussere-dan-een-knetterend-haardvuur ‘Over And Over’ smachtend
“I need to hide within a storm” zingt, gunnen we maar al
te graag een tropisch onweer. Ook het beluisteren van ‘Sunday
Afternoon’ voelt als verdrinken in een oceaan van satijn: een
meesterlijke epos van negen minuten over een niet langs beide
kanten even passioneel brandende liefde die de bijna obsessief
verliefde ziel (“You poored blood in my heart, I can’t get
enough”
) zichzelf laat sterken met een mantra van
onafhankelijksverklaringen. Ondanks de lange speelduur staat elke
noot van dit sfeerwerk op zijn plaats; de dialoog tussen strijkers
en elektrische gitaar in het middenluik is dan ook ronduit
prachtig. Verplichte kost voor de liefhebbers van de latere Cat
Power!

Dankzij een combinatie van eerlijke lyrics en ronduit verbluffende
muzikale constructies kan Yamagata haar emoties perfect vatten op
plaat. De naaktheid van de orkestratie maakt van ‘Duet’ de
tederheid zelve, een wiegelied met gospelinvloeden in samenzang met
Ray LaMontagne dat naast twee stemmen enkel door enkele schaarse
gitaarakkoorden gekleurd wordt. In ‘Little Life’ laat Yamagata
minimalistische gitaarblues overvloeien in een groots aanzwellend
refrein dat het contrast van de inhoud weerspiegelt: de woeste
buitenwereld die niet stilstaat bij het lot van een vereenzaamd
verwelkende ziel. Op den duur voel je je zodanig één worden met
deze geest dat er zelfs geen woorden meer nodig zijn om een emotie
te vatten, zoals het interludium ‘Elephants Instrumental’
illustreert.

Tegenover de intimiteit van de eerste schijf laat ‘Teeth Sinking
Into Heart’ een ruigere kant van Yamagata zien. Daar slaagt ze
wonderwel in met het openende trio van deze EP: ‘Accident’ is
Garbage minus de electronica én het bewijs dat ook het vuilere
rolletje Yamagata goed afgaat, het straffe refrein van ‘Sidedish
Friend’ spat uit de boxen en ‘Faster’ toont hoe KT Tunstall zou staan
met cojones. Een vocale filter die Yamagata op deze
laatstgenoemde laat klinken alsof ze met whiskey gegorgeld heeft,
maakt het allemaal nog extra geloofwaardig. Als Tarantino zich nog
eens waagt aan een Death Proof, zal hij
hier zeker inspiratie voor zijn soundtrack vinden.

Ook op de B-zijde is er toch nog plaats voor ingetogener materiaal.
Het slepender ritme aangegeven door strijkers laat ‘Pause The
Tragic Ending’ ogenschijnlijk meer richting ‘Elephants’ neigen,
maar het venijn van de bittere liefdeslyriek maakt dat hij toch een
beter onderdak op de tweede schijf vindt. ‘Don’t’ rondt het hele
pakket af met een duistere slow die toont hoe een Twin Peaks-soundtrack
geschreven door Air zou klinken: seventies indie om een partje
kersentaart bij te eten dus.

Hoe zeer we van ‘Happenstance’ hielden, het verbleekt in contrast
met deze opvolger. Rachael Yamagata heeft haar tijd ervoor genomen,
maar ‘Elephants … Teeth Sinking Into Heart’ is een waar
meesterwerkje geworden: twee platen met een logisch verloop en
meerdere climaxen zonder ooit een inzinking te beleven. Nu het
buiten ijzig koud begint te worden, is de meest hartverwarmende
plaat van het jaar net op tijd bij ons gearriveerd.

http://www.myspace.com/rachaelyamagata

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × vijf =