The Dears :: Missiles

Het heeft er niet goed uitgezien voor The Dears. Van de zeven leden
die aan ‘Missiles’ zouden beginnen, waren er op het einde nog maar
twee over: Murray Lightburn en zijn vrouw Natalia Yanchak.
This could have been a message saying that The Dears is
over
,” liet frontman Murray Lightburn zich in zijn nieuwsbrief
ontvallen. Dat ‘Missiles’ dan toch is uitgekomen, bewijst dat het
(nog) niet zo ver is, al heeft Lightburn logischerwijs een aantal
nieuwe mensen rond zich moeten verzamelen.

Even opfrissen: The Dears is een indierockband uit Montreal,
Canada, en bestaat al sinds 1995. Hun eerste plaat bleek er vooral
een om erin te komen; hun tweede ‘No Cities Left‘ werd
er wel boenk op en opende de poorten naar de rest van de wereld.
Het adembenemende ‘Lost in the Plot’ dateert van deze periode
(2003). Opvolger werd ‘Gang of
Losers
‘, opnieuw een puike plaat, waarbij de grootse
orchestratie van de voorganger al een stuk bescheidener werd. We
zijn intussen 2006, wat erop wijst dat The Dears met drie platen op
elf jaar een band is die graag zijn tijd neemt. Interne
strubbelingen zijn nooit bevorderlijk geweest voor continuïteit en
Lightburn begint in 2007 aan het schrijven van een soloplaat. Enige
inkeer later zal het soloproject gewoon de vierde langspeler van
The Dears worden, een album met een weinig vredelievende titel –
afrekeningen? – of de hergeboorte van het grondig vernieuwde The
Dears.

Meer dan ooit is toetseniste Natalia Yanchak ook vocaal aanwezig op
een Dears-album. In bijna alle gevallen gaat het om ondersteuning
van de opmerkelijke stem van haar man maar in ‘Crisis 1 and 2’
bewijst ze dat ze het ook als leadzangeres kan. Zoals in het gros
van de songs kiezen The Dears niet voor een (volledig) klassieke
strofe-refrein-structuur. Waar Murray Lightburn zich een helft
vocaal op de achtergrond houdt, verandert het thema compleet en
stapt hij in de schijnwerpers. Vooral de tweede, gospelachtige
helft maakt van ‘Crisis 1 and 2’ een erg aangename
luisterbeurt.

Even beginnen bij het begin. Openingsnummer ‘Disclaimer’ heeft een
leuke, instrumentale aanloop van een tweetal minuten met een vrije
rol voor saxofoon en gaat dan over in een goed geoliede popsong.
‘Dream Job’ kan gerust wat meer opwindig gebruiken in de eerste
helft maar beleeft dan een gepaste tempoversnelling en laat ons
genieten van een (licht) solerende gitaar.

De eerste klepper is niet toevallig ook de eerste single en heet
‘Money Babies’. De song heeft een gewelidge drive, is erg knap in
elkaar geknutseld en gebruikt voortdurend een dubbele zanglijn voor
Lightburn en Yanchak. Ook ‘Berlin Heart’ treft raak met zijn sterke
compositie en de geslaagde werking van – in dit geval niet
bijzonder verschillende – twee helften. Bij ‘Lights Off’ hebben we
dan weer het gevoel dat The Dears hier even Radiohead wilden zijn
maar daar niet volledig in slaagden. Tegen het einde zakt de song
onhandig in elkaar, al maakt de gitaarsolo er veel goed.

Een van de betere is beslist titelsong ‘Missiles’. Wat begint als
een voorzichtige gitaarballad die het melancholiepijl hoog houdt en
racisme als basisthema heeft – Lightburn is zwart, gaat na wat
geneurie over in een vrij stevige rocksong die eindigt in een
fantastisch, instrumentaal hoogtepunt van intensiteit. Lightburn
zingt (even) wel erg hoog in het zachte ‘Meltdown in A Major’, dat
mooi glijdt op een stroom van piano en orgel. Er schuilt best wat
pathos in de richting climax stijgende aanpak. In ‘Saviour’, dat
ruim boven de elf minuten gaat, valt vooral het tweede gedeelte op
waarin een kinderkoor en leuke koperblazers de meubelen komen
redden.

‘Missiles’ zouden we niet direct een stap vooruit noemen voor The
Dears maar wie zal hen dat gezien de omstandigheden verwijten?
Laten we hopen dat het Canadese collectief de juiste adem vindt en
met de nieuwe stuurlui nog mag verbazen, want het potentieel tot
iets groots is er zeker.

www.myspace.com/thedears
www.thedears.org

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 14 =