"Elk voordeel heb z’n nadeel", zei Johan Cruijff ooit. Voor The Dears geldt het omgekeerde: een band in crisis borstelde alle brokstukken weg en voorziet de naakte muren van nieuw pleisterwerk. Missiles is daarmee geen champagneplaat, maar een interessante gelegenheid om de band te herbekijken.
Sinds het genietbare Gang of Losers uit 2006 is het een en ander scheefgelopen bij de groep: zanger Murray Lightburn ging gebukt onder een depressie en zag, op zijn vrouw en toetseniste Natalia Yanchak na, alle bandleden de deur achter zich dichttrekken. Wat aanvankelijk een soloproject leek te worden, draaide uit op een vierde Dears-plaat, waarvoor het duo een beroep deed op een legertje huurlingen om de verlaten instrumenten van de grond te plukken. Vergis u dus niet, dit is niet dezelfde band die doorbraakplaat No Cities Left afleverde. Langs de ene kant lijkt het erop dat Lightburn te erg zijn best gedaan heeft om alle muzikale associaties met het verleden (lees ex-bandleden) van zich af te schrijven, langs de andere kant levert het een oprecht en kwetsbaar klinkende klankenverzameling op.
De titels van de tracks liegen er niet om: "Crisis 1 & 2", "Demons" en "Money Babies" wisselen songs af als "Dream Job" en "Saviour". Missiles begeleidt een proces van einde tot begin. Niets minder dan toepasselijk is de openingszin van dit album (in "Disclaimer"): "See, I’ve come back from almost dead". Het is niet altijd even eenvoudig om inzicht te verschaffen in Lightburn’s interne worstelingen en soms lijkt de man meer bezig te zijn met anders te klinken dan met bijtende songs in te blikken. De gitaarmasturbatie aan het eind van "Lights Off" hoefde nu niet bepaald en slotnummer "Saviour" hangt bij op de plaat als een snottepiet die u niet van de duim geschud krijgt.
En toch, door met een wit vel papier aan Missiles te beginnen, levert deze plaat een aantal resultaten op die ons The Dears langs verschillende nieuwe invalswegen doen bereiken. Waar Lightburn steevast als "zwarte Morrissey" stond geboekstaafd, verrast hij nu met een intiem en eigen stemgeluid. Ook Yanchak krijgt de vrijheid haar stem eens op de voorgrond te plaatsen, hetgeen resulteert in het duet "Crisis 1 & 2", een van de steunpilaren van Missiles. Ook de titeltrack mag er trouwens wezen , een nummer met de kwetsbaarheid van een pasgeboren lammetje m´´r met een QOTSA-staartje.
Hoewel dit album aan vele muziekvreters voorbij zal gaan (het werd trouwens uitgebracht op het bescheiden Dangerbird-label), is het daarentegen wel voer voor liefhebbers van het verhaal achter de plaat. Voor The Dears zelf is dat geen verkoopsargument, net zoals het geen excuus is. Het is het verhaal van The Dears anno 2008. Hoe deze soap verder gaat, vertelt ons de volgende muzikale episode, die er ongetwijfeld komt. Dat gezegde over onkruid, weet u wel.
