Voor een band die zich als een "gang of losers" profileert, heeft The Dears het niet onaardig gedaan de afgelopen jaren. Zo werd doorbraakplaat No Cities Left bedolven onder lof van de internationale muziekpers. Het was alsof Morrissey uit de hemel neerdaalde om zijn volk te leren hoe Britpop als progrock kon klinken, of zoiets, als we het recensentengild mochten geloven. Kortom, het was een superieur debuut.
Koppig als we zijn, weigerden we dat voor waar aan te nemen. Ondanks de kwaliteiten van iedere song an sich, was het album immers te weinig een geheel om je oren de hele plaat lang tegen de speakers te plakken. "No Cities Left is gewoon tevéél", schreef onze (mvs) toen, en frontman Murray Lightburn heeft die commentaar blijkbaar voor waar aangenomen. Het was hem geraden.
Met Gang Of Losers waagt Lightburn nu een nieuwe poging om een stel uitstekende ideeën in een plaat te verwerken. En wonder boven wonder, hij slaagt er deze keer wel in een evenwichtig album samen te stellen. Al was het maar omdat die oervervelende (en verder volstrekt overbodige) progrock-uitstapjes met geweld de mond worden gesnoerd. Ook iedere referentie naar the mozzer (of de hele Britpopbeweging) wordt overboord gegooid, louter met het doel zich te kunnen manifesteren als een hersenloze rockband. Althans, dat was het plan. Maar het is The Dears gewoon niet gegeven een stereotiepe rocksong te schrijven waar routineus met retrogitaren overheen wordt gehaspeld. Gelukkig maar.
Opener "Sinthro" heeft weinig om het lijf: het is niet meer dan een intro met synths. Of hoe titel én track een flauwe grap kunnen blijken. Met "Ticket To Immortality" gaat de band echt van start en kunnen er onmiddellijk restjes recensent worden samengeveegd. We worden uit onze bureaustoel geblazen door het nieuwe geluid van The Dears. Misschien klinkt het niet vernieuwend, episch of bombastisch of wat dan ook, maar Lightburn is er toch maar mooi in geslaagd zijn nummers de strakke uitvoering mee te geven die The Dears op het lijf geschreven is. Getuige daarvan ook de tweede track, "Death Or Life We Want You", die zich ogenblikkelijk aanbiedt als een volstrekt oprechte rocker.
Een mooi voorbeeld van die nieuwe koers is de inkleding van "Fear Made The World Go Round". Aanvankelijk lijkt het niet meer dan een betrekkelijk naakte ballad, voornamelijk steunend op pianobegeleiding. Halverwege trekt de band echter serieus van leer, gitaargejank incluis, om uiteindelijk te eindigen in een gefluisterde we’ll be okay/we’re all okay. Lightburn bewijst de hele plaat lang trouwens pakkende teksten te kunnen schrijven. In die teksten draagt hij steevast een boodschap uit zonder zich te bedienen van cynisch geblaat of een dubbele bodem, of ze nu maatschappijkritisch zijn of handelen over de liefde.
Daar zal het gros van de Britpopbandjes zich niet aan wagen. We geloven Lightburn als hij "No one should ever have to live all of their life on their own" declareert in, het overigens uitstekende, "Ballad of Humankindness". Tegen het einde van het album groeit Gang Of Losers toch uit tot een werkstuk met de nodige grandeur, deze keer zonder dat het ergens stoort. De emoties worden simpelweg intenser op "I Fell Deep" en ware klasse toont zich eens te meer op "Find Our Way To Freedom".
Nee, we moeten het The Dears nageven, ze weten de juiste snaar te raken. Met Gang Of Losers zijn ze erin geslaagd een plaat te maken die je zowel weet te ontroeren als je in staat stelt intens gelukkig te wezen. En dat is weinig bands gegeven. Geniet ervan, zolang het kan.
