Kingdom :: Kingdom

Vergelijkingen met andere bands zijn dagdagelijkse kost voor recensenten en voor groepen steevast een doorn in het vlees. Allemaal geloven ze uniek te zijn, terwijl de criticus zich vaak genoodzaakt ziet terug te grijpen naar wat hijzelf of het publiek reeds kent om op zijn minst een introductie of herkenningspunt te creëren.

Bij Kingdom zal de meest gevallen naam ongetwijfeld Amen Ra zijn, niet zozeer omdat de band een gelijkaardig geluid heeft, maar om de doodeenvoudige reden dat de groep tot voor kort uit drie leden van het vernoemde Amen Ra bestond: met name Mathieu Van De Kerckhove, Colin Eeckhout, die hier naast de zang ook de bas voor zich neemt, en Vincent Tetaert (drums).

Niet alleen de kenmerkende schrille krijs van Eeckhout is opnieuw uit duizend te herkennen, ook de muziek begeeft zich in de post-metalwateren van grote broer annex moederband Amen Ra. Toch vallen er op Kingdom enkele relevante verschillen te horen. Zo is het minialbum (drieëntwintig minuten) duidelijk op te vatten als één lang nummer, zij het dan opgedeeld in drie songs, en is de logge, zompige duisternis van Amen Ra minder prominent aanwezig.

Kingdom zoekt op deze eerste release nog steeds de donkere (zelf)kant van het bestaan op maar kiest ook voor een meer hardcore-gericht geluid dan voor pure apocalyptische post metal. "Cendre" bijt de spits af met een lange soundscape (waarin de invloed van Syndrome, Van De Kerckhoves derde band, herkend kan worden) alvorens het na de vijfde minuut effectief uitbarst in een nijdige schreeuw, om daarna in een lang uitgesponnen coda opnieuw op te lossen in donkere soundscapes.

Het nummer vloeit over in een atmosferisch "Wiech.:" dat vooral een drukkende baslijn en (qua klankkleur) houterige percussie koppelt aan ijle gitaren. De noodzakelijke uitbarsting lokt een stevige headbang uit en gaat haast onmerkbaar over in "Throne", dat het kloppende hart van de vorige track niet alleen overneemt, maar het ook behoedzaam naar zachtere wateren leidt. Niet alleen wordt het gekrijs ingeruild voor helder gezang, ook de gitaren doen er tijdelijk het zwijgen toe. De nieuwe uitbarsting bereidt evenwel een finale charge voor waarbij de groep middels een laatste, korte soundscape met alles afrekent.

Dat Kingdom willens nillens met Amen Ra vergeleken wordt, is onvermijdelijk maar niet geheel terecht. Uiteraard zijn er parallellen te trekken tussen beide bands, maar Kingdom heeft wel degelijk een voldoende eigen geluid ontwikkelt om op eigen merites beoordeeld te worden. Een volledige stijlbreuk met de moederband is het niet, maar Kingdom klinkt alvast beloftevol genoeg om de band louter om zichzelf in het oog te houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 5 =