Syndrome :: Demo

Het is een beetje verloren gegaan in de nasleep van prachtplaat Now And Forever (2012) en een behoorlijk uitgebreide concertreeks (recent nog als voorprogramma van Neurosis in Antwerpen), maar onlangs werden de eerste demo-opnames van Syndrome uitgebracht door label Consouling Sounds. Er was ooit al een kleinschalige cd-r release, maar dit is de eerste ‘echte’ uitgave. Die laat het geluid horen van een artiest die nog lang niet het niveau van zijn recentste album bereikt had, maar wel al beschikte over een eigen sound.

De opnames dateren van 2007 en laten vooral een sterke verwantschap aan Amenra horen. Het is allemaal niet zo hard en heftig maar de onheilspellende sfeer, de slingerbeweging tussen momenten van fragiliteit en overdonderend geweld, en hier en daar de bekende gitaarklank, zijn aanwezig. Net als een song — “Project 5” — die uiteindelijk belandde op Floating Veins (2011), het officiële solodebuut van Mathieu Vandekerckhove. De release heeft ook meer gemeen met de diverse aanpak van Floating veins dan met de lange, organische meditatie die Now And Forever is, wat betekent: instrumentale drones (behalve in de afsluitende hidden track, die opgebouwd is rond ontzet geschreeuw), zinderende gitaren en een samengaan van elementen die het voortdurend van elkaar overnemen. Naarmate de plaat vordert, verschijnen er steeds meer barstjes in het evenwicht, maar bij opener “10 Guns” wordt gestart vanuit o.m. een iele E-bowgalm, waar semi-akoestische gitaarklanken en een drummer uit opduiken. Die gitaarsound zit wat ongemakkelijk, maar de loden melancholie is meteen herkenbaar.

Na een kentering, waarbij de muziek herleid wordt tot een absoluut minimum, krijg je voor het eerst een écht Amenra-moment, met een dreigend, slepend ritme dat je eraan herinnert dat dit ook een van de kerels is die verantwoordelijk was voor het machtige “De Dodenakker”. Het ritmische wordt nog uitvergroot met het galeienritme van “Project 5”, aanvankelijk met glasgruisgitaar, maar later ook weer helderder, met een puls die het hoofd onbedwingbaar laat bangen in slow motion. Het langere “War” biedt een knap samengaan van de extremen, met melancholie en schoonheid die voortdurend in de clinch gaan met de werelden van dood en geweld, hier vertegenwoordigd door radiogeruis en machinegeweren op de achtergrond.

Het klinkt allemaal vrij goed, maar je bent je ook veel sterker bewust van het scheppingsproces dan bij het recente werk, dat zich ontvouwt met een grotere vanzelfsprekendheid en souplesse. Je hoort hier een artiest aan het werk die nadrukkelijk aan het ontdekken is, maar nog niet helemaal weet wat hem het meeste ligt. “Believe” is vermoedelijk de meest ‘traditionele’ track, eentje die zo verwant is aan de opbouw van heel wat Amenra-songs dat je elk moment die monumentale ontlading verwacht. Die razernij met het gekrijs van Colin van Eeckhout. Tevergeefs. Rest enkel nog het korte “Project 8”, waarin het delicate versmacht wordt door vuile geluidsgolven en de merkwaardige, noisy afsluiter.

Kortom: Demo kan zich niet meten met het sterke Floating Veins of het ronduit indrukwekkende Now And Forever. Je voelt het aan de wat onzekere sound, het fragmentarische geheel en een sterkere verankering in de sound van de band. Bovendien zijn de songs van wisselende kwaliteit. Anderzijds heeft het echter ook z’n waarde, omdat het nu duidelijker wordt welk parcours Vandekerckhove afgelegd heeft en het besef doordringt dat het talent om van dit project een artistieke triomf te maken altijd al aanwezig was. Demo is het geluid van de man die nog volop zoekende was, maar het moment waarop de puzzelstukken op hun plaats gingen vallen binnen handbereik had.

Het album verscheen in een beperkte oplage van 300 stuks. Syndrome speelt op 3 augustus op het Absolutely Free Festival (Genk).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vijf =