Kanye West :: 808s & Heartbreak

Rakim, Chuck D, KRS-One, Big Daddy Kane, Notorious B.I.G, Nas of zelfs Jay-Z. Wat betreft de flow –de manier van rappen en de impact die daarmee gepaard gaat–, hoort Kanye West niet thuis in dit rijtje virtuozen. Op zijn nieuwste plaat 808s & Heartbreak komt de Amerikaanse artiest ook zelf tot dat inzicht.

Aan het begin van zijn carrière heeft Kanye West niet de minste intentie om rapper te worden. Als producer van een aantal plaatselijke MC’s werkt hij vooral achter de schermen. Pas nadat hij Jay-Z’s The Blueprint mee vorm geeft, en plots mee in de schijnwerpers staat, besluit hij de microfoon vast te nemen. Vanaf dat moment gaat het snel voor de artiest uit Atlanta: de platina-albums volgden elkaar op, net als de awards en de hitsingles. Maar hoe succesvol die ook zijn, toch blijft Kanye de wind vaak van voren krijgen: ‘s mans voordrachten blijven volgens velen in de schaduw van zijn puike producties steken.

“Dan maak ik een plaat waarop ik niet rap”, moet West, nooit schuw van een portie controverse, gedacht hebben. Op 808s & Heartbreak, waarop hij het verhaal doet van het verlies van zijn moeder en zijn vriendin, wordt dan ook enkel door een vocoder gezongen, ondersteund door een Roland TR-808 drumcomputer. Een gedurfde keuze, en bovendien één die ons bij het uitbrengen van de eerste single reikhalzend deed uitkijken naar meer. “Love Lockdown” is namelijk niet minder dan een perfect popnummer: catchy, eigentijds, vernieuwend en gedurfd. Het nummer klinkt alsof Daft Punk de Parijse banlieues inruilt voor de sinistere buitenwijken van Chicago.

Helaas is “Love Lockdown” met straten voorsprong het beste nummer op 808s & Heartbreak. Opener “Say You Will” en het aan de jaren tachtig refererende “Paranoid” kunnen er ook nog mee door. Tot je door hebt dat die laatste de synths van “American Boy”, de hit waarmee West eerder dit jaar de carrière van de Britse Estelle lanceerde, gewoon recycleert. Het grootste probleem is dat de vocodertruc na drie nummers flink op de heupen gaat werken. Bovendien slagen de producties, meestal Kanye’s grootste troef, er niet in om de tracks alsnog recht te trekken. Daarvoor maakt West te veel foute keuzes, met de kerstbelletjes in het refrein van “RoboCop” als absoluut dieptepunt.

Hoe nobel het ook is om het verlies van je mama en je vriendin op plaat te verwerken, het doel heiligt de middelen hier niet. Kanye West heeft zijn muzikale rijkdom, zijn gelaagde nummers, ingeruild voor een monotone verzameling breakup-tracks. Tracks waarin hij tekstueel evenwel af en toe een openhartig beeld van zichzelf schetst (“My friend showed me pictures of his kids/ And all I could show him were pictures of my cribs.”), maar dat even snel uitveegt om in zijn megalomane zelf te vervallen, en aan verwaande zelfbevestiging te doen: “My reign is as far as your eyes can see… I’m amazing.”

Sinds Jay-Z enkele jaren geleden met het zinnetje “I’m not a rapper” afkwam, probeerden tal van rappers hiphop te vernieuwen om het genre uit het slop te halen. Voordien slaagden onder meer Common (Electric Circus) en The Roots (Phrenology) er al in om op cruciale momenten van hun carrière hiphopmuziek een eigen wending te geven. Na drie succesvolle albums leek ook Kanye West op weg om een nieuwe wind door het genre te blazen. Helaas slaagt hij daar niet in, maar levert hij met 808s & Heartbreak een even eentonige als ondermaatse plaat af. Een gemiste kans.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + 12 =