Snow Patrol :: A Hundred Million Suns

Polydor, 2008

Na het overweldigende succes van ‘Chasing Cars’ en daarmee ook het
album ‘Eyes Open’, dat het geluk had met dat prijsnummer te kunnen
pronken, weet nu ongeveer wel iedereen af van het bestaan van de
vijfkoppige band rond Gary Lightbody. Wat een minder bekend feit
is, is dat de vanuit Schotland opererende Ieren eigenlijk al een
heel poosje meedraaien in de muziekwereld.

Reeds tien jaar geleden brachten ze hun debuut ‘Songs For
Polarbears’ uit, een vrij ondergronds plaatje dat nooit het grote
publiek wist te bereiken. Ook opvolger ‘When It’s All Over We Still
Have To Clear up’ was hetzelfde lot beschoren. Snow Patrol werd
zelfs gedumpt door het indielabel waarop ze tot dan toe actief
waren.
In 2003 verscheen topproducer Jacknife Lee (Bloc Party, Editors,
U2, Kasabian) op het toneel en keerde het tij. Met hun derde album
‘Final Straw’ brak de band definitief door in het Verenigd
Koninkrijk. Geweldige singles als ‘Chocolate’ en ‘Spitting Games’
kenden bij ons slechts bescheiden succesjes, maar gaven de band wel
een vooraanstaande plaats in het Britse muzieklandschap.
Wat drie jaar later gebeurde, ligt nog vers in het geheugen. Het
opvallend toegankelijke ‘Eyes Open’ kwam uit en als tweede single
werd ‘Chasing Cars’ gekozen, een atypische ballad die overal
verrassend aansloeg en maandenlang de hitlijsten kaapte. Snow
Patrol was plots een wereldband die zelfs getipt werd als de nieuwe
U2 of Coldplay.

Uiteraard vertrok de band voor zijn vijfde cd ‘A Hundred Million
Suns’ vanuit een compleet verschillend uitgangspunt. De populaire
gedachtegang is dat de band de logica van de vorige plaat nog een
flink stuk heeft doorgetrokken en zich nog een pak meer op de
hitlijsten is gaan toespitsen. Eerste single ‘Take Back The City’
is een sterk, zelfzeker nummer dat inderdaad bij die redenering
aansluit.

De sfeer op de rest van het album doet echter meer terugdenken aan
Snow Patrol ten tijde van ‘Final Straw’, de ‘overgangsplaat’ die de
band voor het eerst openbaarde aan een groter publiek. Voor
diegenen die de cd niet kennen: ‘Final Straw’ is een toegankelijk,
maar zeker niet overgeproduceerd album dat een schitterende
verzameling aan nummers herbergt die in elke vierkante millimeter
van het emotiepalet snaren weten te raken. En dat is precies wat
ook de songs op ‘A Hundred Million Suns’ doen.

De sterke opener heet ‘If There’s A Rocket Tie Me To It’. Een
vintage Jacknife Lee productie die nog een extraatje meekrijgt
dankzij de overslaande stem van Lightbody in het meeslepende
refrein. Die Gary weet wel hoe hij de luisteraar moet
verleiden.
‘Crack the Shutters’ doet een beetje denken aan het prachtige
‘Chocolate’. Het nummer start zacht om vervolgens beheerst te
ontploffen in een ontroerende chorus.

Na de single volgen twee meer experimentele nummers: het warm
echoënde ‘Lifeboats’, maar vooral ook ‘The Golden Floor’, waarin de
band haast de Radiohead-achtige toer opgaat en emotionele
zanglijnen combineert met een skipping drumbeat, net zoals Thom
Yorke en de zijnen dat ook een aantal keer doen op hun laatste cd.
Altijd fijn wanneer een band na vijf albums nog steeds af en toe
iets nieuws durft te proberen.

‘Please Just Take These Photos From My Hands’ is een uitstekend
nummer. Volledig volgens Snow Patrol-traditie, al horen we naar het
einde van de song toe de gitaren van Editors doorklinken – daar zal
good old Jacknife wel voor iets tussen zitten.

Hierna breekt het rustpunt op de cd aan. ‘Set Down Your Glass’
bekoort in al zijn soberheid en ook ‘The Planets Bend Between Us’
appelleert dankzij deze subtiele schoonheid. Een kolfje naar de
hand van Gary Lightbody, die gezegend is met een van de mooiste
stemmen van zijn generatie. Hij mag dan al jaren in Glasgow wonen,
zijn Ierse afkomst is duidelijk te horen aan zijn heldere
timbre.

‘Engines’ is het nummer dat misschien wel het zwaarst refereert aan
‘Final Straw’ door de industrial getinte elektrische gitaarrifs
die op dat album bijzonder prominent voorkomen.
Ook in ‘Disaster Button’ blijft de band ronddartelen op vertrouwd
terrein, hetgeen in dit geval resulteert in wat allicht de minst
memorabele song op de cd is.

Het slotnummer gooit echter weer alle registers open. Ze mogen dan
al veertien jaar bestaan en reeds tien jaar platen uitbrengen, Snow
Patrol is nog steeds een groep met ambitie. Vandaar ‘The Lightning
Strike’, een meer dan een kwartier durend epos dat bestaat uit drie
‘hoofdstukken’. Het eerste deel is het gespannen ‘What If This
Storm Ends’, dat zijn nervositeit na enkele minuten laat overlopen
in het veel luchtigere ‘The Sunlight Through The Flags’. Het beste
stuk is echter het afsluitende ‘Daybreak’, dat mysterieus begint
maar zich verderop ontpopt in een optimistisch, lieflijk refrein
dat ons met een glimlach op het gezicht achterlaat.

Het valt niet meer te ontkennen dat Snow Patrol over het zeldzame
talent beschikt om een grote massa aan mensen aan te spreken en
tegelijk toch nog steeds echt te ontroeren, om trouw te blijven aan
zijn eigen stijl maar toch niet tot vervelens toe zichzelf te
herhalen.
Hun grote succesverhaal van de laatste jaren maakt hen natuurlijk
een gemakkelijk slachtoffer voor de cynische medemens. Ik raad
iedereen echter aan om alle vooroordelen voor een keer opzij te
schuiven en deze feilloze plaat een eerlijke kans te geven.
Een band als Snow Patrol komen we niet elke dag tegen en kan je dus
beter koesteren dan beschimpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 8 =