Losgeslagen orgels, beukende drums, ranzige gitaarrifs,nu eens moordzuchtig, en dan weer compleet onverschillig gezongen vocalen: dit klinkt als prima voor een geflipt album. En ja hoor: Polysics omarmt met veel enthousiasme de waanzin. een afmattende, maar behoorlijk meeslepende plaat.
Wat kennen we van de Japanse muziekscene? Mono buiten beschouwing gelaten niet bijster veel, zo blijkt. Hoe valt het anders te verklaren dat een geniaal geschift gezelschap als Polysics al meer dan tien jaar actief blijkt te zijn zonder door onze radar opgepikt te worden? Vooral wanneer duidelijk wordt dat de naar de Hayashi Moog Polysix genoemde band een discografie kan voorleggen om van achterover te vallen. Singles, albums, 12"s:het kan niet op en de discografie blijkt dan ook nog eens totaal verschillend te zijn naargelang hun afzetmarkt. Het thuisland is waarschijnlijk het enige land waar het volledige werk van de band verschenen is, watabsoluut jammer is natuurlijk. Het zopas wereldwijd uitgebrachte We Ate The Machine is immers een compleet geflipte langspeler die niet een op genre of aanpak meer of minder kijkt en je behoorlijk nieuwsgierig maakt naar het oude werk van Polysics.
Al volstaat een blik op die back om een idee te krijgen van waar het gezelschap zich de voorbije jaren zoal onledig mee heeft gehouden. Met albumtitels als Eno, Neu en Electric Surfin’ Go Go mag het duidelijk zijn dat van Polysonics niet verwacht kan worden dat het een band is die braaf binnen de lijntjes kleurt. Het enige dat ontbreekt om het plaatje helemaal te doen kloppen is een album met als titel Devo, maar wie weet komt dat ooit nog.
Net zoals Devo ooit de gekte omarmde, zo is ook deze band te vinden voor een portie ongein, die bovendien voorzien is van een stevig en bij momenten overrompelend muzikaal kader. ’Een op hol geslagen videogame’: zo klinkt Polysonics zowat een hele plaat lang. En dat kan zelfs letterlijk genomen worden, zoals in het nummer "Rocket", waar de sfeer van oude arcadegames nogal prominent aanwezig is.
Knallende gitaren, geflipte synthesizers en hier en daar een nummer volledig in het Japans: u begint het plaatje te snappen! Hier kan en mag alles, hetgeen resulteert in splinterbommen als het mokerslagen uitdelende "Pony & Lion" of de ontspoorde disco van "Irotokage". Neem nu de Bloc Party die de ravetour opgaat, vermenigvuldig dat met duizend en je staat nog altijd nergens. Je merkt wel datde teksten hier op het eerste zicht minder zwaar op de hand zijn, maar dat is natuurlijk enkel een veronderstelling gezien de beperkte kennis van het Japans.
Feit is dat We Ate The Machine een eclectische brok energie is die iemand zowel tot headbangen als tot blitse danspassen kan aanzetten. "Mind Your Head" kan wat dat betreft gezien worden als een soort van intimiderende intentieverklaring. "Digital Coffee" op zijn beurt, schiet uit de startblokken als iets van Gravy Train!!!, het doet vlak voor de refreinen even denk aan "Cretin Hop" van de Ramones en slaat dan helemaal om in een popsong gespeeld door enkele ranzige punks. Dat laatste is misschien wel hetgeen waarvoor Polysics staat: eenband dat ons doet herinneren waarom rock-’n-roll tot de verbeelding spreekt en zo opwindend is.
