De inkt van onze vorige recensie is nog niet droog, of daar zijn die spring-in-’t-velden van Los Campesinos! weer. Met We Are Beautiful, We Are Doomed schiet de band voor een tweede maal dit jaar met scherp en bevestigen ze alleen maar al het goede wat op het debuut te horen was.
Toen Los Campesinos! aan een zomertournee begon ter promotie van dat debuutalbum Hold On Now, Youngster… was het materiaal voor een opvolger al klaar. Toch gaat het niet om b-kantjes, remixes of materiaal dat niet goed genoeg was om op de eerste plaat te zetten, benadrukt de band. Wat we wel krijgen is het resultaat van vooral heel veel gretigheid en dus een plaat die het logische gevolg is van de stap vooruit die het zevental op korte tijd gezet heeft. Verwacht minder verrassingen, maar des te meer consistentie; misschien minder uitschieters, maar wel bevestiging.
Al vanaf het eerste nummer "Ways To Make It Through The Wall" valt het op dat de uren die samen in het repetitiehok werden doorgebracht hier renderen. De niet geringe verzameling instrumenten die er worden samengebracht, bewegen veel meer in balans dan voorheen. De klanken bijten zich in de melodie vast, wat een intense finale oplevert die niet moet onderdoen voor het betere werk van Arcade Fire. Gareth en Aleksandra verdelen nog steeds de zangpartijen, maar over de hele lijn lijkt er net iets minder ruimte voor gekheid, iets waar de groep zich kennelijk niet achter wil blijven verstoppen.
Waar geen afstand van gedaan wordt, zijn de lange, aparte songtitels. "Between An Erupting Earth And An Exploding Sky" is een instrumentaal tussendoortje maar "Documented Minor Emotional Breakdown # 1" mag terecht meedingen naar de titel van hoogtepunt van deze plaat. Ook hier een knipoog naar Arcade Fire: viool en gitaar die niet strijden om de spotlights, maar een plichtsgetrouwe rolinvulling binnen het collectief verzorgen. Dat de groep ook uit een ander vaatje kan tappen, bewijst het wondermooie "Heart Swells/Pacific Daylight Time", een ingetogen en rustig werkstuk dat we een half jaar geleden, na een single als "You! Me! Dancing!", niet in de trukendoos van dit ambiancevirus hadden gezien.
Misschien was er bij sommigen de vrees dat deze snelle opvolger een slap theebuiltje zou worden, maar dat is hij hoegenaamd niet. Uiteraard zijn er wel songs die verraden dat er tussen Hold On Now, Youngster… en deze plaat slechts enkele weken of maanden zitten ("Miserabilia") of nummers die het niveau niet echt omhoog trekken ("It’s Never That Easy Though, Is It?"). Wat echter domineert is hoe snel deze band evolueert van publieksopwarmer naar ceremoniemeester. Met meer volwassen materiaal in the bank beschikken ze nu over een repertoire dat langer weet te boeien en het beste doet vermoeden voor de nog prille carrière van Los Campesinos!. Uitroepteken.
