Max Richter :: 24 Postcards In Full Colour

Voor "Please Don’t Stop The Music" van Rihanna, sms ABORIH naar 4046. Voor "I Kissed A Girl" van Katy Perry, sms ABOKAT naar 4046. Voor "The Road Is A Grey Tape" van Max Richter, sms ABORIC naar 4046.

De kans dat u bovenstaande reclame eerstdaags op een of andere jongerenzender voorbij ziet flitsen, is eerder gering. Maar weliswaar niet onbestaande: de Duitse componist Max Richter stapt op zijn nieuwe plaat namelijk af van zijn klassieke compositie-formaat om zich toe te leggen op de ringtone. 24 Postcards In Full Colour verzamelt vierentwintig minzame interludia die bewijzen dat ringtones en klassieke muziek geen onverzoenbaar koppel zijn. Of hetzelfde kan worden gezegd van ringtones en een homogeen muziekalbum, blijkt een andere vraag.

Het valt meteen op dat Richter minder complex tewerk gaat dan op zijn reguliere platen. Klassiek en elektronisch gaan hier vaak hun eigen weg, zonder elkaar uit te dagen. De sowieso al vrij minimale pianofragmenten verschijnen hier in hun meest naakte vorm. Onder meer "Lullaby From The Westcoast Sleepers", "H In New England" en het ontwapenende wiegelied "Cradle Song For A (Interstate B3)" tonen aan dat subtiele pianostukken op hun mooist zijn, wanneer ze ontdaan zijn van alle ballast. Dichter bij zijn grote voorbeeld Eric Satie is Max Richter nooit eerder gekomen.

Verderop voegt de klassiek geschoolde pianist ook nieuwe ingrediënten toe. Naast de obligate piano en het strijkersseptet, tokkelt er in "A Song For H / Far Away" en in "In Louisville At 7", een akoestische gitaar voorbij. Stevig onder de ruis verstopt, zoals ook Boards Of Canada op hun laatste plaat deed, zorgt die voor een welgekomen afwisseling. Niet het minst omdat het klankenpalet op Richters twee vorige albums net iets te veel gelijkenissen vertoonde.

Het ringtone-formaat draagt echter ook beperkingen in zich. Omdat het gros van de nummers om en bij de minuut afklokt, krijgen die niet de tijd om onder je huid te kruipen, laat staan zich daar te vestigen. Pakkende opera op de schaal van Richter blijven uit. Weg zijn de fijnbesnaarde composities die je naar onpeilbare dieptes zogen, waardoor je zakdoek op het einde van de rit helemaal week was. Die is kortweg gerecycleerd tot een postkaart: handiger en steviger, maar tegelijk minder melancholiek.

Net als de korte duur verstoort ook de willekeurige volgorde van de nummers het gevoel van continuïteit. Een langspeler is blijkbaar niet geschikt voor het bundelen van ringtones, laat staan dat er dan sprake zou zijn van enige opbouw. Richters tracks zoeken elkaar niet langer op. Integendeel, het abrupte einde van "When The Northern Lights / Jasper And Louise" en "Tokyo Riddle Song" hindert zelfs de luisterbeurt van de plaat als geheel. Een mogelijk alternatief was het verknippen van meerdere nummers, waarmee Richter een discontinue luisterervaring kon vermijden.

Zo bezit 24 Postcards In Full Colour ongetwijfeld enkele van de mooiste miniatuurtjes die Max Richter al bij elkaar schreef, maar kiest hij met de ringtone voor een vorm die bijzonder veel beslag legt op de inhoud. Té veel voor zijn neo-klassieke genre, waarin diepgang en voortgang van cruciaal belang zijn. Bovendien is het albumformaat niet het juiste om de ringtone te presenteren. Want nu speelt Richter het spelletje gewoon mee, zonder kritiek te uiten op het efemere en platte karakter van de ringtone.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeven + negentien =