Gojira :: The Way Of All Flesh

Listenable Records, 2008

Als er één muziekgenre is je waar Frankrijk níet meteen mee
associeert, is het metal. En toch … Sinds Gojira een zevental jaar
geleden haar ‘Terra Incognita’ op de mensheid losliet, lijkt het
wel alsof de scène uit haar winterslaap is ontwaakt en aan een
heuse inhaalrace is begonnen. Naast Gojira is er met Hacride (check
hun ‘Amoeba’), Dagoba en, in mindere mate, ZUUL FX nog een aantal
bands opgestaan die hun stinkende best doen om la douce
France
eindelijk op de metalkaart te zetten.

En met succes blijkbaar, want From Mars To Sirius,
het derde studio-album van Gojira, werd door ene Chris Adler
opgepikt. Die heeft er voor gezorgd dat het vierkoppige monster uit
Bayonne als support act van zijn Lamb Of God door Amerika mocht
toeren. Daardoor is zanger/gitarist Joe Duplantier dan weer in
contact gekomen met ene Max Cavalera, die net op dat ogenblik een
nieuw project op stapel had staan : The Cavalera Conspiracy. Max
was zo onder de indruk van Joe’s kunnen dat hij hem meteen vroeg of
hij de bas op ‘Inflikted’, het reünie-album van de broertjes
Cavalera, wilde inspelen.

Nu is er dus ‘The Way Of All Flesh’, de langverwachte opvolger van
From Mars To Sirius. De single ‘Vacuity’, die al een tijdje op hun
MySpace
kon beluisterd worden, klonk alvast héél veelbelovend. Geen
subtiele intro of aanzwellende gitaren, maar een betonnen riff die
gedurende een kleine vijf minuten als een pletwals over je heen
rijdt. Ergens in het midden van de song zit een fan-tas-ti-sche
break die gevolgd wordt door een korte, maar daarom niet minder
heerlijke blastbeat. ‘Oroborus’, het eerste nummer op ‘The Way Of
All Flesh’, kent een iets subtielere opbouw, maar klinkt vooral als
vintage Gojira : snauwende grunts en lekker tegendraads gitaarwerk,
overgoten met vette baslijnen en retestrak cimbaal- en voetwerk van
Mario Duplantier, Joe’s kleine broertje. Chapeau trouwens voor
Logan Mader (ex-Machine Head), die de
productie voor zijn rekening nam. Het kan namelijk geen sinecure
geweest zijn om alle instrumenten tegelijkertijd kristalhelder en
loodzwaar te laten klinken.

Op ‘A Sight To Behold’ gooit Gojira het dan weer over een geheel
andere boeg en wagen ze zich aan heus experimentje. Gedurende twee
minuten schotelt de band ons namelijk enkel een soortement
technobeat, drums en de rauwe stem van de oudste Duplantier voor.
Net op het ogenblik dat de verveling dreigt toe te slaan, trekt
Gojira alle registers open en hakt de band er weer stevig op in om
pas bij het instrumentale ‘The Silver Cord’ een tweede adempauze in
te lassen. ‘Adoration Of None’ is dan weer een festijn voor degenen
die hun metal graag snel en lekker massief hebben. Hier laat Mario
Duplantier pas écht horen uit welk hout hij gesneden is, want om
zijn drumwerk te omschrijven, bestaat slechts één woord :
adembenemend. De manier waarop hij zijn voeten en armen beheerst,
is niet van deze wereld. Op ‘All The Tears’ is het tijd voor
nouveauté numéro deux, want voor het eerst heeft Gojira een gast
opgetrommeld. En niet de minste … Niemand minder dan Randy Blythe
(ook al van Lamb Of God) komt op ‘All The Tears’ een potje
meebrullen. Het kan toeval zijn, maar mij lijkt dat het nummer
speciaal voor Blythe’s stem is geschreven, want bij momenten lijkt
het wel of je naar LoG aan het luisteren bent. Nu ja, als hun
nieuwe album ook maar een beetje op ‘The Way Of All Flesh’ lijkt,
hoort u ons niet klagen.

‘The Art Of Dying’ begint, noblesse oblige, met een tribale intro
die – wederom – overgaat in een tien minuten durend technisch
deathmetalpareltje. ‘Esoteric Surgery’, het reeds eerder
aangehaalde ‘Vacuity’ en ‘Wolf Down The Earth’ bieden, minus het
tribale gedeelte, meer van hetzelfde. De intro voor afsluiter en
titelnummer ‘The Way Of All Flesh’ is dan weer een mooi staaltje
van Mario’s sublieme drumwerk : een machtige fill die overgaat in
superstrak gitaar- en drumgeweld. Één ding is zeker: de mannen van
Gojira beheersen hun instrument stuk voor stuk tot in de perfectie.
Het einde van ‘The Way Of All Flesh’ en de hidden track zijn
welgekomen soundscapes die de plaat er alleen maar verteerbaarder
op maken.

‘The Way Of All Flesh’ is zonder twijfel een van de beste
metalalbums in jaren . Hard, fris, innoverend, kortom perfect. Op 7
oktober komt de band haar nieuwe album in de AB voorstellen. Allen
daarheen, zou ik zo zeggen, al moet je het puberale gedoe van Sonic
Syndicate en de ondertussen commercieel geworden rukkers van In
Flames wel voor lief nemen…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − 7 =