Voor het tweede album mikt Cold War Kids niet meer op het verrassingseffect, maar gebruikt het zijn kenmerkende stijl als rode draad tijdens een weidse verkenningstocht langs rock, americana, soul, gospel, jazz, blues en andere invloeden. Een voorspelbare stap misschien, maar wel een geslaagde, en dus die van de bevestiging.
Het rammelt nog steeds langs alle kanten en de stem van Nathan Willett snijdt nog steeds langs de staccato pianoakkoorden, maar de accenten liggen net iets anders. Meer subtiliteit en variatie, in aangewezen dosis, begeleiden de evolutie van hype naar stilaan gevestigde waarde die Cold War Kids de voorbije twee jaar vooral live maakte. Waar Robbers & Cowards(2006) direct met de deur in huis viel met “We Used To Vacation”, permitteert deze Loyalty To Loyalty het zich om afwachtend te beginnen met “Against Privacy”. Reverb onder de gitaar, jazzy drums, een sluipend orgel en Willett die voorzichtig de woorden als eieren in onze oorschelp legt. Het uitbrekende slot bewijst dat de vele concerten nog in het achterhoofd zaten bij het songschrijven, alsof er een speeltuin is geïnstalleerd die pas op het podium optimaal zal benut worden.
“Mexican Dogs” vervolgens sluit dichter aan bij de eerste plaat. Willett kweelt weer op een manier waarop we hem graag horen zingen, maar liever niet de telefoon horen opnemen. Je bent er voor of tegen, maar het is een stem die je in ieder geval uit de duizend herkent. Ook “Every Valley Is Not A Lake” valt niet ver van de debuutboom. Net zoals in “Something Is Not Right With Me” valt wel op hoe strak de ritmesectie de songs bezadelt en op die manier meer dan de schouders zet onder de vocale uithalen, terwijl het gitaarspel nog steeds klinkt alsof het een irritante jeuk probeert weg te krabben.
Wanneer we opgeschoven zijn naar het middenluik van dit plaatje, botsen we op “Avalanche In B”, alles behalve een lawine maar eerder een stukje dronken baladekaraoke dat ons inziens alleen bestaansrecht heeft omdat het zo geweldig overloopt in “I’ve Seen Enough”. Enkele seconden lijkt het alsof Ruben Block (Triggerfinger) het microstatief naar zich toe getrokken heeft, maar al snel blijkt ook dit Cold War Kids pur sang, inclusief de in miserie geweekte zinsneden als “How’s it gonna feel when summer ends, out of money, out of friends”. U merkt het: wie last heeft van de herfstblues, moet nog steeds niet bij dit viertal aankloppen.
“The devil’s in the details” zingt Willett in “Welcome To The Occupation” en het zijn die details die deze plaat interessant maken. Tijdens “Every Man I Fall For” verandert Willett vier minuten en negen seconden van geslacht en “Relief” flirt zowaar met elektronica, zonder de broek te verliezen weliswaar. Misschien vat het afsluitende “Cryptomnesia” deze plaat nog het best samen. Willett verbreedt zijn stemregister met enkele centimeters en de piano wordt niet aangeslagen maar bespeeld. We krijgen een songopbouw te horen die in Cold War Kids-termen bijna op postrock lijkt; als een ‘wordt vervolgd’ aan het eind van een film…
