Een havik die huilt als een wolf en dan een zeearend op de cover
zetten; de Schotten van Mogwai hadden beter wat meer naar
‘Beestenbos Is Boos’ gekeken. Ach, om een grapje of woordspel is
het vijftal nooit verlegen. De titels die Mogwai in hun
twaalfjarige carrière al bedacht heeft, zijn soms grappiger dan de
beste uithalen van Raf Coppens en ook nu hebben de post-rockers een
aantal keer blijk gegeven van hun gortdroge humor.
Humor is natuurlijk niet de hoofdreden waarom we de nieuwe Mogwai
kopen want we willen goede post-rock horen en de rockers van Mogwai
hebben hun stiel nog niet verleerd. Ja, vroeger was alles beter.
Verwacht geen grote vernieuwingen, niet in het genre – uiteraard,
noch binnen het geluid van Mogwai zelf. Wie vertrouwd is met de
soundtrack die Mogwai twee jaar geleden voor de biopic over
Zinedine Zidane maakte , zal
horen dat de Schotten dezelfde lijn verderzetten. Wie houdt van de
sferische, subtiele Mogwai mag juichen, want ‘The Hawk Is Howling’
is beter dan de soundtrack waarvan sprake. Wie eerder de Mogwai van
bombast en contrast verkiest, graait beter terug in ouder
materiaal.
Ze hadden ons eigenlijk een beetje liggen, want hun
vooruitgeschoven single ‘Batcat’ is niet echt representatief voor
de rest van het album. We zagen het eigenlijk wel hard zitten toen
we dit voor het eerst hoorden want ‘Batcat’ is snediger en harder
dan we van Mogwai gewoon zijn, zonder de melodie uit het oog te
verliezen. Het heeft de gretigheid van Explosions In The Sky
op hun best en de stevigheid van Isis zonder als metal
te gaan klinken. Het enige nummer dat wat robuustheid betreft
ergens in de buurt komt is afsluiter ‘The Precipice’. Na een
verkenningsronde van een kleine twee minuten wint het nummer
gestaag aan kracht. De spanningsboog blijft steeds traag en zorgt
voor een geslaagd effect, al heeft Mogwai al heel wat straffere
toeren uitgehaald dan dit.
Straffer bijvoorbeeld zijn opener ‘I’m Jim Morrison, I’m Dead’ en
‘Scotland’s Shame’. ‘I’m Jim Morrison, I’m Dead’ valt niet alleen
op door zijn ietwat vreemde titel, het is ook een zeer doordachte
song met een sterke, dominante piano-ondergrond waar een bij
momenten fantastische, erg geladen gitaarlijn rondcirkelt. Zeer
traag komt een climax in zicht, terwijl het geheel filmisch en
mysterieus blijft. Uiteindelijk zorgt een dartele pianostroom voor
de geruststellende ontlading. ‘Scotland’s Shame’ staat in de tweede
helft van dit album en ademt dezelfde sfeer van de
Zidane-soundtrack uit. Gitaren zorgen voor een wall of sound van
enkele noten, terwijl warme toetsen de neerslachtige melodie
tevoorschijn toveren. Ook hier wordt de spanning langzaam
opgedreven, zij het zonder climaxvorming. Het is eerder één lange,
donkere zweeftocht boven helse, verlaten gebieden die van geen
ophouden weet.
‘I Love You, I’m Going to Blow up Your School’ is misschien de
meest klassieke Mogwai-song van deze release. Wat zeer bescheiden
opbouwt, mondt namelijk uit in een plotse eruptie, zoals hier geen
andere te vinden is. Een beetje zoals in Mogwais vroege dagen dus.
‘The Sun Smells too Loud’ – van een synesthesie gesproken – teert
op een aanstekelijk melodietje maar brengt dat zo veel dat het op
de duur gaat vervelen. ‘Thank You Space Expert’ en ‘Danphe and the
Brain’ vallen dan weer in dezelfde overheersende sfeer van ‘The
Hawk Is Howling’ maar leveren geen substantiële bijdrage.
Mogwai heeft zichzelf op ‘The Hawk Is Howling’ niet heruitgevonden
maar heeft het verhaal dat ze twee jaar geleden via de
Zidane-soundtrack wilden vertellen naar een hoger niveau gebracht.
Hoewel dit niet de geschiedenis in zal gaan als een van Mogwais
betere platen, is ‘The Hawk Is Howling’ toch een aanrader voor de
postrockliefhebber. Het blijft een Mogwai natuurlijk.
http://www.mogwai.co.uk
http://www.myspace.com/mogwai
