Vreemde vogels met een voorkeur voor even vreemde muziek, meer is soms niet nodig om tot een intrigerende plaat te komen. Blue Flamingo brengt met 78 r.p.m. niet alleen de meest originele, maar ook een van de meer aanstekelijke mixplaten van de laatste jaren uit.
De titel verraadt veel: een mixplaat die verwijst naar 78-toerenplaten, bevat hoogstwaarschijnlijk niet de meest hippe electro. Toch is de maker achter de plaat, Blue Flamingo — of Ziya Ertekin volgens de burgerlijke stand, een dj net zoals bijvoorbeeld Zaki of Girl Talk dat is. Alleen graaft Ertekin nog net iets verder in het verleden. De achtendertigjarige Nederlander ontwikkelde door de jaren heen een passie voor stokoude platen. In een interview legde Ertekin uit dat verzamelaars van 78-toerenplaten een apart slag volk zijn. Zover bent u vast zelf ook, maar hij bedoelde het in de zin dat ze allen geneigd zijn iéts te doen met de platen die ze in huis halen. Er een boek over schrijven, bijvoorbeeld. Of een dj-carrière beginnen. En vervolgens een plaat uitbrengen.
En na zowat elk van de voorbije veertien zomeravonden doorgebracht te hebben met 78 r.p.m., kan besloten worden dat dat laatste idee van Ertekin nog zo gek niet was. Drieëntwintig heerlijke deunen komen immers uit de speakers aangewaaid en u hoeft heus geen kenner of zelfs maar liefhebber van obscure oude muziek te zijn om dit album te kunnen waarderen.
Daarmee komt 78 r.p.m. alvast overeen met de doorsnee mixplaat: voorkennis is niet vereist en de geserveerde muziek is uitermate toegankelijk, zonder dat het resulteert in al te frivole deuntjes die niet meer zijn dan louter behang. Een grootmeester als Duke Ellington passeert de revue, net zoals namen die enkel bij de kenners een belletje zullen doen rinkelen, maar voor bijna iedereen is pakweg Don Azpiazu een nobele onbekende. Als er echter één ding is dat 78 r.p.m. doet, dan is het de nieuwsgierigheid wekken naar al die exotische namen die achter de prachtnummers schuilgaan.
Neem Lionel Belasco: de man begon in 1914 op te nemen in Trinidad en belandde uiteindelijk, bijna veertig jaar na zijn overlijden, op de soundtrack van Ghost World, waar een overdreven versie van Ertekin een niet onbelangrijk rol speelt. Om maar te zeggen: de wereld is niet alleen klein, je hebt soms ook een duwtje in de rug nodig om de puzzelstukken in elkaar te laten schuiven.
En dat duwtje wordt hier zomaar op een presenteerblaadje aangeboden. Meer zelfs: Blue Flamingo, om die heerlijke artiestennaam nog maar eens te gebruiken, verdeelde zijn album in drie thematische hoofdstukken. Er is Zuid-Amerikaanse jazz, Oosters getinte jazz en, eentje om een Johnny naar keuze grote ogen te laten opzetten, rhythm & blues.
Neen, een kenner zijn we niet geworden van het luisteren naar 78 r.p.m., maar dat de interesse gewekt is, staat vast. Het slordig neergepende lijstje van artiesten die we in de gaten moeten houden bij bezoekjes aan tweedehandszaken en rommelmarkten is bijna twee dozijn namen langer geworden. En dat gegeven alleen al, maakt dat deze plaat niet te missen is.
