The Subways :: All Or Nothing

Dat moeilijke tweede album is al eeuwen een journalistiek cliché, Murphy maakt het sommige groepen echter nog eens extra moeilijk. Voor All Or Nothing moest The Subways zich door stemknobbeltjes en een pijnlijke split worstelen, uiteindelijk kan de groep toch uitpakken met een uitstekende opvolger voor zijn drie jaar oude debuut.

Young For Eternity: accurater kon dat debuut niet heten. De prettige, onbevangen punk werd door het trio Billy Lunn, Charlotte Cooper en Josh Morgan met de onstuimige energie van jonge honden geleverd. Het singletje "Oh Yeah" was heerlijk, maar na afloop van die tour ging het licht uit. Lunn kreeg stemproblemen en even leek het erop dat hij zelfs nooit meer zou kunnen spreken.

Drie jaar later, na een lange revalidatie en afgezegde optredens op Werchter en Pukkelpop, is er dan toch dat tweede album en dat heeft een al even radicale titel: All Or Nothing. Door Lunns problemen en zijn split met Cooper halverwege de opnamesessies, leek het voor The Subways immers aan een zijden draadje te hangen. Het werd alles, want opnieuw toont Lunn zich als een sterke songschrijver die probleemloos potentiële hitjes uit zijn mouw lijkt te schudden.

Zo is er het met power smossende "Shake! Shake!", een verschrikkelijk aanstekelijke deun die tot woest meebrullen uitnodigt en ongetwijfeld ook op Pukkelpop een knaller wordt. Ook het op een Green Dayachtig ritme drijvend "All Or Nothing" hobbelt heerlijk weg, en het lijkt wel alsof Lunns stem na de operatie beter klinkt dan ooit tevoren. De oerschreeuw van "Obsession" is alleszins indrukwekkend.

"We willen rocken, maar we zijn niet bang van een goede melodie", poneerde de groep twee jaar geleden voor onze microfoon. Dat is niet veranderd: nog steeds is de kracht van The Subways dat ze de power van grote helden Nirvana — voor All Or Nothing schakelden ze zelfs Nevermind-producer Butch Vig in — weten te paren aan een enorme zin voor melodie. "Turnaround" mag dan het brute van een "Territorial Pissings" hebben, de backings van Cooper houden het catchy as hell. Het wiegende "Strawberry Blonde" — een ode aan Lunns nieuwe liefje — is zelfs helemaal suikeren pop, net als de akoestische afsluiter "Lostboy" die Lunn ooit nog een Tim Vanhamelachtige solocarrière voorspelt.

We vermelden nog even de potige single "Girls & Boys", het grungy "Kalifornia" (die riff is vintage 1991), de heerlijke pop van "Alright" en het van gierend naar ingetogen switchend "I Won’t Let You Down". Enige minpuntjes: de wat suffe folk van "Move To Newlyn" en de dertien-in-een-dozijnrock van "Always Tomorrow". En dan hebben we ze allemaal gehad: twaalf nieuwe Subwaynummers, meestal op goedkeurend meebrullen onthaald. "Tof", zeggen wij daartegen. Dat ze Pukkelpop deze keer maar halen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =