Jessica Bailiff & Annelies Monsere :: Untitled E.P.
R.O.T. :: Avioth

Het Gentse label Morc Records brengt twee e.p.’s uit die op respectievelijk driehonderd (Jessica Bailiff & Annelies Monseré) en honderdvijfenzeventig (R.O.T.) exemplaren gedrukt worden. De kans dat een van beide in een mum van tijd uitverkocht zullen raken, is echter klein. Daarvoor zijn beide artiesten niet alleen te weinig gekend en eigenzinnig, maar ook te zeer gericht op een nichepubliek van liefhebbers.

De Amerikaanse Jessica Bailiff is al lange tijd bevriend met de Belgische Annelies Monseré. Beide dames hebben al meer dan eens samen gespeeld en neigen daarenboven allebei naar donkere, intieme sferen. Al mag daarbij wel opgemerkt worden dat Bailiff veel meer dan Monseré die duisternis opzoekt en in haar muziek laat weerklinken.

In oktober 2007 was het eindelijk zover en namen Bailiff en Monseré gezamenlijk een e.p. op. Bij een eerste beluistering lijkt het alsof vooral Bailiff de nummers vormgegeven heeft maar de inbreng van Monseré is overduidelijk. De vier nummers ("Common Ground", "Let Time Breath", "Like Yesterday" en "Shadow") klinken harder dan wat Monseré zou brengen, maar dragen in zich ook haar kenmerkende dromerige stijl. Bailiff op haar beurt lijkt vooral het geluid en songopbouw bepaald te hebben.

Dergelijke speculaties zijn echter gevaarlijk en dragen niets bij tot de beleving van de e.p. Wie wat gespeeld, gekozen of bepaald heeft, is uiteindelijk van geen tel. De e.p. klinkt immers niet als een kruising van twee artiesten maar als iets geheels nieuws, waar hoogstens een vage vingerafdruk van de leden afzonderlijk in bespeurd kan worden. Met slechts vier nummers is de enige kritiek van waarde die kan gegeven worden dat hier gerust een volwaardig album uit voort had mogen vloeien.

Het Belgische improvisatiecollectief R.O.T. bracht in 2006 een eerste lp uit op het (K-RAA-K)³-label en wist sindsdien vooral te ergeren en te verbazen met hun liveshows. De groep heeft al enige tijd een vaste kern maar gelooft nog steeds niet in muziek of structuren. Alle releases zijn dan ook momentopnames waarbij de groep zich door de waan van de dag (of nacht) laat leiden. Voor deze e.p. bijvoorbeeld werd niet alleen in twee bezettingen gewerkt, maar verschilde het opnameproces ook grondig. Het nummer "Ceci n’est plus Avioth" werd op 22 en 23 mei opgenomen in Les Deux Acren terwijl "Ils chantent pour vous" op één dag (3 april 2007) klaar was.

Overigens is dat verschil in opname of aantal groepsleden nergens te merken. Beide nummers laten zich omschrijven als industrieel-sonische terreur, teruggeschroefd tot een minimale geluidssterkte opdat de onderhuidse spanningen eerder voelbaar dan hoorbaar zouden zijn. Ondanks zijn a(nti)-muzikale improvisatorisch karakter klinken beide nummers opvallend beluisterbaar. Liefhebbers van muziek of zelfs gedurfde klankexperimenten zullen hier waarschijnlijk weinig aan vinden maar wie de stemmen in zijn hoofd van de nodige achtergrondgeluiden wil voorzien, kan alvast dit plaatje opleggen.

Er is geen groter muzikaal verschil denkbaar tussen Jessica Bailiff & Annelies Monseré enerzijds en R.O.T. anderzijds. De ene zweert bij dromerige melodieën en samenzang terwijl de andere een teruggeschroefd industrieel klankenpalet naar voor brengt. De grote gelijkenis tussen beide artiesten en albums is hun absolute keuzevrijheid. De twee e.p.’s laten muzikanten horen die doelbewust voor een eigen patroon en richting gekozen hebben, zelfs al bereiken ze daardoor een kleiner publiek.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − zes =