Retribution Gospel Choir :: Retribution Gospel Choir

Voor ers van: Alan Sparhawk, hardere
Low

Wat hebben Thomas van Aquino, Alan Sparhawk en Benedictus XVI met
elkaar gemeen? Een rotsvast geloof, gekleurd door hun eigen tijd en
samenleving. Dat dat geloof zo rotsvast en onwankel is, geldt zeker
voor de enige levende persoon in het rijtje, Alan Sparhawk. Want is
het immers niet de rigueur om zich in deze eenentwintigste eeuw vol
postmoderne lucht van iedere christelijke inspiratie te ontdoen?
Voor de frontman van Low is dat het zeker
niet. Hoewel hij lid is van de spraakmakende mormoonse kerk, mag
hij toch wel enige bewondering of, op z’n minst, interesse weten te
wekken door zijn eigenste overtuiging in een maatschappij als de
onze die niet liever doet dan Nietzsche’s leuze te declameren: “God
is dood!”

Retribution Gospel Choir dus. Het nieuwe zijproject van Sparhawk
draagt alweer zo’n doorzichtige naam als die van zijn andere,
bekendere groep Low. Sparhawks nieuwste groep staat echter wel
degelijk in scherp contrast met het werk van Low. Zijprojecten
durven immers wel eens de reputatie te hebben om een soort van
creatieve uitlaat te zijn voor de muzikant die zich in zijn
reguliere band niet volledig kan geven.

De prachtige slowcore van Low komt hier dus niet aan bod.
Integendeel, met producer Mark Kozelek (Sun Kil Moon) aan de
knoppen en noeste drummer Eric Pollard (No Wait Wait) is het net
alsof we dit keer de toorn van Sparhaw’s God over ons nederig wezen
krijgen.

Die toorn drukt zich weliswaar niet uit in loeihard metaal en is
ook niet van hetzelfde kaliber dat Gutter Twins ons
eerder dit jaar lieten horen. Nee, het gitaarsalvo waarmee ‘They
Knew You Well’ opent, toont net uitstekend met welke vaart Sparhawk
ons meeneemt. Slaan op de linker- en rechterkaak en tegelijk
zalven; het bezwerende zit nog steeds in zijn stem. Zoals op ‘Take
Your Time’, dat zo vlug raast dat het moeilijk wordt voor Sparhawk
om door korte uithalen van zijn stem erbovenuit te komen. Op
datzelfde wijsje gaat ‘Breaker’ verder, één van de beste nummers op
de plaat dat weer, toeval of niet, aardig aan het ruigste werk van
Low doet denken.

Maar eigenlijk hebben we hierboven gezondigd, want de plaat is niet
voortdurend zo’n ruwe bolster. Het geweldige ‘Destroyer’ wacht in
het midden om de hele plaat te verlichten; het zachtste nummer op
de plaat doet even op adem komen. Het krijgt helemaal iets
uitgesponnen wanneer Sparhawk als volkomen verloren zingt: “So
I ran to the feet of Jesus/He said: where the hell you been,
boy/I’ve been to the top of the highest mountain/I’ve been to the
bottom of the sea”
. Ook op ‘Holes In Head’ klinkt Sparhawk
terug als een mak lammetje dat als verslagen terug orde in de chaos
zoekt. Die chaos wordt dan weer mooi poppy verbloemd in ‘What She
Turned Into’. Sparhawk is op het einde van de plaat nog niet
uitgepreekt en laat ons even achter met zware woorden:
“Everyone loves power/Everyone loves cake/And everytime those
words fall out/You laugh like they’re too late”
.

Het is aan uzelf of u iets sacraals in de naam ziet of zelfs een
verscholen getalsymboliek vindt in de duur van amper dertig
minuten. Wij zijn er zelfs zeker van dat er heel wat verwijzingen
zijn naar beide testamenten. Maar maakt Sparhawk als mormoon daarom
een slechte plaat? Of nog ethischer, maakt iemand ooit nota bene
goede of slechte muziek omwille van zijn of haar geloof of
nationaliteit? Waarmee we maar willen zeggen: wat maakt het uit
waar Sparhawk zijn inspiratie haalt, het is duidelijk dat de output
van voortreffelijke kwaliteit is.

http://www.myspace.com/retributiongospelchoir
http://www.retributiongospelchoir.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + 19 =