Tokyo Police Club :: Elephant Shell

Canadees, piepjong, modebewust en twee behoorlijke aanstekelijke e.p.’s. Het duurde echt niet lang voor Tokyo Police Club een van de nieuwe speeltjes van de internationale muziekpers werd. Op debuutplaat Elephant Shell doet de groep zijn stinkende best om al het goede nieuws te bevestigen,maar blijft de verwachte opwinding uit.

Tokyo Police Club werd door de hypegevoelige muziekpers tot Nieuwe Jonge Helden gebombardeerd nog voor ze ook maar één deftige noot op papier hadden staan. Als plichtbewuste muziekrecensent deden we natuurlijk snel de moeite dit nieuwe rockwonder met de nodige scepsis onder de loep te nemen. Op plaat klonk het best leuk en veelbelovend, maar live steeg het niveau niet boven de gemiddelde preselectie van Humo’s Rock Rally uit, zo bewees de groep in de AB Club vorig jaar. Vrolijk, speels maar duidelijk onervaren, stond een groep op het podium die vooral opviel door de juiste kapsels, kleurrijke T-shirts en hier en daar een goedkope gimmick. Muzikaal deed het wat denken aan The Strokes in een vrolijke bui met keyboards. Hoe dan ook, dit was een groepje om in het oog te houden.

Zoals dat gaat met hoge verwachtingen, worden ze vaker niet dan wel ingelost. Met deze Elephant Shell is het niet anders. De plaat heeft de lengte — amper 28 minuten! — maar niet de ballen van een punkplaat. Het was ongetwijfeld de bedoeling op deze eerste langspeler wat verder weg te stappen van postpunk om een meer poppy geluid te ambiëren, maar dat resulteert in een heel vlakke plaat, zonder al teveel tempowisselingen of verrassende hooks. Zo schiet Elephant Shell met "Centennial" en "In A Cave" heel erg gezapig uit de startblokken. "Graves"weet wel te bouwen op leuke harmonieën en is best een ok nummer, maar van een groepje dat zo’n hoge verwachtingen schepte, verwachten we nu eenmaal meer.

Opvallend is wel hoe Tokyo Police Club al op deze debuutplaat een deel van zijn eigenheid kwijt is. Op A Lesson In Crime kregen we nog een origineel, fris viertal te horen dat zich perfect wist te plaatsen. Een occasionele uitbarsting van zang of gitaren wist onze aandacht vast te houden. Nu klinkt zanger David Monks toch wel erg vaak als het jongere broertje van Julian Casablancas en zijn de gitaarpartijen net iets te Interpolesk.

"Tessellate" is dan weer een lichtpuntje. Stevig drumtempo, leuk keyboarddeuntje en de eigenzinnige tekst van David Monks. ("Dead lovers salivate/Broken hearts tesselate tonight") Het is de voorloper van een uitstekend duo want ook "Sixtees Remake" is met zijn leuke riff een voltreffer. Ook "Your English Is Good" — dat als enige nummer boven de 3 minuten uitkomt — is een meevaller. Niet toevallig is het een nummer dat in 2007 als eens als aparte single verscheen. Ondanks die paar hoogtepunten blijft Elephant Shell toch een slappe bedoening. Momenten die de hartslag de hoogte in jagen zijn er zelden of nooit en dat is behoorlijk jammer, want eigenlijk heeft deze groep wel genoeg in huis om zijn plaatsje te claimen in de hedendaagse postpunk-revival.

Zo heeft Tokyo Police Club dringend nood aan bezinning want Elephant Shell overstijgt zelden de middelmaat. Hoe speels en aanstekelijk hun debuut-e.p.’tje A Lesson In Crime ook was, deze eerste full-cd is een behoorlijk zoutloze afknapper.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 1 =