Tokyo Police Club :: 18 november 2010, Botanique

Tokyo Police Club stond begin juni al gepland om Champ, zijn nieuwste wapenfeit, voor te stellen in de Botanique. Dat concert werd uitgesteld tot gisteren, waar de band het publiek een vol uur op zijn honger liet zitten. Een optreden lang was het ongeduldig wachten op een aanstekelijk popnummer dat de lont zou aansteken. Tot dan toch een slotoffensief werd ingezet.

Een kleine vier jaar geleden was Tokyo Police Club met debuutep A Lesson In Crime nog een van de verrassingen van het jaar. Acht nummers werden op amper twintig minuten afgevuurd als hete vuurballen en de ene catchy melodie volgde de andere op. Vernieuwend waren de Canadezen echter geenszins; het was gewoon een doorsnee postpunkbandje met net dat tikje meer. Op eerste langspeler Elephant Shell hield het viertal de punkelementen achter de hand en werd er resoluut voor een hoog popgehalte gekozen. En het zijn vooral die songs van Elephant Shell en A Lesson In Crime die beletten dat Tokyo Police Club een desastreus concert gaf want de nieuwe nummers van het dit jaar verschenen Champ gingen één voor één de boot in door eentonigheid en saaie melodieën.

Het duurt vijftien nummers vooraleer de diesel van Tokyo Police Club op gang komt. Niets klopt aanvankelijk: de scherpe gitaar overtreft keyboard en bas en de zang van frontman David Monks begint al snel te vervelen. Het publiek geniet er nochtans wél van: opener “Favourite Colour” doet de aanwezigen meteen een eerste maal vollopen met adrenaline en wordt woord per woord luidkeels meegezongen. Monks bespeelt het publiek uitdagend maar vooral zijn stem is op enkele jaren tijd geëvolueerd van verschrikkelijke tot degelijke zang. Dat belet echter niet dat zijn monotoon stemgeluid telkens weer de snelheid uit de nummers haalt. De zang in combinatie met de ritmische drums doen denken aan het slechter werk van Das Pop en ook topper “Nature Of Experiment” lijkt live helemaal niet te werken.

De band doet echter zijn best om de Rotonde al vroeg in extase te brengen. Gitarist Josh Hook gaat als een gek tekeer en vuurt vlijmscherpe riffs af terwijl toetsenist Graham Wright danst als een losgeslagen ADHD-lijder. Het is voortdurend aftasten voor Tokyo Police Club; nieuwe songs als “Top Five” en “End Of A Spark” beschikken niet over de aanstekelijkheid die “Tessellate” wél heeft, maar ook de sterkere songs van de Canadezen worden zo rommelig gebracht dat ze stante pede aan kracht inboeten.

Keer op keer gebruiken de Canadezen een identieke formule en lijkt elk nummer wat meer op het vorige. Tot er kort voor het einde “Citizens Of Tomorrow” wordt ingezet en het lijkt of Julian Casblancas en zijn Strokes plots op de bühne verschijnen. Deze keer slaagt de band er wel in om de studioversies van de songs te overtreffen en tijdens “Breakneck Speed” passen de keyboarddeuntjes van Wrights en Hooks meeslepende gitaren eindelijk terug in elkaar als missende puzzelstukjes. “Wait Up (Boots of Danger)” is de radiohit die een hele avond ontbrak en met “Cheer It On” weet Tokyo Police Club toch nog op een positieve noot te eindigen.

Twintig nummers — een uur — lang probeerde Tokyo Police Club het onderste uit te kan te halen met een mix van postpunk en electropop. Vol overgave gingen ze achter hun prooi aan maar de mediocere popsongs hielden op geen enkel moment de Rotonde in hun greep. Er is nog veel werk aan de winkel wil de band de efficiëntie van op plaat evenaren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 4 =