“Operator, get me the president of the world! This is an emergency!” luidt het aan het begin van A Lesson In Crime. Jezelf met veel bombarie aankondigen is ook een manier om jezelf de nodige aandacht te bezorgen, moeten die van Tokyo Police Club gedacht hebben. Maar hey, het werkt. Vraag maar aan de Jean-Marie Dedeckers van deze wereld. Als u durft.
Dit schriele kwartet twintigers vergelijken met de Oostendse bullebak is dan weer te veel eer voor die laatste, want hun vinnige debuut-e.p. is wel degelijk de moeite. Yep, het is inderdaad de zoveelste bende die aan het postpunkfirmament staat te trappelen, maar door er acht songs (waarvan een bonustrack) door te jagen in minder dan twintig minuten zorgen de Canadezen wel ervoor dat je als luisteraar amper de tijd krijgt om stil te staan bij wat je zonet hoorde. Zonder de hypes van de voorbije jaren zou er van deze band geen sprake geweest zijn, al slagen ze op de een of andere manier erin om de Strokes-, Maxïmo Park- en Franz Ferdinand-vergelijkingen te overstijgen.
Er zijn van die bands die honderd keer hetzelfde truukje kunnen herhalen, en er toch voor zorgen dat het niet gaat storen, dat je er niet je vinger op kan leggen wat hen nu zo geniaal maakt. Ramones, anyone? Ook bij Tokyo Police Club krijg je een geslaagd menu geserveerd dat makkelijk te ontleden valt: de zang van David Monks is behandeld met hetzelfde effect waar Julian Casablancas zijn handelsmerk van heeft gemaakt, de springerige en melodieuze baslijnen doen zich te goed aan de verwachte hoekigheid, de drumritmes hoppen van de metronoomstrakheid van The Strokes naar de wispelturigheid van Bloc Party en terug, en gitarist Joshua Hook (altijd meegenomen, zo’n naam) is een expert in het bedenken van nerveuze gitaarfriemelarij.
En toch is het geheel nog aanstekelijker dan een Bulgaarse trouwpartij. Opener “Cheer It On” is de krachtige beleidsverklaring die de band aanvankelijk een typisch Newyorkse sound meegeeft, maar het zijn de details die hen onderscheiden van de postpunkroedel: zo zorgen Hooks iele gitaarlijntjes ervoor dat ze net dat ietsje anders klinken. Bijzonder inventief zijn de songs niet, maar door een onverwachte scheut delay op een release die het vooral moet hebben van energie, krijg je plots wel een onderliggende sierlijkheid en suggestie van diepgang in die miniatuursongs, zoals “Nature Of The Experiment” en het weemoedige “Be Good” aantonen. Ook goed: het robottenvisoen van “Citizens Of Tomorrow”: deels Air, deels Asimov, deels Is This It?, en volledig overtuigend.
Na het openingssalvo is het nieuwe er wel vanaf, al is er, bonustrack “Cut Cut Paste” uitgezonderd, weinig reden tot klagen. In z’n geheel is A Lesson In Crime bezwaarlijk overdonderend te noemen (het is zelfs irrelevant voor degenen die het wel gehad hebben met het genre), al komen we door die korte lengte pas aan die conclusie nadat de keyboardstonen van afsluiter “La Ferrassie” al even weggedeemsterd zijn. Het e.p.’tje bevat dus net genoeg ideeën en truukjes om ons bij de les te houden. Of dat volstaat om een album lang te boeien blijft de vraag, maar tot het zo ver is gunnen we hen graag het voordeel van de twijfel.
Tokyo Police Club speelt op 26 februari (om 22u!) in de AB Club
