Sun Kil Moon :: April


Voor ers van:
Songs: Ohia, Red
House Painters

Rechttoe rechtaan: wij houden van mannen zoals Jason Molina of Mark
Kozelek. Zij dragen hun hart op de tong en hun ziel op de vingers
waar ze gitaar mee spelen. Alsof er constant een neerslachtige wolk
boven hen hangt waarheen ze ook gaan, vertolken ze dat
getormenteerde fantastisch in hun muziek en weten ze er bovendien
heel wat anderen mee te raken. Wat straf is, want toegegeven: te
veel pathos in muziek is voor velen giftig.Voor Kozelek is dit
echter vruchtbare grond. Muzikaal heeft hij zich zo ontwikkeld tot
één van de meest oprechte, intiemste singer-songwriters van de
laatste decennia en mogen we hem zonder twijfel een plaatsje
toekennen naast Molina of Will Oldham.

Toch geniet Kozelek niet zo’n naambekendheid, iets waarin de
toegankelijkheid van muziek en tekst ongetwijfeld een rol heeft
gespeeld. De onverbloemde en soms pijnlijke vertolking die Kozelek
met zijn eerste geesteskind Red House Painters de wereld instuurde,
werd door sommige luisteraars gezien als te recht voor de raap
zijnde melancholie, maar werd niettemin toch een door anderen in
dank afgenomen eigenschap. Hoewel zijn eerste groep nog niet
officieel opgedoekt werd, startte Kozelek aan het begin van dit
millennium reeds een solo-carrière die voornamelijk ruimte gaf aan
(vaak meer dan degelijke) covers van oude idolen, zoals AC/DC.
Uiteindelijk werd Red House Painters toch voorbij verklaard en
ingewisseld voor Sun Kil Moon, opgericht met onder anderen Anthony
Kousos (Red House Painters) en Tim Mooney (American Music
Club
).

Sun Kil Moon werd voor Kozelek de manier om zijn hardere kant bot
te vieren. Het uitstekende debuut ‘Ghosts Of The Great Highway’
getuigt ervan dat er, ondanks de groepsverandering, zich onderhuids
nog heel wat roert en dat de stoom – weliswaar op een andere manier
– naar een uitlaatklep zoekt. Na ‘Tiny Cities’ (2005), als
coverplaat een soort erebetoon aan Modest Mouse, is er
uiteindelijk ‘April’, een album waarop Kozelek zich nog steeds niet
vies toont van het hardere gitaarspel.
Zoals in ‘Tonight The Sky’, ongetwijfeld een van de beste nummers
van dit jaar, waar dat uitgesponnen spel zich wervelt en wringt
rond de prachtige stem van Kozelek. De herhaalde melodie breekt de
boel, zoals de staf van Mozes, pas naar het einde toe open en zoekt
dan terug convergerend het einde op. “Tonight the sky/Will open
for you”
. Absoluut.

Langgerekte nummers zijn nooit schaars geweest ten tijde van Red
House Painters en zijn dat ook niet op platen van Sun Kil Moon. Op
‘April’ tonen nummers als ‘Lost Verses’ en ‘Tonight In Bilbao’ nog
maar eens aan wat voor een songwriter Kozelek is; iemand die kan
blijven boeien zonder in langdradigheid te vervallen. Maar het
echte summum van deze plaat wordt mede bereikt door de rol van die
andere fantastische bard, Will Oldham. Op twee nummers wordt
Kozelek namelijk door hem bijgestaan en dat heeft bloedmooie
gevolgen.

Dat melancholie vaak troef is in het oeuvre van zowel Oldham als
Kozelek, kan enkel maar een verklaringsgrond zijn voor het
wonderlijke van hun samenwerking. Hun samenzang in ‘Unlit Hallway’
voegt er een sublieme tragische toets aan toe en blijkbaar raakte
dit ook een snaarbij Kozelek zelf: “He [Oldham] added so much
color. I think my favorite part of the whole album is his back-ups
on ‘Unlit Hallway”
. Ook in ‘Like The River’ is er die extra
dimensie, alsof het duo samen dat rustige wateroppervlak verstoort
met oneindige en onstuitbare rimpeltjes (en na een eerdere
samenwerking met bijvoorbeeld Scout Niblett vorig
jaar is het nog steeds verbluffend hoe Oldham iets waar hij zijn
stem mee mengt in goud kan veranderen).

Mocht perfectie bestaan, dan werd ze door de belijdenis in ‘Lucky
Man’ en ‘Moorestown’ warempel benaderd, al was het maar door de
sterk merkbare sporen van het vroege werk van Red House Painters.
De voorjaarsweemoed is soms hardnekkig om te weerstaan, maar dit
keer zijn we gewillig en blijven we graag gekluisterd aan zijn hart
op de tong.

Kozelek toont zich op deze plaat alweer meesterlijk. Zijn pathos is
verre van giftig, maar daarentegen overweldigend in muziek en tekst
omgezet. Een lappendeken, ‘April’ in de hoofdtelefoon en tot
zonsopgang op de veranda zitten met thermos en warmwaterkruik – het
kan nog verraderlijk fris zijn – lijkt de geschikte manier om dit
riedelen te ondergaan. Het is nog vroeg, toch kan zo’n majestueuze
plaat niet anders zijn dan een grote kanshebber voor de Plaat van
het Jaar zijn.

http://www.sunkilmoon.com
http://www.myspace.com/sunkilmoon

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 5 =