Los Campesinos :: Hold On Now, Youngsters…

Hold On Now, Youngsters…, het debuutalbum van Los Campesinos, is zelfs educatief. De jongelingen uit Wales geven af en toe stevig gas, maar weten ook op het juiste moment te doseren.

Op het eerste gezicht lijkt Los Campesinos — geef toe, het klinkt een pak gemakkelijker verkoopbaar dan “De Boeren” — het zoveelste bandje dat ons volgens de regels van de hypekunst op een gouden schoteltje wordt aangeboden. De band bestaat immers uit zeven Welsh-jongeren (vier jongens en drie meisjes) die hun jeugdigheid vertalen in een hoog percentage hipheid. De biografie moet ons overtuigen van hoe de puzzelstukken in elkaar vielen en hoe de band na de lesuren rond een gezamenlijke microfoon demo’s opnam. Tot het Myspace-publiek en het Wichita-label hen oppikte.

Reeds vorig jaar verscheen de e.p. Sticking Fingers Into Sockets, waarop de groep aan de hand van modieuze titels (“We Throw Parties, You Throw Knives”) duidelijk maakte waar hij naartoe wilde. Vrolijke en, als alles goed gaat, aanstekelijke pop die het gaatje wil vullen tussen Pavement en Broken Social Scene. Dat het zevental meer troeven in handen heeft dan een doorsnee bezetting is logisch en de band maakt er dan ook dankbaar gebruik van: veel klokkenspel en sporadische toetsen en strijkers zijn brandbare deeltjes die de motor mee op toerental houden.

Enkele stemmende akkoorden en dan klets, in het gezicht. Dat is de start van dit album. “Death To Los Campesinos!” heeft veel weg van een druk verkeerspunt, waar verschillende zanglijnen, gitaarriffs en ritmes de voorrangsregels compleet negeren. Het lijkt een chaos, maar een fijne, zonder ongelukken. De meters gaan in het rood bij de haast hysterische aftelling voor “Broken Heartbeats Sound Like Breakbeats”. Terugkijken heeft geen zin: houd je ogen open en probeer in het zadel te blijven. Maar plots zakt het tempo opnieuw onder nul, om over te gaan in “Don’t Tell Me To Do The Math(s)”.

Ook dat is Los Campesinos: uit het niets worden rustpunten ingebouwd, die meestal niet lang duren maar wel sterk contrasteren met de tempobeulen. Plots worden de gitaren gemuilkorfd en treden de viool en het klokkenspel, die eigenlijk al de hele tijd aanwezig waren, naar de voorgrond. De formatie doet het tempo kapriolen uitvoeren waardoor wat we horen nooit saai wordt. Toch mist het de band nog net aan voldoende ervaring om steeds aan te voelen wat werkt en wat niet. Halfweg maakt de straaljager nog enkele luchtzakkingen ter hoogte van “My Year In Lists”.

Gelukkig volgen er nog good times onder de vorm van absoluut hoogtepunt “You! Me! Dancing!”, dat het recept van dit collectief nog eens blootlegt, en “Sweet Dreams, Sweet Cheeks”. Een nummer dat ook niet moet onderdoen en tevens gaat lopen met een nominatie voor meest grappige is — adem diep in — “This Is How You Spell ‘HAHAHA, We Destroyed The Hopes And Dreams Of A Generation Of Faux-Romantics’”. Wie het plaatje gaat aanvragen bij de plaatselijke dj heeft dus maar beter twee bierkaartjes bij de hand.

Los Campesinos preekt aanstekelijkheid en brengt dat bij momenten met de cadans van een ADHD-patiënt die drie liter espresso naar binnen heeft. Toch werkt de magie nog niet over de hele lijn. Nog niet, want er is geen enkele reden om er niet in te geloven. Hun muziek heeft perfect de potentie om bij klaarlichte dag een feestje te bouwen. De plaatjes op de affiches die iedereen schuwt, zouden voor de youngsters van Los Campesinos dus een leerzame stage kunnen zijn. Heren concertorganisatoren, u weet wat te doen.

Los Campesinos speelt dinsdag 26 februari in Trix, Antwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + 13 =