Emily Jane White :: Dark Undercoat

Wat zijn muziekrecensenten anders dan varkens, minutieus de grond omploegend, snuffelend en knorrend op zoek naar die ene zeldzame truffel? Als het dan, zoals vandaag, lukt om zo’n kostbaar kleinood boven te spitten, is de vreugde recht evenredig aan de geleverde arbeid. It’s a dirty job, but someone’s got to do it. En de beloning is groot.

De verrukkelijke lekkernij in kwestie heet “Wild Tigers I Have Known” en lag zomaar te grabbel op de MySpace-pagina van Emily Jane White, een songschrijfster uit San Francisco. 5.532 keer werd het oorstrelende snoepje tot dusver beluisterd, de laatste 124 keer door mij. Het is van een ontroerende eenvoud (piano, stem) en een adembenemende schoonheid (die piano! die stem!).

Er hoort een plaat bij dit prachtige lied. Ze heet Dark Undercoat en ze is van begin tot eind de moeite waard. Dat mag u letterlijk nemen: het zachtjes heupwiegende openingsnummer “Bessie Smith” luistert als een beginselverklaring, geworteld in een rijke blues- en folktraditie, maar met een eigen, zeer vrouwelijke stem. Het magistrale “Two Shots to the Head” sluit de plaat af zoals alleen een goed boek eindigt: blij dat je het einde kent, spijt dat het gedaan is.

Ook de teksten op Dark Undercoat lijken vaak uit een goed boek gelicht: ”I’m not strong” fluistert White in het euh, donkere titelnummer en in het daaropvolgende “Dagger” maakt ze pijnlijk duidelijk hoe ze dat precies bedoelt: ”When you stumble everytime you walk / When you stutter everytime you talk”, ja, dan wil het niet lukken natuurlijk. Nog slechter vergaat het haar in “Sleeping Dead”. Daarin rijmt “dead” op “bed” en “newly wed” — het bijhorende verhaal kunt u er vast zelf bij verzinnen.

Het moge duidelijk zijn: het zijn niet de vrolijkste thema’s die op Dark Undercoat worden behandeld. Toch is het geen deprimerende plaat. Daarvoor is ze simpelweg te mooi. Deze cd beluisteren is verdwalen in schijnbaar achteloos rondgestrooide pracht. In “Hole in the Middle” danst White een bezwerende dans met de duivel (die kansloos voor haar charmes bezwijkt), in “Demon” probeert ze de demonen uit de titel te verdrijven met een zeer onverwacht, maar geenszins misplaatst, opgewekt (!) pianoriedeltje. Het lukt haar allemaal.

Wat zijn muziekrecensenten anders dan parelvissers, zorgvuldig de bodem afspeurend, de longen bijna op barsten? Ze houden vol, want ze weten: één parel maakt hen rijk.

http://www.emilyjanewhite.com
http://www.emilyjanewhite.com

verwant

Emily Jane White :: Immanent Fire

Wie folk het liefst van al als romans van...

Emily Jane White

5 december 2019Botanique, Brussel

Buiten mag het ijzig koud worden, binnenin brandt een...

Emily Jane White :: Ode to Sentience

Talitres, 2010 Munich We beginnen een patroon te zien in de...

Emily Jane White :: Ode To Sentience

Schaars verlichte herenhuizen met galmende gangen, krakende vloeren en...

Emily Jane White :: 8 december 2010, Botanique

De Rotonde is misschien wel de grootste troef die...

aanraders

Richard Thompson :: Ship to Shore

Richard Thompson is 75 jaar, maar verkeert dezer dagen...

King Hannah :: Big Swimmer

Beste maatjes Hannah Merrick en Craig Whittle trokken in...

Cigarettes After Sex :: X’s

Derde plaat voor Greg Gonzalez, en ook deze keer...

John Grant :: The Art Of The Lie

Van John Grant is geweten dat hij via tekst...

Hulst :: Broederband

Wat je krijgt als je twee hechte broers, de...

recent

Rock Herk 2024 :: Lieve jongens zonder schaamte

Een jarig festival vraagt om een feestje, Rock Herk...

Fremont

“Mensen met herinneringen schrijven de mooiste dingen.” Dat krijgt...

Luigi Critone & Gipi :: Aldobrando

De Italiaanse vakmannen Luigi Critone en Gipi maakten van...

Haruki Murakami :: De stad en zijn onvaste muren

In 1987 brak Haruki Murakami (1949) door met zijn...

Bart Schoofs :: Morgen weer een brt – Kind aan huis

Online mag Bart Schoofs dan behoorlijk aanwezig zijn met...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in