Jagjaguwar, 2008
Het is geenszins de bedoeling straffe uitspraken te lanceren die
nergens op slaan, maar wij kunnen ons niet van de indruk ontdoen
dat de modale Canadees een groter organisatorisch talent bezit dan
vele bondgenoten uit andere illustere locaties. Het is moeilijk een
groot centrum te bespeuren in dit gigantische land zonder een goed
georganiseerde scene of collectief te bespeuren. Dan hebben we het
niet zomaar over een artiest of groepje met enkele zijsprongen,
maar wel over een sociaal netwerk met tientallen directe uitlopers
en honderden aanpalende groepsvormingen. In Vancouver mag Stephen
McBean gerust zeggen dat hij een stroomstoot door het muzikale
netwerk gestuurd heeft, iets wat bezwaarlijk negatief genoemd kan
worden. Naast zijn liefdadigheidsoperaties staat McBean ook in
prominente rollen bij enkele bands, waaronder het vaak sublieme
Pink Mountaintops, alsook Black Mountain.
Deze laatste formatie bracht in 2005 een titelloos debuut op de
markt. De plaat presenteerde een uitgebreide menukaart vol
prominenten uit de geschiedenis van de psychedelische rockmuziek,
bekeken uit een progressieve invalshoek. Een soort lepelen uit
andermans bord dat niet door iedereen geapprecieerd werd, maar
desalnietemin het kunnen van dit vijftal mooi wist te illustreren.
Want ondanks de analogieën die Black Mountain onherroepelijk met
zich meesleurt, gaat het hier allerminst om een ambitieuze
coverband. Dat wensen McBean en co. nog maar eens te bewijzen op
‘In the Future’.
Daar waar we in 2005 achtergelaten werden met een poepsierlijke,
Doorsiaanse compositie, mag het op ‘In the Future’ gerust wat
harder. Hoewel de prog-rockelementen even prominent aanwezig zijn,
gooit de band er ditmaal ook scheutjes vroege heavy metal tegenaan.
Of, als u het op een minder flatterende manier wenst uit te drukken
(of hun muzikale integriteit in vraag wenst te stellen): Black
Mountain heeft warempel naar Wolfmother
geluisterd. Godbetert.
Gelukkig gaat het veel verder dan dat, ook al is het startschot van
‘In the Future’ een onmiskenbare losse flodder. ‘Stormy High’ is,
ondanks diens meestampkwaliteiten, een track die zich een weg baant
naar het linkeroor, om vervolgens als een geagiteerde wesp een
uitweg te zoeken langs het rechter. Grappig is het wel; zo is er
een hevig staaltje knaagdierlyriek vanwege Stephen McBean,
aangevuld met vocalen door Amber Webber die stiekem doen
terugdenken aan de hoogdagen van de epische metal. Het is een
periode die de meesten onder ons gerust in de vergeetput laten
zitten. ‘Angel’ biedt ook al weinig opzienbarends; het is een
gezapige meezinger zonder zenuwprikkelende elementen. Gelukkig kan
Black Mountain met ‘Tyrants’ weer het oude elan terugvinden.
Op ‘In the Future’ lijkt Black Mountain zijn beste momenten te
kennen als de ontwikkeling van de songs teruggeschakeld wordt, wat
de band schijnbaar meer tijd biedt om de composities uit te diepen
en een interessantere sonische ervaring te presenteren. Toonbeeld
hiervan is uiteraard het immense ‘Bright Lights’, een beer van om
en bij de 17 minuten. Hoewel de belangrijkste wapenfeiten na acht
minuten al gepasseerd lijken, blijven McBean en band op het gemak
door een synthetische waas fietsen. ‘Queens Will Play’ neemt een
soortgelijke positie in; er wordt een simpele basis gelegd, die
wordt aangevuld door Webbers stemgeluid, dat zich zo ergens tussen
dat van Leslie Feist en Devendra Banhart
bevindt. Dit zijn de momenten die het oeuvre van Black Mountain
alle eer aan doen, want hoezeer het retrogevoel ook kan bekoren,
het mag de eigenheid van de band en haar leden niet compromitteren,
zoals dreigt te gebeuren bij ‘Wild Winds’, een nummer dat wel erg
opzichtig David Bowie en Pink Floyd kanaliseert.
Black Mountain blijft ook na drie jaar een band die er in lijkt te
slagen goede collages uit te bouwen. Daarbij kan al eens stevig
gerockt worden, zoals op ‘Wucan’ en ‘Evil Ways’, of de synthetische
spiegelpaleizen waarvan ‘Night Walks’ een magisch voorbeeld is.
Variatie troef dus, iets wat we bij bands als Yo La Tengo ook vaak
terugvinden, al komt Black Mountain op ‘In the Future’ nooit echt
in de buurt van de veteranen uit New Jersey. Ook de eigenheid is
niet zo goed uitgespeeld als bij Oneida, om maar een
naam te noemen. Dit alles ten spijt blijft de nieuwe Black Mountain
een meer dan verdienstelijke kluit rockmuziek uit het modderige
verleden, en dat vindt Coldplay ook. Het moet niet altijd averechts
zijn in deze verwarrende wereld, vindt u ook niet?
http://www.myspace.com/blackmountain
http://www.youtube.com/watch?v=Lgo9VXY8PCc
