Strictly Ballroom

Nobody puts baby in a corner. De quote waarmee Patrick
Swayze ooit, jaren (eeuwen) geleden menig vrouwenknietje deed
knikken, prijkt tegenwoordig op babykleertjes. Maar dat mag niet
volgens filmmaatschappij Lionsgate, die tegen de winkeliers een
rechtszaak heeft aangespannen. En gelijk hebben ze. De oneliner is
het koesteren waard, want het is zowat het enige dat nog overeind
blijft van ‘Dirty Dancing’, die ene onverklaarbaar populaire
hersenspinsel uit ons getraumatiseerde collectief geheugen. It
was acceptable in the eighties,
weet je wel? De film verdient
eigenlijk een doodskopje op de dvdhoes: gevaar! Enkel geschikt voor
nostalgische pyjamafeestjes onder de meisjes! Gelukkig bestaan er
ook nog dansfilms die niet hopeloos gedateerd zijn, overlopen van
klef gewauwel en getuigen van weinig meer dan wansmaak. Enfin, dat
laatste is in Baz Luhrmanns spektakeldebuut ‘Strictly Ballroom’
eigenlijk wel een beetje present: de personages dragen de foutste
kapsels eerst (kanarieblonde hairspraykuiven, ieeuw!), hun
huidskleur neigt naar uitgeslagen schuurpapieroranje, toupetjes
vliegen je om de oren en glitter springt verschrikt tot in je
schoenen. ‘Strictly’ is kitsch met de grote K, maar is zodanig
explosief en met zo’n vette knipoog in beeld gebracht, dat je niet
anders kunt dan hem tegen je ritmische boezem platdrukken.
Listen to the rythm, don’t be scared!

Als je het heuglijke nieuwtje nog niet wist: regisseur Luhrmann
werkt momenteel aan een trilogie van historische films. De eerste
film ‘Australia’, met Nicole Kidman en Hugh Jackman in de hoofdrol,
is gepland voor 2008 en wordt nu al de nieuwe ‘Gone with the Wind’
genoemd. Het wordt ‘s mans tweede trilogie, want eerder al vormde
‘Strictly Ballroom’, samen met ‘Romeo+Juliet’ en
‘Moulin Rouge!’
zijn Red Curtain Trilogy. En daar zit een heel concept
achter. ‘Red curtain films’ zijn theatrale films, waarbij de kijker
steeds bewust blijft dat hij naar een film zit te kijken. Om dit
effect te bereiken, wordt alles zo extravagant en gestileerd
mogelijk in beeld gebracht (het roodfluwelen gordijn gaat open en
het spektakel begint) en is het verhaal extreem eenvoudig gehouden.
Het is gebaseerd op een wereldwijd gekend verhaal of het heeft een
einde dat zich makkelijk laat voorspellen.

Het is dan ook niet te verbazen dat het verhaaltje van
‘Strictly’ niet dikker dan een aïki noedel: Guy Pierce-dubbelganger
Scott Hastings (Paul Mercurio) is een danskampioen. Niet naar de
zin van het Australische ballroomcomité heeft hij nogal eens de
neiging om al improviserend van de standaardchoreografieën af te
wijken en zijn eigen steps uit te vinden. Zijn danspartner
(Gia Carides, met de kanariekuif) kan zijn grillen niet meer aan en
laat hem stikken voor een blonder exemplaar. Scott moet op zoek
naar een nieuwe danspartner, als hij zijn grote droom wil
vervullen: het Australian Pan Pacific Championship (of de Pàààn
Pàcifics, zoals ze het zo Australisch kwelen) te winnen. Fran, een
beginnende danseres, ook wel bekend als het lelijke kuiken van de
dansschool, stelt zich kandidaat. Scott reageert sceptisch, tot hij
diep in haar zieltje kijkt en haar passie voor dansen ontdekt én ze
bovendien bereid blijkt om hem te volgen in zijn afwijkend
dansparcours…

De film begint als een satire op de danscompetitiewereld (een
wereld die Luhrmann aardig kent; zijn ouders waren zelf
ballroomdancers). Hij hekelt met veel humor de fake
smiles
, zelfingenomenheid en obsessie voor winnen van de
flamboyante dansers én de jury, maar uiteindelijk rolt de film over
in een warm verhaal over twee outsiders die zich samen sterker
voelen. Met zijn combinatie van sprookje (lelijke eendje wordt
dancing queen) en race tegen de tijd, wil Baz Luhrmann zijn publiek
echter geen illusies aanpraten: dit is niet echt en dansen zal ook
je leven niet redden (iets wat ‘Honey’ en consoorten allemaal
lijken te prediken). Hij zorgt wél voor puur entertainment en voor
wie al een beetje vertrouwd is met zijn films, is het dubbel en dik
genieten, want hij haalt zijn gekende trukendoos boven. De flashy
dansnummertjes, de kleurtjes waar je ogen van gaan pikken,
ongeziene kostuums, de flitsende fotografie, de duizelingwekkende
chaos op het einde, de energieke uitstraling… het is heerlijk om
te zien hoe Baz Luhrman hier al de kiemen legde voor zijn groots
spektakel ‘Moulin
Rouge!’
. Zo zit zijn voorliefde voor extreme close-ups van
‘lelijkheid’ (het liefst vanal nog vanuit kikkerperspectief) er al
in gebakken: parelend zweet op het voorhoofd van een vlezige
kaalkop, de oranjekleurige schminklaag tussen de plooirimpels op
het gezicht van de elektrische geladen moeder… hij laat zich
volledig gaan.

Waar hij nog niet helemaal op kruissnelheid zit, is de
soundtrack, die minder stukgedraaid is dan zijn twee opvolgers.
‘Moulin Rouge!’
is gekend voor zijn tijdloze popsongs en ook de soundtrack van
‘Romeo + Juliet’
is beeldiger dan schoon. Leuke deuntjes, maar op die van ‘Strictly
Ballroom’ vinden we nog geen naar de keel grijpende ‘Tango de
Roxanne’ of perfecte hulpkreet à la I want to be someone else
or I’ll explode
terug. Hoorde ik daar zelfs geen synthesizer
in het finalenummer? Auch! De muziek is minder tijdsbestendig, maar
dat is het dansen gelukkig wél (en hét kippenvelmoment van de film
hoeft trouwens geen muziek, alleen handgeklap). Dansen staat
centraal – zelfs de romantiek is er ondergeschikt aan-, met als
hoogtepunt de scène waarin Scott en Fran op het dak voorr de Coca
Colareclame dansen. De perfecte versmelting van Luhrmanns bloedrode
visuele flair en bezieling voor dans die recht uit het
hertje komt gepompt.

‘Strictly Ballroom’ is de grote zus van ‘Moulin Rouge’ en ‘Romeo+Juliet’, die de
weg moest banen voor haar twee nakomertjes en nog niet all the
way
mocht gaan. Een eenvoudig verhaal, maar toch geen ding +
dong = kassa-formule! Luhrmann strooit met zijn gekende stijl de
kijker een spetterend spektakel in de ogen. Zie eens wat ik
allemaal kan?
, lijkt Luhrmann met zijn vlammende eersteling te
zeggen en eerlijk? We zijn onder de indruk, Baz!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − zes =