Turner Cody :: 60 Seasons

Met 60 Seasons gooit b.y_records een mooie staalkaart op de markt van wat Turner Cody de laatste jaren uitbracht. Gedaan is de tijd dat u naar ’s mans hotmail-adres moest mailen om zijn platen vast te krijgen. Laat met 60 Seasons een mooie ontdekkingstocht beginnen.

Een jaar of tien geleden vroeg een zekere Wim DB zich naar aanleiding van het verschijnen van de eerste langspeler van De Bossen af waar de romantiek naartoe was. Ondertussen is die vraag in de ogen van sommigen waarschijnlijk actueler dan ooit, maar er is hoop. Neem nu Turner Cody, Amerikaanse singer-songwriter in de meest, jawel, romantische zin van het woord. Zes albums heeft de man ondertussen op zijn conto staan, en dat zijn alleen nog maar zijn soloplaten.

Want Cody is zowaar een rondtrekkende muzikant in de traditie van Daniel Johnston en Woodie Guthrie. Dat houdt in dat de man geregeld te horen en te zien is bij Herman Düne, zoals bleek bij de recente passage van die band in de Botanique. Cody speelde die avond het voorprogramma, maar stond daarna als groepslid opnieuw op het podium met de headliner van die avond.

Op het onlangs verschenen 60 Seasons, een overzicht van wat de man presteerde tussen 2000 en 2005, zijn de broers Herman Düne prominent aanwezig. Mede daardoor heeft dit album een onweerstaanbare bohémien/roots-invloed die zich vanaf opener “Suzzannah” duidelijk manifesteert. In nummers als “This Springtime”, uit persoonlijke favoriet This Springtime And Others, komt die inslag nog vrij tot zeer aanstekelijk naar buiten, maar ook de donkere kant van Cody komt op dit album aan bod.

Zo houdt “Words To The Wise” qua sfeer het midden tussen Dylans “Wedding Song” en “Story Of Isaac” van Leonard Cohen. Wanneer Cody onder sobere begeleiding zijn lied zingt, stolt het bloed, een fysieke reactie die weinig muziek weet op te roepen. En die duidelijk maakt dat de rol van droeve troubadour Turner Cody heel goed ligt, ondanks zijn gelukzalig glimlachend gezicht tijdens live shows. “Hey Jim” baadt in hetzelfde bad, maar heeft een grotere, wat je zou kunnen noemen, porch-inslag.

Het kan een cliché zijn, maar het beeld van vier muzikanten die, ondergedompeld in een diepe concentratie, voor de soundtrack zorgen bij de ondergaande zon, is moeilijk weg te denken tijdens het beluisteren van 60 Seasons. Zeker wanneer in “Lift Off” Andre Herman Düne Tom Waits-licks uit zijn gitaar perst, is het bijna onmogelijk om bij het sluiten van de ogen de tumbleweed niet te zien voorbijrollen. Al is daarmee niet alles verteld. Net zo goed is Cody de verliefde poëet die zijn gebroken hart lucht in “Don’t Refuse Me My Darling” of die een aanstekelijk potje freewheelt in “Click Click Click Can can”.

Hoewel verzamelaars een vergiftigd geschenk zijn, zijn ze evengoed een gift van de goden om een introductie te krijgen tot een bepaalde artiest. Zes platen is niet onoverkomelijk veel, maar voor wie graag een eenvoudige handleiding tot Cody krijgt, kan zichzelf vertwijfelde momenten in de platenzaak besparen en 60 Seasons aanschaffen. Met de feestdagen die alweer in aantocht zijn, lijkt dat geen slechte zet voor wie een verwant een romantische dosis cultuur wil bijbrengen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 6 =