Radiohead :: In Rainbows

Eigen beheer, 2007


Lees de Radiohead-special!

Bent u ook wakker gebleven of op een ontiegelijk vroeg uur uit uw
nest gekropen om de magische link in uw inbox te vinden die enkele
minuten later de eerste tonen van Radioheads al dan niet kosteloze
zevende studioalbum mogelijk maakte? U bent niet alleen. Het is
bijzonder lang geleden dat de hele wereld in dezelfde richting keek
van één enkele release. Deels omdat het Radiohead is, deels omdat
ze ons nog nooit zo lang op een vervolgplaat hebben laten wachten
en deels vanwege de bijzondere formule waarbij je zelf je prijs
voor je mp3’s bepaalt of opteert voor de all-in-box en daar 40 pond
voor neertelt. Het is geen poging om de muziekindustrie een loef af
te steken – Radiohead zal zich binnenkort opnieuw aansluiten bij
een label dat de plaat begin volgend jaar in de rekken moet leggen
– maar eerder een experimentele manier om hun muziek gelijktijdig
en zo snel mogelijk uit te brengen. Het is bovendien een aanzet om
geïnteresseerden te laten nadenken over de waarde van muziek
vandaag. Was ‘In Rainbows’ een stap terug geweest, de non-believers
hadden een reden om eens goed met deze methode te lachen. Nu hun
zevende beter blijkt dan ‘Hail To The Thief’, kunnen ze zwijgen of
oprotten.

In tegenstelling tot een plaat als ‘Amnesiac’ bevat ‘In Rainbows’
geen enkel nummer dat de omschrijving ‘middelmatig’ verdient. In
tegenstelling tot datzelfde ‘Amnesiac’ kent deze Radiohead geen
ultieme topper in de grootteorde van ‘Pyramid Song’ of ‘Paranoid
Android’, al staat een song als ‘Reckoner’ niet ver daaronder. ‘In
Rainbows’ is met andere woorden een kwalitatief coherente plaat
waarbij enkel een onderscheid te maken valt tussen goed, heel goed
en héééél goed. De nummers die hier iets minder zijn (’15 Step’,
‘Weird Fishes/Arpeggi’, ‘Faust Arp’ en ‘House Of Cards’) krijgen
deze status omdat de overige songs er beter in slagen perfectie te
benaderen maar zouden op elke doorsnee rockplaat een verademing
zijn geweest. Hoe zijn ze er toch weer in geslaagd?

Echte fans hadden al een beeld van deze nummers omdat ze behalve
‘Faust Arp’ stuk voor stuk in het verleden live zijn gebracht. Een
aantal kreeg een nieuwe naam opgespeld. Zoals ‘Nude’, dat al een
jaar of tien bestaat en voorheen ‘Big Ideas’ heette, gezien de
meest opvallende woorden “Don’t get any big ideas, they’re not
gonna happen”
niet eens zo vergezocht. Zoals de geciteerde
lyrics verraden, hangt de typische Radioheadmelancholie wederom
over het gros van de songs als smog over de stadskern van Mexico
City, iets waar de meeste liefhebbers alleen maar tevreden over
zullen zijn. Het trage en statige ‘Nude’ behoort beslist tot het
toplaagje van deze release, vervalt nergens in makkelijke pathetiek
en is een ballad waar veel bands alleen maar kunnen van dromen.
Hetzelfde geldt voor ‘Videotape’, nog zo’n melancholie-injectie,
ditmaal op piano, die in een mum van tijd de iets diepere krassen
in uw ziel bereikt. Gezien het belang van elektronica en percussie
en het betrekkelijke hoge ritme iets minder prominent donkerkleurig
is het buitengewone ‘Reckoner’, nog maar eens een speeltuin voor de
zo geliefde en evenzeer gehate stem van troubled child
Thom Yorke.

Als je ‘In Rainbows’ muzikaal in het perspectief van de voorgaande
platen stelt, is ‘Hail To The Thief’ de meest correcte
vergelijking, al komen er elementen terug die onmiddellijk aan
eerdere albums doen denken. Zo heeft de sterke rocker
‘Bodysnatchers’ heel wat van ‘The Bends’ en ‘OK Computer’, iets
waar de vette riffs van Jonny Greenwood uiteraard toe bijdragen.
Ook ‘Jigsaw Falling Into Place’ is een in de rocktraditie gevormde
song, zij het eerder verwant aan ‘Hail To The Thief’. Het nummer
wordt sterker naarmate het langer wordt, iets wat Radiohead wel
vaker overkomt en hier enkel met ‘Weird Fishes/Arpeggi’ een
tegenvoorbeeld kent. Nauw verbonden aan de haast heilig verklaarde
elektronica van ‘Kid A’, alsook aan Thoms soloplaat The Eraser is opener
’15 Step’. Aanvankelijk weinig nieuws onder de zon maar in de
tweede helft, met zijn verfrissende samples toch weer gevaarlijk
lekker.

Een regenboog telt zeven kleuren en toeval of niet, met hun zevende
release voldoet Radiohead aan de torenhoge verwachtingen. Zeven
sterren is ‘In Rainbows’ nu ook weer niet waard, ‘OK Computer’,
‘Kid A’ en ‘The Bends’ staan nog een trapje hoger, maar desondanks
staat vast dat Radiohead er nog maar eens is in geslaagd een album
te maken dat de geschiedenis zal ingaan als een van de beste van
zijn jaar én dat binnen een kwarteeuw nog zal gekocht worden. Gaat
‘In Rainbows’ in de richting van een klassieker? Laten we dat nog
even afwachten. Het ziet er goed uit voor het vijftal uit Oxford.
Nu nog gratis én legaal te downloaden, volgend jaar op uw favoriete
podium.

‘In Rainbows’ is hier gratis en volkomen legaal
downloadbaar.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 + 17 =