Met zes studioalbums en bijna 700 optredens in twintig verschillende landen was de twaalfjarige carrière van Karate zéér rijk gevuld toen de band er in 2005 mee ophield. In de platenzaak ligt nu het definitieve eresaluut aan de band: een liveregistratie van het 595ste optreden, in ons eigenste trotse (chauvinisme is dezer dagen hip) Belgenland dan nog!
In 2005 kondigde Geoff Farina op zijn website aan dat hij Karate zou ontbinden met deze vreemde mededeling: "After seeing a hearing specialist and attempting to continue working with Karate, it quickly became clear that I can no longer play at the high stage volume that Karate requires." Ach ja, ook zonder nakende tinnitus, het mag duidelijk zijn dat Karate nooit een band was die à la façon de Mick Jagger jaren zou teren op makkelijk succes. Zanger/gitarist Geoff Farina, drummer Gavin McCarthy en bassist Jeff Goddard zijn muzikanten met een altijd knagende honger naar vernieuwing. De sound van Karate was na twaalf jaar gewoon af. Tijd voor wat anders.
De internationale pers stond nooit helemaal open voor de band, maar in België liepen de zalen wél steevast vol voor hun eigenzinnige optredens. De keuze van de drie Bostonians om een postume liveplaat uit te brengen van een concert in België lijkt dan ook niet helemaal vreemd. Die avond in Stuk in Leuven was het business as usual, een uitgenomen strakke perfomance, maar de toevallige opnames van de Leuvense sound engineer-student Joachim Glaude vielen op door hun uitzonderlijke helderheid en balans.
595 blijft inderdaad comfortabel overeind naast de officiële studioplaten en de kwaliteit van klank en spel ligt bijzonder hoog. Farina croont als een bezetene zijn impressionistische teksten en wisselt een rokerige jazzbarsfeer af met vingervlug gitaarwerk, solide geruggensteund door de wisselende tempo’s van McCarthy en de melodische baslijnen van Goddard. Karate doet zijn sterke livereputatie alle eer aan met deze versie van het briljante "Sever" (uit Unsolved uit 2001), dat alle opgekropte woede van een heel jaar toeren bevat.
Maar dit schijfje is pas echt bijzonder door de talloze improvisaties. De studioversie van "Caffeine or Me" (uit debuutplaat Karate uit 1996) klokte nog af onder zes minuten, maar met een lang uitgesponnen catharsis op het einde overschrijdt deze liveversie de kaap van tien minuten. Het uitzinnige "In Hundreds" (uit Some Boots uit 2002) wordt twee minuten langer uitgesponnen dan op plaat, maar klinkt wél veel frisser dan het berekende origineel.
595 is dus geen haperende bootleg van een schunnig cluboptreden, het is de plaat die van Karate een legende moet maken. Het sterkste werk van de band is op dit plaatje verenigd: het vroege "There Are Ghosts" toont de intelligente rechttoe rechtaan indierock van The Bed Is In The Ocean uit 1998, "Original Spies" demonstreert de jazzy guitarscapes ten tijde van "Some Boots". Het lijstje straffe liveplaten van straffe livebands (Nirvana’s From The Muddy Banks Of The Wishkah, Joy Division’s Les Bains Douches en Neil Young’s recente Live At Massey Hall 1971) wordt bij deze aangevuld met 595 van Karate.
