Chromeo :: Fancy Footwork



De trend is al even aan de gang, maar mocht er nog twijfel over
bestaan: de eighties zijn helemaal terug! De jeugd van
toen – nu uit de kluiten gewassen veertigers – heeft de sneakers in
foute kleurtjes, skinny jeans, pilootbrillen en haarlakconstructies
waarschijnlijk afgezworen, maar een nieuwe generatie is meer dan
blij ze in de armen te sluiten. En zoals alle mode die je op straat
ziet rondlopen, heeft ook deze haar wortels in muziek, zodat de
riffs, synths, disco drums en andere geinige elektronica vandaag
weer smakelijk uit je radio tuimelen.

De plundering van vaders vinylkast was ook het beginpunt voor
Chromeo toen het MC duo uit Montreal begon aan ‘She’s in Control’.
Hun debuut uit 2004 serveerde het beste uit de tachtiger jaren funk
en disco met een dikke laag hiphop- en sou glazuur. Het baren van
hitjes als ‘Needy Girl’ en ‘Me and My Man’ ging gepaard met
chirurgisch gepuzzel met gedateerde tunes en vocals die door een
vocoder werden geperst. Maar waar ‘She’s in Control’ nog te vaak
werd opgevat als een uit de hand gelopen studentengrap door de
(schijn)ironie achter de overdreven assimilatie en luchtige lyrics,
bewijst Chromeo anno 2007 met ‘Fancy Footwork’ dat hun 80s adoratie
menens is. Hun geluid is nog steeds sexy en fun, alleen
opgepoetster en beter doordacht.

P-Thugg en Dave 1, die er uitzien als een opgesplitsing van Ali G’s
persoontje, gaan uit van de perceptie dat wat jongeren toen een
spontaan oorgasme en natte dansdromen bezorgde, dat nu nog steeds
kan doen. En ze hebben gelijk, tot op zekere hoogte. Wat toen
mainstream werkte, lijkt nu alleen bestemd voor een retrofiele
subcultuur die de eerste, echte discotheekgeneratie wil emuleren
(denk zaterdagavond, New York City, Studio 54). Maar niet iedereen
zit te wachten op de revival van een muziektijdperk dat in eerste
instantie al niet zo geweldig was.

Toch ligt het productieniveau van zowat elk nummer op ‘Fancy
Footwork’ zo hoog en is elke melodie zo innemend dat je snel
vergeet dat een opgeblonken Romeo met z’n goedkoop gerijm op 20
verschillende manieren de complexe kunst van het versieren is aan
het bezingen. ‘Bonafied Lovin’, ‘Momma’s Boy’ en ‘My Girl is
Calling Me (a Liar)’ gaan allemaal exact over de eerste connotaties
die de titels in je grijze massa doen opborrelen. Niet veel dus…
maar daar draait het Chromeo ook niet om. De grens tussen serieus
en serieus grappig is altijd flinterdun, maar juist die
zelfrelativering is een gezonde toevoeging aan hun lyrische
kwaliteiten die andere genrefenomenen als Mika pijnlijk
missen.

Als som van zijn onderdelen klinkt de sound van Chromeo soms iets
te bekend in de oren om werkelijk origineel te zijn, alsof je elk
liedje al eens eerder gehoord hebt. Niet meteen beter, maar wel
verdacht verwant met enkele donkere uithoeken van je auditief
geheugen. Met het gelukzalig gevolg dat ‘Fancy Footwork’ dé plaat
is die elk soort feestje voor elk soort publiek in gang kan
trekken, van parochiale bommakermis tot neonverlichte stadspanden.
Het is een waardige opvolger voor de geest van de eighties, die
klaar is om de halve wereld wederom plat te leggen met overdosissen
kitsch en glam. De eerste succesvolle koppeling van een jood en een
arabier sinds het begin der tijden – zoals ze zichzelf noemen –
gelooft religieus in wat ze goed doen, en dat is muziek maken waar
meisjes harmonieus op shaken wat God hen gegeven heeft en waarop
jongens conflictueus hun nachtelijk bezit verzekeren. En dat
terwijl er heel wat bewogen wordt met die beentjes.

<object width=”425″ height=”350″><param name=”movie”
value=”http://www.youtube.com/v/JqEXAZPI0eA”></param><param
name=”wmode” value=”transparent”></param><embed
src=”http://www.youtube.com/v/JqEXAZPI0eA”
type=”application/x-shockwave-flash” wmode=”transparent”
width=”425″ height=”350″></embed></object>

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + dertien =