Glockenspiel :: Glockenspiel

De internetcartoonsite Savage Chickens publiceerde op 17 augustus 2007 een Public Service Announcement waarbij het verschil tussen een marimba, marimbafoon, xylofoon, balafoon, vibrafoon en glockenspiel duidelijk gemaakt werd onder het motto "Knowing the difference could save your life!" De duidelijke knipoog naar namenfixatie onder instrumentenfetisjisten mag gerust doorgetrokken worden naar het steeds verder evoluerende muzieklandschap dat haast verdrinkt in genres, subgenres en dies meer.

Het Britse Glockenspiel heeft — waarschijnlijk onbewust — voor een treffende groepsnaam gekozen, want zijn in klanken en sferen ondergedompelde muziek klinkt zo diffuus dat genrezeloten over de straat zullen rollen in een poging haar onder één bepaalde subnoemer onder te brengen. Recensies die her en der opduiken spreken eens te meer van postrock omdat Glockenspiel nu eenmaal instrumentale muziek maakt waarbij de nadruk op het creëren van een sfeer komt te liggen. Maar Glockenspiels klanklandschappen sluiten dichter aan bij de etherische creaties van minimale electro-artiesten dan bij de epische grandeur en hard/zacht-retoriek die zoveel postrockgroepen kenmerken.

Opener "F.A.I." grossiert in onrust en laat onder de oppervlakte onrustige klanken broeien. Het gevaar wordt op geen enkel moment zichtbaar gemaakt, maar is onderhuids voelbaar en immanent. Op "Plasma" krijgt die dreiging er een extra dimensie bij door slepende klanken uit te rekken en gretig te refereren aan het clichématige geluidspalet uit low budgetfilms. Vreemd genoeg werkt die herkenbaarheid in het voordeel van de groep, want zonder een vertrouwde visuele setting krijgt dit soort soundscapes opnieuw een paranoïde ondertoon.

Ook "Enspiel" is een en al doom and gloom. De echoënde ondergrondse kamers waar het continu druppelt, een orgel dat alleen maar langgerekte tonen kan produceren en naar het einde toe enkele zoemende geluiden die als een verstoord licht aan het einde van een tunnel opgevat kunnen worden. Wie zijn verbeelding aan het werk laat, kan veel vinden in het nummer, dat an sich niet meer naar voor schuift dan een enkel uitgerekt geluid. "Vaporizer" vormt er een mooie coda bij door in hetzelfde duistere steegje rond te lummelen, maar tegelijk voor een vollere invulling te kiezen.

Mits enige verbeelding kan in "Mode 2" een link gelegd worden met Mogwai ten tijde van Rock Action: een heldere gitaarlijn wordt gekoppeld aan een meanderende baslijn en krakende stoorzenders die het geheel voort weten te stuwen. Na de duistere soundscapes is dit nummer een welkome afwisseling. Ergens is het dan ook jammer dat de groep met "Being Able To Walk" en "Drop" teruggrijpt naar het op elkaar stapelen van klanken, zelfs al klinkt "Being Able To Walk" minder donker dan de andere songs.

Glockenspiel brengt niets nieuws of anders. Het meest interessante en relevante aan de groep is dat Adrian Dollemore en Steve D’Enton naast elektronica ook gebruik maken van drums en gitaren waardoor de groep er ook live staat. Toch moet Glockenspiel niet zomaar aan de kant geschoven worden. Dit is een heel consistente plaat geworden die in één ruk beluisterd moet worden, wil de verontrustende ondertoon zijn werk doen.

Glockenspiel speelt op 28 september in Péniche Fulmar (Brussel).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × 5 =