Hoort iemand die over muziek schrijft altijd het verleden van een
artiest door en door te kennen om er iets zinnigs over te zeggen?
Elk album ervan in zijn cd-rek te hebben staan? Ik weet het niet.
Rufus Wainwright is een van die zangers van wie ik altijd heb
vermoed dat ze me zouden liggen, maar me om een of andere reden
nooit over de streep konden trekken. Niet dat ik niet geprobeerd
heb. Zijn Want
Two ging ik zelfs tot tweemaal toe in de winkel beluisteren. De
eerste keer was ik niet overtuigd en keerde ik met lege handen naar
huis. Nadat een vriend me Wainwrights lof zong, ben ik nog maar
eens gaan luisteren. En nee, ook dan miste er net iets (of was er
misschien net iets te veel aan?) dat me tegenhield om enthousiast
met de cd naar de kassa te gaan. Met ‘Release the Stars’, zijn
nieuwe album, is het een ander verhaal. Een héél ander verhaal
zelfs. Diezelfde vriend had me al voorspeld dat er met de
samenwerking met Pet Shop Boy Neil Tannant een veel toegankelijker
en mainstream album aan zat te komen. En gelijk had hij! Want deze
keer heb ik meteen het album gekocht.
Rufus Wainwright wordt vaak beschreven als een ietwat flamboyant
personage. In zijn muziek zingt hij in alle openheid over zijn
seksualiteit en over de moeilijke periodes in zijn leven (zijn
drugsverslaving, verkrachting, …). Misschien verklaart dit zijn
voorkeur voor dramatiek en voor opera? Het openingsnummer van
‘Release the Stars’ laat alleszins geen twijfel bestaan over deze
voorliefde. Met een groots opgezette instrumentale begeleiding,
lijkt ‘Do I Disappoint You’ uit een jaren tachtig musical ontsnapt
te zijn. Het is een bombastisch nummer met een heel arsenaal aan
instrumenten: trompetten, violen, dwarsfluit, piccolo, een
achtergrondkoor en ga zo maar door.
‘Going to a Town’ is een totaal ander soort song. Niet opgeblazen,
maar ingetogen en sober. Wainwright wordt alleen door de piano en
enkele subtiele snaren begeleid. Hier en daar hoor je ook zijn zus
Martha als
backingvocaliste. Het is een protestsong of misschien eerder een
mijmering over hoe de Verenigde Staten eraan toe zijn. “I’m so
tired of America”, klinkt het dan ook in het refrein. Hij
zingt over de slachtoffers van de tornado Katrina in New Orleans
(“I’m gonna see some folks who have already been let
down”) en ook over de homofobie van de neo-cons
(“Tell me, do you really think you go to hell for having
love”).
Op de eerste track na, bestaat ‘Release the Stars’ uit rustige,
aangename nummers. Misschien is het daaraan te danken dat het voor
mij de plaat is waardoor ik eindelijk volledig kennis kan maken met
Rufus Wainwright. Waar ik voordien vond dat Wainwright er wel eens
‘over’ kon gaan, zijn er op dit album slechts weinig sporen van
zijn vroegere neiging tot pathos. Tenzij misschien de overdaad aan
instrumenten, die sommige songs een tikkeltje te theatraal maakt.
‘Slideshow’ is daar een goed voorbeeld van. Het nummer begint kalm
maar barst dan ineens uit in een soort grande finale, een muzikale
climax die je wel vaker in musicals aantreft. Bij het beluisteren
ervan kan ik de beelden van een in joodse jongenskledij vermomde
Barbra Streisand maar moeilijk uit het hoofd schudden, of van Julie
Andrews zingend op een berg.
Rufus Wainwright slikte voor ‘Release the Stars’ al een deel van
zijn kenmerkende bombast in, wat deze plaat voor een groot publiek
een stuk toegankelijker maakt. Een mooie poging, met een fijn album
als resultaat. Maar toch mag het voor mij nog steeds een beetje
minder.
