“Ik heb nog wel een paar promo’s liggen die me jouw ding lijken”,
zei een bevriende recensent. En hij zadelde me op met de
meest affreuze cd sinds ik voor kerstmis van mijn tante een plaatje
kreeg van de Gentse coverband Jawadde. Het is jammer dat
Oost-Aziaten er maar niet in slagen de banvloek te breken van
kitsch en slechte muziek. Of hoeveel uitstekende Chinese muzikanten
kent u? Het moet iets zijn met ons gehoor.
‘Teardrop Sweetheart’, het resultaat van de huisvlijt van het New
Yorks-Chinese duo Misha, waarachter de namen Ashley Yao en John
Chao schuilgaan, is een duidelijk met heel veel liefde gemaakte cd,
wat het een des te hachelijker onderneming maakt hem af te breken.
Een sellout een negatieve recensie geven, is niet zo erg, want die
zwemt meestal toch al in het geld, maar een gezellig duo als Misha
met de grond gelijkmaken laat toch een wrange nasmaak na.
Desalniettemin, in naam van de goede smaak: koop deze plaat
niet.
Ik weet niet wat Tomlab bezielde Misha deze cd te laten uitbrengen.
Negenendertig minuten duurt hij, met elf tracks die qua lengte
allemaal mikken op de perfecte lengte van een popdeuntje. Het
jammere is echter dat we hier muzikaal weinig interessants horen:
als het geen banale, krampachtige feelgood elektronica is, dan
klinkt het wel half ergens uit gestolen, zoals de baslijn van
‘Weatherbees’. Of ‘Crystal in Love’, dat een vage echo heeft van
een grappig mannetje dat Abba imiteert. Chao zingt onvast, en zijn
teksten blinken uit in kigheid: “She is an anaconda /
Sitting in her Honda.” Alstublieft. Wat te denken van ‘Shake a
Little Looser’¸een singer-songwriterballad die het niveau van
puberale dagboekontboezemingen nooit overstijgt? Eerlijk, dat is
het vast en zeker allemaal wel, maar geen hond die er boodschap aan
heeft.
Niet alle hoop is verloren. ‘Summersend’ is bijvoorbeeld niet
slecht, net omdat Chao hier eens durft overdrijven en zich helemaal
laat gaan in zijn verwijfdheid. In dit nummer komt Yao ook wat meer
op de voorgrond, en dat komt de dynamiek van dit upbeat nummer met
hooggestemde, melancholische gitaren zeker ten goede. Ook het wat
donkerder ‘The Book (of Glaciers)’ mag er wel zijn. ‘Cruelist
Heart’ (sic) heeft een aantal veelbelovende, volwassener klinkende
arrangementen, maar gaat volledig tenonder aan een waanzinnig
heliumstemmetje dat uit die vreselijke r&b hit ‘Mr. Lonely’
lijkt te komen. Welke demonen Chao ertoe dreven zichzelf zo te
kakken te zetten, God mag het weten.
In het laatste nummer van deze genadig korte plaat klaagt Chao
“I’m still crying too hard / too long / What’s the use of dying
/ when there’s nothing to die for?”. En mijn hart bloedt om de
totaal tegenovergestelde redenen met hem mee. ‘Teardrop Sweetheart’
had een gênante titel kunnen zijn van een Lamb-album, maar als je
weet dat dit veel erger is dan wat Lamb ooit zou kunnen maken, dan
moet je tijdens het luisteren wel medelijden krijgen met Misha. We
wensen Chao, Yao en hun familie alvast veel sterkte.
