Thurisaz :: Circadian Rythm

Black metal is een vreemd genre. Zo’n goeie 11 jaar geleden werd
mijn interesse gewekt en sindsdien heb ik allerlei soorten bands
zien passeren en toch is black metal onderworpen aan een heel
aantal regels die het genre definiëren. Het verbaast mij dan ook
dat zowel de vroege Immortal-albums met hun stofzuigergitaren en
drums die meer aan een op hol geslagen wasmachine doen denken en
dit album van Thurisaz beiden in hetzelfde hokje worden
gewurmd.

Want hier hoor ik geen gemeen ruisende gitaren maar een eerder
warme gitaarklank, interessante drumritmes waar genoeg variatie
inzit om het interessant te houden en een variatie aan stemmen, wat
het geheel altijd wat spannender maakt. Zelfs de cd zelf zit goed
ineen: tekstueel is er een rode draad waarneembaar en en de liedjes
kunnen zowel op zichzelf staan als in een reeks beluisterd worden.
Thurisaz is dus geen black metal. Metal zeker, maar als je er dan
toch een genre wil plakken, zou ik het op gothic metal
houden.

Het materiaal op ‘Circadian Rhythm’ is immers niet zozeer gericht
op snelheid en brutaliteit, als wel op sfeer. En ja, soms gaat het
wel eens wat sneller, maar dan nog krijgen wij hier meer de indruk
naar een mengeling van Dimmu Borgir en
Tristania te
luisteren met wat epische momenten à la Emperor erin gemixt. Klinkt
allemaal goed, nietwaar? Een sterke instrumentenbeheersing, een cd
die aan elkaar hangt, mooi artwork, een paar referenties om u tegen
te zeggen en toch is de score niet erg hoog. Wel kijk, mochten wij
enkel naar Belgische bands luisteren had er een monsterscore
ingezeten. Helaas luistert enola ook over de grenzen heen. En dan
schiet Thurisaz toch wat tekort.

Een slechte plaat is dit allesbehalve, maar internationaal zullen
er geen hoge toppen geschoren worden, om de heel eenvoudige reden
dat er een heel aantal bands zijn die muziek in dit straatje maken.
Om er nog boven uit te steken moet je wel heel wat in huis hebben
en wij krijgen hier de indruk dat net die ondefinieerbare kwaliteit
nog wat ontbreekt. Op een paar wondes kunnen we wel degelijk onze
vinger leggen: om te beginnen de cleane zang. Die is alweer niet
echt slecht, Peter Teuwen kan aardig zingen, maar gedurende de hele
plaat heb ik nooit gedacht dat de man een echt zangtalent was, wat
bijvoorbeeld bij Vortex of Messiah Marcolin wel het geval was toen
ik ze voor het eerst hoorde. Van hetzelfde laken een pak voor de
andere vocals, zowel screams als grunts zijn zeer verzorgd
uitgevoerd, maar wij hebben al beter gehoord. En dat geldt
eigenlijk voor alle instrumenten, alhoewel wij zeker duidelijk
willen maken dat er niet te klagen valt, kunnen we ook niet staan
juichen.

Misschien ligt het aan het feit dat Thurisaz geen eigen gezicht
heeft, geen herkenningspunten om zich te onderscheiden van die
massa’s andere bands. Ze hebben geen sound waarvan je zegt: ‘Ah,
dit moet wel Thurisaz zijn’. En dat is erg jammer, want deze
Wervikanen tonen een grote potentie voor het maken van
pottenbrekende metal. Wij kunnen het eventueel vergelijken met een
Dobermann die naar de keel van een inbreker springt maar mist. De
sprong zelf is perfect, de beweging van de spieren is machtig om te
zien, de bedoeling is goed, maar helaas mislukt het geheel. En waar
ligt dat dan aan? Tja, aan de dingen die wij daarnet opsomden maar,
hoezeer wij ook vermijden om dergelijke nietszeggende woorden in de
mond te nemen, het ontbreken van een zekere x-factor doet er ook
toe.

Thurisaz verdient onze support en ‘Circadian Rhythm’ is best een
aangenaam plaatje, vooral als je voor een ietwat rustiger vorm van
metal houdt. Maar meer dan Belgische (sub)top zijn ze echt
niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 2 =