The Dead Girl




Met het succes van de films van Alejandro Gonzalez Inarittu
(’21 Grams’,
‘Babel’) was het
slechts een kwestie van tijd voordat anderen zouden proberen om
zijn stijl te imiteren. Loodzware drama’s waarin verschillende
verhalen elkaar al dan niet kruisen om zwaarmoedige punten
duidelijk te maken over leven, liefde en dood – de laatste tijd is
dat schijnbaar wat je moet maken om artistiek serieus genomen te
worden. En als er nu iéts is dat regisseuse Karen Moncrieff wil,
dan is het dat wel: elke seconde van haar film ‘The Dead Girl’
schreeuwt uit: “Kijk eens naar mij! Kijk eens hoe bloedserieus,
pokkedeprimerend en prangend emotioneel ik hier sta te wezen!”
Allemaal goed en wel, maar er is een verschil tussen bijvoorbeeld
een Inarittu, die zoiets maakt en uitkomt bij oprechte emotie, en
een Moncrieff, die hetzelfde probeert te maken en uitkomt bij een
geforceerd melodrama. Wat is dat verschil? Noem het talent.

De film begint – u gelooft het nooit – met het levenloze lichaam
van een jonge vrouw, dat wordt gevonden ergens op een eenzaam stuk
dor land in Californië. We vertrekken vanuit dat voorval om een
glimps te geven van het leven van vier vrouwen en tenslotte het
dode meisje zelf. Eerst volgen we Toni Collette als Arden, de vrouw
die het lichaam vindt. Zij leeft onder het juk van haar tirannieke,
bedlegerige moeder (Piper Laurie doet haar rol als moeder van
‘Carrie’ nog eens
dunnetjes over), maar haar lugubere vondst zet haar ertoe aan haar
leven te veranderen. Vervolgens zien we Rose Byrne als Leah, een
pathologe in wording die het dode meisje moet onderzoeken en begint
te vermoeden dat het lijk wel eens dat van haar vijftien jaar
geleden verdwenen zusje zou kunnen zijn. Mary Beth Hurt speelt
Ruth, een verbitterde echtgenote die ontdekt dat haar man een
moordenaar is en vervolgens doet wat ze moet doen. Marcia Gay
Harden is dan weer de moeder van het slachtoffer, die na de dood
van haar dochter te weten komt in wat voor wereldje ze terecht was
gekomen. En tenslotte krijgen we Brittany Murphy als het dode
meisje zelf, tijdens haar laatste dagen.

Dat uitgangspunt klinkt boeiend genoeg, en ik twijfel er geen
moment aan dat er een sterk drama verscholen zit in het concept van
‘The Dead Girl’, maar dan had Moncrieff tijdens het schrijven van
haar scenario zich wel wat meer met haar personages mogen
bezighouden, en wat minder met haar ambitie om oscars te winnen. De
filmmaakster wil hier een Drama maken met een hoofdletter D en
verdomd, dat zùl je geweten hebben. Er is slechts één van de vijf
verhalen waarin er niet continu op overduidelijke en geforceerde
wijze wordt gehengeld naar een reactie van het publiek. Wat dacht u
van Piper Laurie die Toni Collette een glas melk in het gezicht
smijt omdat ze het heeft aangedurfd wat make-up te gebruiken?
‘Hoer!’, schreeuwt ze (ja hoor, ‘Carrie’ is écht niet ver
af, ik zat te wachten op de klassieker “Pray, woman!”).
Kort daarna zien we Rose Byrne huilend instorten wanneer blijkt dat
het lijk op haar dissectietafel niet haar zus is. Nog wat later
trekt Marcia Gay Harden op met een zwart hoertje met een paarse
pruik, die haar weet te vertellen dat haar man haar dochter
misbruikte. En Brittany Murphy gaat zonder meer het zwaarst over de
top, als voortdurend gillend, kressend en giechelend hoertje dat
blowjobs geeft in ruil voor een lift met de auto. Moncrieff gooit
de éne zwaar dramatische situatie na de andere in ons gezicht, en
wijkt nauwelijks een seconde af van ofwel volslagen hysterie, ofwel
gezwollen cliché. Ze beukt op ons in met situaties en dialogen die
overduidelijk ontworpen zijn om ons toch maar aan het huilen te
brengen, ten koste van àlles. Subtiliteit en dosering zijn de
eerste zaken die daarbij overboord gaan.

Het enige verhaal dat daarvan gespaard blijft, is dat van de
vrouw van de moordenaar. Deze episode begint even hysterisch als
alle andere, met Mary Beth Hurt die haar man verrot scheldt, maar
kalmeert daarna, om te evolueren tot een venijnig scherp verhaaltje
dat het publiek voor de vraag stelt waar we in een relatie de grens
trekken, en waar we toe in staat zijn eens we geconfronteerd worden
met dingen die volgens àlle standaards over de schreef gaan. Dat
éne verhaal is zo sterk dat het de mislukking van de rest van de
film eens zo bitter maakt.

Karen Moncrieff wil duidelijk een ei leggen over de manier
waarop vrouwen in een slachtofferrol gedrukt kunnen worden – en dan
niet eens noodzakelijk door mannen, maar zelfs ook door andere
vrouwen. Je hebt hier een collectie dames die systematisch
uitgebuit worden door de mensen om zich heen. Het dode meisje zorgt
ervoor dat ze zich van dat feit pijnlijk bewust worden en dat ze
vervolgens besluiten om te handelen. Of dat handelen dan wel zo
verstandig gebeurt, is een andere kwestie.

Heel erg boeiend allemaal, maar de verpakking van dat basisidee
laat behoorlijk te wensen over. Deprimeren en ontroeren zijn immers
twee verschillende dingen, en hoe nadrukkelijker Moncrieff je
probeert te deprimeren, hoe minder ze je ontroert. Wat jammer is,
want buiten een interessante premisse heeft ze ook nog een aantal
van de beste actrices van Amerika in haar film rondlopen. Toni
Collette zegt nauwelijks een woord, maar suggereert op een
bijzonder knappe manier de interne wereld van haar personage. Rose
Byrne krijgt dan weer eerder hysterie te spelen (véél hysterie in
deze film, je bent gewaarschuwd), maar probeert duidelijk om binnen
die beperkingen toch de kern van haar personage te vinden. En Mary
Beth Hurt steelt dan weer moeiteloos de hele film met een moedige
vertolking (het feit dat ze in het best geschreven deel van de
prent zit, speelt uiteraard wel fameus in haar voordeel, maar tot
daar aan toe).

Ongeveer halverwege ‘The Dead Girl’, wanneer er nog maar eens
een zoveelste emotionele uitbarsting plaatsvond, realiseerde ik me
plots: in ‘Amores
Perros’
, ’21
Grams’
of ‘Babel’ huilden of
schreeuwden de personages bijna nooit, tot (misschien) vlak voor
het einde van de film. Ik denk dat als je de openlijk emotionele
jank- of schreeuwscènes uit die drie films optelt, je nog niet aan
een fractie komt van wat er in de 90 minuten van ‘The Dead Girl’ te
zien is. Misschien zit het verschil ‘m daar wel in. In ieder geval,
‘The Dead Girl’ is een goed idee dat slecht werd uitgevoerd, een
enkele knappe kortfilm die begraven zit onder het debris van teveel
ambitie en te korte beentjes.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + drie =