Na het enorme internationale succes en een reeks Oscars met Parasite in 2019, draaide Bong Joon-ho een televisieserie geïnspireerd door zijn eigen Snowpiercer (en de comic die aan de basis lag daarvan uiteraard) en werkte hij ettelijke jaren aan deze Mickey 17, een groots opgezette en dure Warner Bros. productie waarvan de release een paar keer werd uitgesteld, maar die nu uiteindelijk toch de weg vond naar het bioscoopscherm.
Robert Pattinson – sterk als altijd – neemt de hoofdrol op zich in deze tragikomische SF-film waarin hij Mickey vertolkt, een jongeman van twaalf stielen en dertien ongelukken die op een dag besluit zich op te geven als ‘expendable’. Dat wil gelukkig niet zeggen dat hij teamgenoot moet worden van Sylvester Stallone en co., al is het alternatief hier niet veel beter: hij wordt op een ruimtemissie ingezet voor elke mogelijke levensgevaarlijke opdracht en indien die slecht afloopt, wordt de volgende dag gewoon een nieuwe versie van hem geprint (een van de leuke vondsten van de film is dat dat printen ook letterlijk gebeurt).
Mickey 17 is gebaseerd op een roman die peilde naar de ethische en psychologische vragen omtrent het klonen van mensen, maar in handen van Bong Joon-ho wordt dit een totaal ander project. Dit is een SF-satire die behalve talloze knipogen naar genreklassiekers, vooral dicht aanleunt bij Paul Verhoevens Starship Troopers. Ook hier wordt een maatschappij op de korrel genomen met fascistische en totalitaire trekjes en het is zelfs niet echt moeilijk om een Trump-parodie te zien in het personage van de met de missie meereizende politicus Kenneth Marshall (een geweldige Mark Ruffalo die gesteund wordt door een even schitterende vertolking van Toni Collette als zijn verwende echtgenote).
Het knappe is dat de humor op alle mogelijke niveaus ook werkt: de observaties in ‘voice over’ van Mickey zijn vaak hilarisch, de satirische elementen zijn subtiel en niet al te nadrukkelijk en de verbale reacties bijzonder gevat (“This is so exciting!” glundert de vriendin van Mickey bij het vooruitzicht met een dubbel van haar minnaar een trio te kunnen doen). Zelfs de fysieke komedie die hier toegevoegd wordt in de vorm van slapstick, is vaak bijzonder geestig en onderhoudend.
Met medewerking van de grote fotografieleider Darius Khondji (The Immigrant, Uncut Gems, Evita en talloze andere indrukwekkende titels) weeft Joon-ho rond zijn energieke en ritmisch goed getimede humor ook een visueel donkere nachtmerrie. Honderdachttien miljoen dollar (en dat is voordat de promotiekosten meegerekend werden) kreeg de uit Zuid-Korea uitgeweken filmmaker ter beschikking van de studio, maar dat is er ook wel aan te zien: de dystopische wereld die in Mickey 17 geschapen wordt, is overtuigend en intrigerend en wordt gevat in indrukwekkende beeldenpracht. Omwille van de problemen met dubbele vertoningsformaten (IMAX en regulier) werd de film in twee zogenaamde ‘aspect ratios’ verdeeld, ontegensprekelijk is de 2:39 versie de juiste keuze, ondanks het feit dat een aantal scènes wel aan kracht winnen in IMAX.
