Hoe zou de Tom McRae van op dat prachtige, maar venijnige debuut uit 2000 de Tom McRae die net King Of Cards uitbracht aanspreken? We vermoeden met een bijtend "klootzak", waarna hij nog eens nadrukkelijk die slotzin van "The Boy With The Bubble Gun" zou herhalen: "If songs could kill, this one’s for you". Al was het maar omdat dan meteen duidelijk zou worden waarom zijn eerste plaat hem zoveel applaus opleverde. Met zijn vierde verkwanselt hij dat opgebouwde krediet.
Zoetgevooisde singer-songwriter of niet, McRae is een behoorlijk nijdig smeerlapje, bij wie het uitblijven van enige appreciatie in thuisland Engeland behoorlijk steekt. Want hij wil duidelijk succes en een groot publiek, en daarvoor vijlt hij al sinds zijn tweede plaat langzamerhand de scherpe randjes van zijn muziek. Op King Of Cards wordt dat proces voltooid met bloedeloze songs die weigeren te klauwen, verpakt in gladde arrangementen.
Het moest een hoopvol album worden, want met dat treurwilgenimago had de domineeszoon het toch gehad. Niet dat het plots lollipops and sunshine is geworden, maar single "Bright Lights" werd toch een behoorlijke opgewekte affaire met vrolijk dansende toetsen en een drum die naar de grote arena’s snakt. En McRae, die galmt met net dezelfde drang naar openluchtoptredens. Ook "Sound Of The City" is zo’n al te makkelijke popsong, die het werk van Keane naar de kroon steekt wat betreft behaagzucht.
Daartussen sleept King Of Cards zich vooral zielloos voort en jeremieert "On And On" maar wat aan. Tot in "Deliver Me" het gebroken hart opnieuw de kop opsteekt en er nog een herinnering aan de oude en sterkere McRae weerklinkt. Ook "Got A Suitcase, Got Regrets" houdt die herinnering aan vroeger werk nog een beetje levendig. Als één ding duidelijk wordt op McRae’s "vrolijke" plaat, is het wel dat het zijn ding niet is. Laat hem de treurwilg uithangen zoals hij hier doet en meteen stijgt het kwaliteitspeil een stuk hoger. Al houdt hij zelfs hier een lichtje brandend: "Got a suitcase, got regrets / But I’m hopeful yet".
Ook tekstueel lijkt McRae zijn edge te zijn kwijtgeraakt. Het was het spanningsveld tussen een lieflijke melodie en een venijnigheid als "I know I’ll live to see you swining, given enough rope" dat McRae tot zo’n verademing maakte op de dichtslibbende singer-songwritermarkt, maar nu moeten we het stellen met zoetsappigheid als "Can we make the clocks run backwards/Can I only change your history for a day?"
"I’m tired of fighting" zijn de laatste woorden die het cd-boekje toevoegt aan afsluiter "Lord How Long?". Dat is wel duidelijk bij King Of Cards: het gevecht om met kwaliteit harten te veroveren is opgegeven, de compromissen zijn gemaakt. Op zoek naar een radiohitje heeft McRae zijn ballen aan de kassa ingeleverd: King Of Cards is een tandeloze, brave en gladde plaat die het best zo snel mogelijk vergeten wordt. Op zijn internetdagboek laat de songsmid weten dat hij al lang met de volgende plaat bezig is en dat het "een behoorlijk ander beest wordt". Hier wordt gehoopt op een revanche dat de stukken er van afvliegen.
