El-P :: I’ll Sleep When You’re Dead

Muziek als metafoor voor een bepaald object of fenomeen, we kennen
het allemaal. Je vindt het terug in alle genres, bij een immense
waaier aan artiesten. Rimski Korsakov, Brian Eno, misschien zelfs
James Blunt. Maar ook muziekstijlen zijn geschikt om ganse thema’s
aan te pakken. Hiphop lijkt bijvoorbeeld perfect in staat te zijn
de schurftige onderbuik van een grootstad in muziek en tekst om te
zetten, maar eigenlijk gebeurt dit vrij weinig, zeker als we de
hiphopcatalogus openslaan bij de categorie ‘gereed voor MTV’.

Tussen al de platgeneukte blinghop, de r&b-eendagsvliegen en
boekenkasten vol zelfbeklag door, vinden we ook enkele labels terug
die zich voornamelijk bezighouden met het uitbrengen van
vernieuwende, kwalitatief hoogstaande hiphop. Definitive Jux hoort
hier ook bij, en labeleigenaar El-P is zelf een halfgod in het
genre. Samen met Mr. Len begon hij in de jaren ’90 ‘Company Flow’,
een formatie die al snel tot de canon van de moderne hiphop zou
behoren.

Nu is El-P er dus met zijn tweede solo-album, een plaat die binnen
alternatieve hiphopkringen hoge verwachtingen diende in te lossen.
Debuut ‘Fantastic Damage’ dateert inmiddels van 2002, en was een
confronterende, messcherpe verzameling van donkere samples,
stotterende evoluties en een stortvloed aan lyrics over een
verziekt land. Het gifgroene aspect van rappers als 50 Cent en
Snoop wordt hier eigenlijk op een andere manier benaderd. Bezingen
is onmogelijk, verafschuwen des te meer.

De thematiek is op ‘I’ll Sleep When You’re Dead’ enigszins
dezelfde, al wordt ze soms anders verpakt. Wat in ieder geval
vaststaat, is dat de productie iets grootser geworden is, en dat de
samples kleurrijker (of toch conventioneler) zijn. Op ‘Fantastic
Damage’ vond je vaak obscure psychedelische rocksamples die het
vehikel werden voor El-P’s proza. In ‘Drive’ vinden we zelfs
pompende beats en andere parodieën op de succesvolle neven en
nichten uit de rapscene. ‘I’m not depressed, man / I’m just a
fuckin’ New Yorker’
, rapt El-P, en hij liegt allerminst. Op
enkele uitzonderingen na zijn de teksten (en de muziek) doorspekt
met donkere humor. El-Producto heeft in zekere zin veel weg van
Thom Yorke:
de teksten bevatten vaak beelden van een distopische toekomst, maar
ze nemen zichzelf niet echt au sérieux, en dat is nu net de kracht
van El-P.

‘Run The Numbers’ dendert onvermijdelijk op een volgende holocaust
af, terwijl ‘Habeas Corpses (Draconian Love)’ grenst aan
horrorcore, met donker samplewerk en het refrein ‘I found love
on a prison ship’
. Het mondt uit in een dialoog over het wel
of niet executeren van een van vele gevangenen, met een dodelijk
resultaat. Het lijkt die moeilijk te ontwaren grens te
overschrijden, tot El-P en Cage een erg kazig gesprek voeren na de
executie, zoals je die enkel in ‘Red Zone Cuba’ zou terugvinden.
Het zorgt voor de nodige banaliteit bij een overdreven donker
scenario. Gelukkig drijft El-P het nooit verder; misschien had hij
er net de dvd-box van ‘Alien’ doorgejaagd.

De nieuwe productie komt goed op de voorgrond bij ‘League of
Extraordinary Nobodies’ (een kruising tussen film noir en
burlesque) en de klassiek El-P-track, ‘Poisenville Kids No Wins’,
waarbij een deel van de sample halfslapend verdrinkt (met klanken
die we vaak bij Amon Tobin terugvinden). Ook bij ‘Smithereens (Stop
Cryin’)’ en diens ‘dramatic intro machine’ wriemelt het
van de subtiliteiten. Terwijl de beats houten muren versplinteren
en ergens het alarm afgaat, legt El-P het refrein als eerste
bouwsteen op de braakliggende grond. De hiphopveteraan klinkt hier
als een kruising tussen de immer geinige Edan en Ghostface Killah met
een rothumeur.

Met ‘I’ll Sleep When You’re Dead’ heeft El-P niet noodzakelijk de
innovatie te pakken die ‘Fantastic Damage’ wist te leveren, maar de
man blijft verbazen en ondanks alle ongemakkelijke en soms
overdreven dramatische songs, blijft hij met beide voeten op de
grond. ‘I’ll Sleep When You’re Dead’ is moeilijk verteerbaar, maar
dat is El-P in zekere zin altijd geweest. Onder het rottend geweld
liggen echter veel slimme woordspelingen en leuke verwijzingen.
‘I’m tryna mix up this molotov then peel the fuck off / I’ve
got a windmill to tackle, son / polish my gun off’
.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × twee =