Haste The Day :: Pressure The Hinges

‘Pressure The Hinges’ is ondertussen al het vierde album van dit
christelijke metalcoreproject (het lijkt nog steeds een
contradictio in terminis), hoewel het bijna leek alsof ‘When
Everything Falls’ geen vervolg meer zou krijgen. Op 30 december
2005 nam zanger Jimmy Ryan immers afscheid van de band en startte
de zoektocht naar een nieuwe frontman, wat vaak synoniem staat voor
het begin van het einde. Twee maand later vonden de overige vier
met Stephen Keech echter de perfecte vervanger. Keech was tevoren
actief bij het evenzeer devote New Day Awakening en zag de overstap
naar de grotere podia best zitten. De nieuweling werd door de fans
al gauw warm onthaald (het feit dat hij over een vollere zangstem
beschikt dan Ryan en minder sissende grunts uitstoot zal daar wel
voor wat tussen zitten) en dus staat de groep er naar eigen zeggen
nu sterker dan ooit.

Het grootste struikelblok bij de vorige albums is ook hier nog niet
volledig overwonnen: Haste The Day heeft nog steeds geen duidelijke
keuze gemaakt welke richting het uit wil. Alweer laveert de groep
in enkele nummers tussen toegankelijke rock en hardere metal. ‘The
Oracle’ begint bijvoorbeeld met doomladen grunts, schakelt over op
een Linkin Park-achtig refrein en smijt er als intermezzo nog een
retro gitaarsolo tussen: een bont allegaartje zonder samenhang dus.
Ook de titeltrack kan de zware strofen met de brave refreinen niet
counteren en verliest zo het opgebouwde effect. ‘Needles’ lijkt een
logischer verloop te kennen, maar bij het inzetten van de tweede
helft loopt het toch alweer spaak en wordt een heel andere melodie
verder uitgewerkt. Genietbaar materiaal, maar het lijkt alsof twee
helften van verschillende nummers aan elkaar geplakt werden.

Beter vergaat het ‘Vertigo’. Deze track respecteert nog steeds het
patroon van de diepe grunts die toegankelijker gezongen refreinen
verbinden, maar maakt meer werk van de overgangen, zodat meer van
één geheel sprake is. De les wordt dus toch langzaamaan geleerd.
Een extra troef is dat ‘Pressure The Hinges’ meer variatie biedt
dan de voorgaande albums. ‘Servant Ties’ is grotendeels in zangstem
opgenomen met wat functioneel geschreeuw om hardere accenten te
leggen. Ook ‘Stitches’ schakelt naar een lagere versnelling en
laveert zo in de buurt van nu-metal, wat de stem van Ryan goed laat
uitkomen. Met ‘The Minor Prophets’ springt de band op de kar van 30
Seconds To Mars, wat best nog aardige emocore oplevert. Door het
gebruik van vocoders en een abjecte riff brengt het eerste rustpunt
‘Janet’s Planet’ dan weer een lichte variant van prog-metal.
Gewapend met een goth-toets neemt ‘Chorus Of Angels’ zoals het een
afsluiter betaamt bombastischere vormen aan, maar gaat hierin net
niet te ver.

De special edition trekt het nog drie nummers langer, maar biedt
enkel met het snelle ‘In Memory’ nog enige meerwaarde. De
demoversie van ‘Sea Of Apathy’ gaat de mist in door de geforceerde
en bij momenten zeer ontoonvaste vocals. Een klad van ‘Chorus Of
Angels’ irriteert aanvankelijk mateloos door een irritante
synthloop en verschilt voorts bitter weinig van wat tien minuten
eerder al te horen was.

Haste The Day zal wel steeds in de schaduw van grotere namen als
Alexis On Fire blijven staan, maar heeft na een kritieke fase
gelukkig toch vooruitgang geboekt. Wat we op ‘Pressure The Haste’
te horen krijgen, is allerminst vernieuwend en nog niet helemaal
foutloos, maar weet als geheel toch een uur te boeien. Jimmy Ryan
laat duidelijk een nieuwe wind waaien doorheen het collectief. Laat
de banden tussen hem en de groep nog wat verder rijpen en dan zou
het met de vijfde plaat wel eens recht in de roos kunnen
zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + 18 =